II OSK 487/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 634/10 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 września 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 634/10, oddalił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] stycznia 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] września 2009 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie choroby zawodowej. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynikają następujące istotne okoliczności. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach ostateczną decyzją z [...] września 2006 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 października 2007 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 1314/06 prawomocnie oddalił skargę skarżącego na tę decyzję. Postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach na wniosek skarżącego wznowił postępowanie zakończone decyzją z [...] września 2006 r. z powodu uznania przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 czerwca 2008 r., w sprawie o sygnaturze akt P 23/07, rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2001 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach za niezgodne z Konstytucją RP. Decyzją z [...] września 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] września 2006 r., zaś Główny Inspektor Sanitarny decyzją z [...] stycznia 2010 r., rozpoznając odwołanie skarżącego, decyzję tę utrzymał w mocy. Uzasadniając swoją decyzję Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że skarżący w podaniu o wznowienie postępowania nie powołał się na inne okoliczności niż wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby stanowić inną podstawę wznowienia postępowania niż ten wyrok. Powołując się na § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wskazał na wydane w sprawie orzeczenia lekarskie oraz na to, że ocena narażenia zawodowego była przedmiotem kontroli przez Sąd administracyjny w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję z [...] września 2006 r. Ponadto uznał, że złożone przez skarżącego w toku wznowionego postępowania dokumenty nie stanowią istotnego dowodu, mogącego wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie choroby zawodowej. W skardze skarżący zarzucił, że organy administracji oparły się jedynie na dwóch dotychczasowych orzeczeniach lekarskich i twierdził, że schorzenia układu kostnego, na które cierpi, nie są samoistne, lecz zostały spowodowane przez ciężką pracę. Podniósł też, że powinien być ponownie zbadany przez jednostki medycyny pracy. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnosząc o wznowienie postępowania skarżący przedstawił wyniki badań, potwierdzających pogarszanie się jego stanu zdrowia. Dalej wyjaśnił, że organ administracji nie uwzględnił przedstawionych wyników badań i zaświadczeń lekarskich, powołując się na § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r., i podkreślając, że orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia są spójne i zbieżne, a nadto, że weryfikacja przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nastąpiła już w postępowaniu sądowym ze skargi skarżącego na decyzję z [...] września 2006 r. i z tym stanowiskiem organu administracji Sąd pierwszej instancji się zgodził. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił też, że zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne, co dotyczy też wydanych orzeczeń lekarskich. Ta okoliczność w ocenie Sądu pierwszej instancji zdecydowała o zasadności odmowy uchylenia decyzji z [...] września 2006 r. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przytaczając podstawę skargi kasacyjnej dotyczącą naruszenia prawa materialnego, zarzucono naruszenie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegające na błędnej jego wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, w szczególności przez przyjęcie, że uniemożliwia on organowi administracji uzupełnianie materiału dowodowego. Z kolei w ramach podstawy skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 77 k.p.a. W oparciu o te podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych skarżący wskazał, że wprawdzie zgodnie z § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia czynności dokonane w toku postępowania w sprawie zgłoszenia i stwierdzenia choroby zawodowej pozostają skuteczne, to jednakże nie uniemożliwia to powoływania nowych dowodów i nie uprawnia organu administracji do ograniczenia na tej podstawie postępowania dowodowego. Podniesiono w związku z tym, że skarżący przedstawił dodatkowe wyniki badań układu ruchu, odpisy kart informacyjnych leczenia szpitalnego oraz orzeczenie o pogarszającym się stale stanie zdrowia, jednak organ administracji nie uwzględnił tych wyników badań oraz zaświadczeń lekarskich. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował § 11 powołanego rozporządzenia uznając, że czynności dokonane w toku wszczętych wcześniej postępowań są skuteczne i nie ma konieczności ich powtarzania. Stwierdził, że wprawdzie organ administracyjny nie może sprzecznie z orzeczeniami lekarskimi dokonać rozpoznania choroby zawodowej we własnym zakresie, ale nie zwalnia to organu od obowiązku dokonania dogłębnej oceny orzeczenia lekarskiego będącego w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a ocena ta podlega kryteriom wskazanym w art. 80 k.p.a. Wywiedziono, że skoro orzeczenie lekarskie stanowi środek służący stwierdzeniu choroby zawodowej, to nie może ono budzić żadnych wątpliwości w odniesieniu do diagnozowanej jednostki chorobowej. Zatem organ administracji nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej nie zawierającej pełnego i wyczerpującego uzasadnienia oraz wyjaśnienia, w sposób zrozumiały dla stron, zajętego w niej przez lekarzy stanowiska. W przeciwnym razie postępowanie nigdy nie sprosta wymogom pogłębiania zaufania strony do