VII SA/Wa 465/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. P., A. P., B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] r. stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji. Organ analizując projekt budowlany stanowiący integralny załącznik do decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( dwulokalowego ) na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], stwierdził, że w ścianie klatki schodowej projektowanej rozbudowy budynku, usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy działki nr ewid. [...], znajdują się trzy otwory okienne. Dwa z nich o średnicy 120 cm wypełnione zostały luksferami, natomiast w trzecim otworze, w ścianie na kondygnacji poddasza, umieszczono okno drewniane o średnicy 82 cm, symbol 09 wg zestawienia stolarki - rys. A14). Organ wskazał, iż w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) zawartych w § 232 ust. 6 (Dział VI "Bezpieczeństwo pożarowe"), w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów, nie przekracza 10 % powierzchni ściany. W omawianym przypadku powierzchnia luksferów wynosi. 2,88 m2, czyli jest mniejsza od 7 m2 - stanowiących 10 % powierzchni ściany. Wypełnienie otworów luksferami pozwala traktować ścianę, przy spełnieniu powyższych wymogów, jako ścianę pełną. Luksfery, zatem, przy odległości ściany 3,7 m od granicy działki, powodują, że spełnia ona, pod względem odporności ogniowej, nawet, wymagania określone dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego, którą powinien posiadać budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki. Organ stwierdził, iż w odniesieniu do dwóch okien wypełnionych luksferami przepisy prawa budowlanego nie zostały naruszone. Natomiast zaprojektowanie trzeciego otworu okiennego w ścianie na kondygnacji poddasza w którym zostało umieszczone okno drewniane o średnicy 82 cm zdaniem organu w sposób rażący narusza przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, zawarte w § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wojewoda [...] przyznał status strony aktualnym współwłaścicielom działki sąsiedniej nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] mając na uwadze zgłoszone przez nich zarzuty naruszenia prawa budowlanego w związku z usytuowaniem projektowanej ściany rozbudowy budynku z oknem w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy działki nr ewid [...]. Wojewoda [...] powołując się na wykonaną ocenę nasłonecznienia budynku mieszkalnego należącego do uczestników postępowania za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące niezapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora J. J. decyzją z dnia [...] grudnia znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji z których wynika, że zaprojektowanie dwóch otworów okiennych wypełnionych luksferami ( o powierzchni 1,44m2, co stanowi 2,9% powierzchni ściany ) w ścianie budynku w odległości 3,7m od granicy z sąsiednią działką nr [...] spełnia wymogi § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690). W ocenie organu odwoławczego usytuowanie okna w poddaszu w odległości 3,7 od granicy z działką budowlaną stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia jednak nie ma charakteru rażącego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż odległość od granicy, w której dopuszczalne jest sytuowanie ściany z oknem, została przekroczona jedynie o 30 cm, a rozmiary okna są niewielkie (średnica - 82 cm) w stosunku do powierzchni ściany. Ponadto w oświadczeniu z dnia 10 sierpnia 2009r projektant J. F. wyjaśnił, że okno w poddaszu posiada odporność ogniową EI-60, przez co ściana posiada odporność ogniową dla klasy B odporności pożarowej. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wskazane naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma charakteru rażącego, z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punku widzenia praworządnego państwa. Organ odwoławczy wskazał, iż z oceny nasłonecznienia budynku wynika zapewnienie budynkowi skarżącemu oświetlenia słonecznego ponadto, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i spełnione zostały wszystkie warunki umożliwiające wydanie kwestionowanej decyzji. W odniesieniu do twierdzeń T. P., B. P., A. P. zawartych w piśmie z dnia 8 sierpnia 2009r., dotyczących nieuznania w/w osób za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również rozbieżności pomiędzy projektem a stanem faktycznym, organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli T. P., B. P., A. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2007. Nr [...]