I SAB/Wa 241/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi Z. F. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie uchwały postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Z. F. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Z. F. wniósł za pośrednictwem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Skarżący pismem z dnia [....] lipca 2009 r. zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżący otrzymał pismo wyjaśniające od organu. Następnie pismem z dnia [..] sierpnia 2009 r. skarżący złożył ponowny wniosek domagając się wydania decyzji w sprawie. W odpowiedzi skarżący otrzymał informację od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, iż przekazano wnioski skarżącego do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego jako organu właściwego do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Odpowiadając na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi tej Minister, po przedstawieniu podjętych dotychczas czynności w sprawie wskazał, że art. 46 ust. 3 tej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wyraźnie wskazuje, że organizacja i tryb działania Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz jej organy i ich kompetencje określa statut, uchwalony przez Radę. Natomiast zgodnie z brzemieniem art. 45 ust. 2 powołanej ustawy Rada tylko współdziała z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, wobec czego nie jest organem mu podległym i nie podlega nadzorowi Ministra. Organ zaakcentował, że ustawodawca wyznaczył Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego pozycję organu współdziałającego z Ministrem przy wykonywaniu zadań z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki, przedstawiającego opinie i stanowiska, niezależne od Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazać, iż przez bezczynność należy rozumie się zarówno brak działania ze strony organu administracji, jak i odmowę podjęcia czynności, w tym określonego aktu. Skarga na bezczynność zatem może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce. Przepis zaś art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa zakres kontroli sądowej. Z przepisu art. 3 § 2 ust. 1 pkt 1-4a wynika, że kontrola sądowa rozciąga się tam, gdzie działania organów wykonujących administrację publiczną dotyczą spraw indywidualnych i tylko w ramach tego posterowani służy skarga na bezczynność. Skargę na bezczynność ustawodawca wykluczył w sprawach na akty o charakterze ogólnym, w tym na przepisy powszechnie obowiązujące organów samorządu terytorialnego, czy przepisy prawne terenowych organów administracji rządowej, akty nadzoru rządowego nad działalnością samorządu terytorialnego. Przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące kontroli sądowej mówią o decyzji administracyjnej, postanowieniach określonych w pkt 1 i 3 oraz innych niż wymienione w pkt 1-3 aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Żądanie skarżącego nie mieści się w żadnych z postanowień art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek skarżącego nie dotyczy prawa czy obowiązku, który załatwiony jest w formie decyzji czy postanowienia, jak również nie mieści się w normie prawnej zawartej w pkt 4 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisie tym bowiem chodzi o sprawy indywidualne, a nie o akty o charakterze ogólnym. Akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Są to uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, ale w sprawach tych jak podano wyżej nie przysługuje skarga na bezczynność. Poza przypadkami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 5-7, Sąd nie jest właściwy do badania aktów stanowiących prawo (do których należy również uchwała) jak również do badania bezczynności organów administracji w tych sprawach. A zatem w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego był obowiązany do podjęcia działań co do badania legalności uchwały Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Skoro tak, to nie można organowi zarzucać bezczynności polegającej na niepodjęciu działań, których domagał się skarżący w swoich pismach z [....] lipca 2009 r. i [...] sierpnia 2009 r. Niejako na marginesie należy zauważyć, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], przekazał wnioski ( z dnia [..] lipca 2009 r. i [...] sierpnia 2009 r. ) skarżącego do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, jako organu właściwego do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 wskazanej ustawy.