organów administracji, a wątpliwości co do prawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy mogą być zasadne. Podniesiono, że nie można stwierdzić, iż orzeczenia lekarskie w przedstawionym stanie faktycznym opierały się na jasnych wnioskach wskazujących czy istnieje choroba zawodowa oraz jaki jest związek przyczynowo-skutkowy. Ograniczyły się one jedynie do stwierdzenia, iż zmiany zwyrodnieniowe i wielopoziomowe całego kręgosłupa skarżącego mają charakter samoistny, pozazawodowy, przy czym żaden z lekarzy nie wyjaśnił na czym ta "samoistność" polega. Ponadto podniesiono, że orzeczenie lekarskie oraz formularz oceny narażenia zawodowego nie są jedynymi środkami dowodowymi w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Przyznano, że to dowody kluczowe, jednakże nie posiadają takiej mocy, aby a limine można by odrzucić okoliczności wynikające z dowodów przeciwnych. Zaznaczono przy tym, że takie dowody przedstawiono, lecz nie zostały one uwzględnione i nie wyjaśniono dlaczego odmówiono im mocy dowodowej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono, że zaskarżony wyrok opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W związku z tym wskazano, że organ administracji nie wyjaśnił dostatecznie dlaczego nie dał wiary wszystkim wyjaśnieniom skarżącego zawartym w pismach kierowanych do organu administracji i nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów zmierzających do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego, przykładowo podając, że takimi dowodami mogłyby być zeznania świadków. Przypomniano o obowiązkach organów administracji wynikających z art. 77 § 1 k.p.a. i nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, przede wszystkim dlatego, że nie odniesiono się do zarzutu skarżącego, że uzyskane dotychczas orzeczenia lekarskie są rozbieżne oraz dlatego, że organ administracji nie uwzględnił, powołując się na § 11 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, złożonych przez skarżącego wyników badań i zaświadczeń lekarskich. Dalej stwierdzono, że oczywistym jest, iż organy inspekcji sanitarnej związane są rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, dotyczącym choroby zawodowej, jednakże jeżeli w świetle wszystkich zgromadzonych dowodów orzeczenie to budzi wątpliwości, to organ administracji może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne jednostki diagnostyczne. W związku z tym zarzucono, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji tego nie zrobił. Uzasadniając powołanie w zarzucie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto, że z przepisu tego wynika obowiązek sądu orzekania w głąb sprawy, co oznacza zdaniem autora skargi kasacyjnej, że nie może opierać swego rozstrzygnięcia jedynie na wycinkowej ocenie postępowania dowodowego. W końcu wskazano, że "sentencja każdego orzeczenia administracyjnego oprócz oznaczenia sądu, imion i nazwisk sędziów, protokolanta, daty i miejsca rozpoznania sprawy powinna zawierać również przedmiot zaskarżenia i rozstrzygnięcie sądu". Z tego wywiedziono, że uzasadnienie stanowi integralną część orzeczenia. Następnie stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ogranicza się do przytoczenia wniosków zawartych we wcześniejszych decyzjach oraz odniesienie się do art. 145a k.p.a., co zdaniem autora skargi kasacyjnej jest niezrozumiałe. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania). Rozpoznając zatem w tych granicach skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pozbawiona jest ona usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczona w skardze kasacyjnej podstawa dotycząca naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869), jest w istocie podstawą skargi kasacyjnej dotyczącą naruszenia przepisów postępowania. Powołany przepis jest przepisem przejściowym, w którym rozstrzyga się jakie przepisy należy stosować w związku z utratą mocy obowiązującej rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115) i wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Dotyczy on więc stosowania zarówno przepisów o charakterze materialno-prawnym, jak i przepisów postępowania zamieszczonych w obu tych rozporządzeniach. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, chodzi jedynie o pewien aspekt procesowy, mianowicie dotyczący dowodów przeprowadzonych w oparciu o przepisy poprzedniego rozporządzenia. Konkretnie chodzi o zdanie końcowe § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r., z którego wynika odstępstwo od wcześniej sformułowanej reguły stosowania przepisów nowego rozporządzenia - odstępstwo dotyczące czynności dokonanych w toku wszczętych już postępowań, które mają pozostać w mocy. Powyższa uwaga jest konieczna, gdyż w ocenie Sądu zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do następującego procesowego zagadnienia: czy podstawa wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej, związana z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt P 23/07, na skutek którego utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach i zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, uzasadnia po wznowieniu postępowania ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego? W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wznowienie na tej podstawie postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie choroby zawodowej uzasadnia przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego tylko wtedy, gdy okaże się, że zachodzi istotna różnica pomiędzy przepisami rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych – różnica wymagająca dokonania nowych ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego i będące jego konsekwencją zmiany stanu prawnego nie powodują, że automatycznie we wszystkich sprawach zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych konieczne jest przeprowadzenie nowego postępowania dowodowego. Co więcej wyrok ten nie oznacza, że jest automatycznie dopuszczalna ponowna ocena już przeprowadzonych dowodów. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego brak przy tym, występującego w innych procedurach, zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 412 § 1 k.p.c.). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. W ocenie Sądu również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. tak jak w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 145a k.p.a., nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Pojęcie granic rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego zawiera w sobie też kwestię stanu prawnego, według którego winno nastąpić nowe rozstrzygnięcie. W tym zakresie przyjmuje się, że organ administracji stosuje stan prawny obowiązujący w chwili orzekania na skutek wznowienia postępowania. Jeżeli więc podstawą wznowienia jest art. 145a § 1 k.p.a., to we wznowionym postępowaniu należy uwzględnić zmianę stanu prawnego spowodowaną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzenie nowych dowodów po wznowieniu postępowania mogłoby wynikać zatem z nowego stanu prawnego, wprowadzającego konieczność dokonania nowych ustaleń. Wyroki Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego powodują zmianę stanu prawnego bezpośrednio z chwilą głoszenia w odpowiednim organie promulgacyjnym lub, jeżeli wynika to z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w innym terminie (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP). Inny termin wejścia w życie swego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny określa, gdy konieczne jest pozostawienie ustawodawcy czasu na dokonanie niezbędnych zmian w stanie prawnym. Tak było w przypadku wyroku z 19 czerwca 2008 r. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które utraciło moc na skutek tego wyroku oraz rozporządzenie w tej sprawie, które wydano, aby wypełnić powstałą lukę. Porównując zatem powołane rozporządzenia należy zauważyć, że w obu przewidziano chorobę zawodową o nazwie "przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy" (punkt 19 załącznika do każdego z rozporządzeń). Istotne jest też, że w obecnym stanie prawnym choroba ta może wystąpić pod sześcioma szczegółowymi postaciami, przy czym każda z tych postaci była wymieniona w poprzednim rozporządzeniu. Jak widać w tym zakresie nowy stan prawny nie ma istotnego znaczenia dla skarżącego, gdyż nie ma nowej postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, uzasadniającej przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności nowych badań lekarskich skarżącego, w celu ustalenia czy skarżący na nią cierpi. Choroba zawodowa o nazwie "przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy" jest o tyle specyficzną chorobą zawodową, że jest podwójnie kwalifikowana związkiem ze środowiskiem pracy. Do istoty choroby zawodowej należy to, że jest to choroba spowodowana warunkami występującymi w środowisku pracy, natomiast choroba, o którą chodzi w sprawie, nadto bezpośrednio w swym opisie ma zastrzeżenie, że ma być wywołana sposobem wykonywania pracy. Ten związek pomiędzy chorobą, a sposobem wykonywania pracy przez skarżącego był istotnym problem w sprawie stwierdzenia u niego choroby zawodowej, przy czym w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] września 2006 r. rozstrzygnięto go niekorzystnie dla skarżącego, uznając, że skarżący nie wykonywał pracy w sposób, który mógł wywołać przewlekłe choroby układu ruchu (przyjęto, że choroba skarżącego ma charakter "samoistny"). Konieczne jest więc rozważenie czy zmiana stanu prawnego spowodowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. dostarczyła istotnych okoliczności, aby w tym zakresie można lub trzeba było przeprowadzić nowe lub uzupełniające postępowanie dowodowe. W § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ustalono, że przy ocenie narażenia zawodowego w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy uwzględnia się określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Takie same czynniki, jak wynika z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, uwzględnia się obecnie. Nie doszło też do innych istotnych zmian dotyczących oceny narażenia zawodowego w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy, w tym w zakresie podmiotów przeprowadzających tę ocenę (§ 2 ust. 5 poprzedniego rozporządzenia i § 6 ust. 3 obecnego rozporządzenia) i jej dokumentowania (§ 2 ust. 4 poprzedniego rozporządzenia i § 6 ust. 4 obecnego rozporządzenia). Zatem, zmiana stanu prawnego spowodowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. nie dostarczyła istotnych okoliczności, aby w zakresie sposobu oceny narażenia zawodowego można lub trzeba było przeprowadzić nowe lub uzupełniające postępowanie dowodowe. Z tego wszystkie wynika, że po wznowieniu postępowania na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] września 2006 r., którą nie stwierdzono u skarżącego przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, nie było podstaw do ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego ani uzupełniania już przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie choroby zawodowej. Należy podkreślić, że będący podstawą wznowienia postępowania administracyjnego wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie spowodował, że przeprowadzone w dotychczasowym postępowaniu dowody, w tym orzeczenia lekarskie, straciły moc dowodową. Nie spowodował on też, aby dokonana już ocena tych dowodów przez organy administracji oraz, w ramach kontroli sądowej, przez Sąd administracyjny, wymagała ponowienia. W związku z tym podstawy skargi kasacyjnej dotyczące w istocie zarzutu, że takiego postępowania nie przeprowadzono oraz oceny takiej nie ponowiono, nie są trafne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.