. Zdaniem skarżących Prawo budowlane zostało złamane poprzez: -pozostawienie 4 otworów w ścianie w odległości mniejszej niż 4 m od granicy ich działki §12 ust 1 pkt 1(Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690), -pozostawienie otworów w odległości mniejszej niż 8 m od ich garażu krytego papą, która jest materiałem łatwopalnym §218, §271 -wybudowanie ściany o wysokości około 13m od strony ich działki co stanowi naruszenie §13 i §60 warunków technicznych. -nie uznanie skarżących za stronę przy wydaniu pozwolenia na rozbudowę. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie uwzględnił otworu o wym 7,5m x 2,22 m znajdującego się w ścianie usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy ich działki nr ewid. [...], który jest niezabudowany i został w ogóle " utajniony" w pismach. Ponadto, organ odwoławczy pominął garaż skarżących kryty papą ( materiałem łatwopalnym ), który znajduje się w odległości 5 m od tej ściany. Skarżący zakwestionowali opinię projektanta dotyczącą zapewnienia oświetlenia słonecznego dla ich budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( dwulokalowego ) z wykonaniem instalacji wewnętrznych; wod.kan. co. gazowej i elektrycznej na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Na podstawie projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę organy prawidłowo ustaliły, że w ścianie klatki schodowej projektowanej rozbudowy budynku, usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy działki skarżących znajdują się trzy otwory okienne. Dwa z nich o średnicy 120 cm wypełnione zostały luksferami o powierzchni 1,44m2, co stanowi 2,9% powierzchni ściany i spełnia wymogi § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690). Sąd podziela w tym zakresie ustalenia organów, iż w odniesieniu do okien wypełnionych luksferami nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko organu odwoławczego z którego wynika, iż usytuowanie trzeciego otworu okiennego w ścianie na kondygnacji poddasza w którym zostało umieszczone okno drewniane o średnicy 82 cm nie narusza w sposób rażący przepisów wykonawczych do prawa budowlanego, zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma charakteru rażącego, z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punku widzenia praworządnego państwa. Odległość od granicy, w której dopuszczalne jest sytuowanie ściany z oknem, została przekroczona jedynie o 30 cm, a rozmiary okna są niewielkie (średnica - 82 cm) w stosunku do powierzchni ściany. Ponadto w oświadczeniu z dnia 10 sierpnia 2009r projektant J. F. wyjaśnił, że okno w poddaszu posiada odporność ogniową EI-60, przez co ściana posiada odporność ogniową dla klasy B odporności pożarowej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uzwględnienia otworu o wym 7,5m x 2,22 m znajdującego się w ścianie usytuowanej w odległości 3,7 m od granicy ich działki nr ewid. [...], który jest niezabudowany i został w ogóle " utajniony" w pismach należy powołać się na wyjaśnienia organu pierwszej instancji z których wynika, że przedmiotowy otwór nie jest otworem okiennym bądź drzwiowym i powstał w przestrzeni w wyniku nadwieszenia kondygnacji parteru i I piętra nad piwnicą budynku. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia §218, §271 warunków technicznych poprzez pozostawienie otworów w odległości mniejszej niż 8 m od garażu skarżących krytego papą, która jest materiałem łatwopalnym. Przepis § 218 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm ) odnosi się do odporności ogniowej przykryć dachowych budynku niższego w tym przypadku garażu, usytuowanego bliżej niż 8 m natomiast przepis § 271 w/w rozporządzenia dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego i nie dotyczy ściany budynku inwestora, która spełnia wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia §13 i §60 warunków technicznych. Organy prawidłowo wskazały, iż integralnym załącznikiem Nr 2 do decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 o pozwoleniu na rozbudowę jest ocena nasłonecznienia budynku mieszkalnego na działce skarżących sporządzona przez arch. J. Ż. legitymującego się odpowiednimi uprawnieniami. Z oceny tej wynika, że zarówno warunki wynikające z § 12 jak i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych zostały spełnione. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż zarzuty skarżących dotyczące nieuznania za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak również rozbieżności pomiędzy projektem a stanem faktycznym nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu nieważnościowym. W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.