I OZ 110/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 309/10 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 309/10 oddalającego skargę P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w pogotowiu opiekuńczym i zwolnienia z tej opłaty postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 309/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w pogotowiu opiekuńczym i zwolnienia z tej opłaty. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 11 czerwca 2010r. W dniu 6 października 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do "złożenia odwołania od wyroku z dnia 18 maja 2010 r." W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 października 2010 r., na podstawie art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w trybie art. 49 § 1 tejże ustawy, zwrócono się do skarżącego o przedłożenie skargi kasacyjnej – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania – pod rygorem pozostawiania wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 25 października 2010 r. W dniu 25 listopada 2010 r. skarżący złożył osobiście sporządzone "zażalenie do sprawy o sygn. akt II SA/Ol 309/10". Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 309/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalny. Sąd wskazał, że "zażalenie na wyrok Sądu" zostało potraktowane jako skarga kasacyjna. Została ona jednak złożona dopiero w dniu 25 listopada 2010 r., zaś siedmiodniowy termin określony przez Sąd w wezwaniu upływał w dniu 2 listopada 2010 r. Poza tym Sąd zwrócił uwagę, że skarga kasacyjna nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, co także czyni ją niedopuszczalną. Na to postanowienie P. M. złożył zażalenie, wskazując, że od śmierci żony (czerwiec 2009 r.) nie może się pozbierać, a jego dzieci tęsknią za domem rodzinnym. Podniósł także merytoryczne kwestie dotyczące powodu niedostarczenia organowi administracyjnemu stosownych dokumentów w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 173 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 49 § 1 wskazanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 175 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Jest to wymóg, którego niedopełnienie jest powodem do odrzucenia skargi kasacyjnej, jako niespełniającej wymogów formalnych, o czym skarżący został pouczony w piśmie przy doręczeniu odpisu wyroku z dnia 18 maja 2010 r., którego odbiór skarżący osobiście pokwitował. Powołany przepis opiera się na założeniu, że powierzenie sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym, profesjonalnym prawnikom, zapewni tej skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W niniejszej sprawie, wyrok z dnia 18 maja 2010 r. oddalający skargę kończył postępowanie w sprawie przed sądem wojewódzkim, tak więc środkiem zaskarżenia, który przysługiwał P. M. była skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa oraz ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie natomiast z art. 87 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt wezwanie do przedłożenia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu 25 października 2010 r. Zatem siedmiodniowy termin wskazany w tym wezwaniu upłynął w dniu 2 listopada 2010 r. (bo zgodnie z art. 83 § 2 powołanej ustawy – jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy). Natomiast skargę kasacyjną (i to sporządzoną osobiście – a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, o czym skarżący był prawidłowo pouczony), złożono dopiero w dniu 25 listopada 2010 r., a więc po terminie. Wobec tego, że skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu, nie zostały spełnione warunki formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, określone w art. 87 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z art. 88 powołanej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w niniejszej sytuacji, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie mógł zostać rozpoznany co do istoty. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem jego rozpoznania była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2010 r., zatem pozostałe kwestie wskazane w zażaleniu nie mogły być przez Sąd brane pod uwagę przy wydawaniu niniejszego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.