II OSK 2107/10

Dnia 25 stycznia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 145/10 w sprawie ze skarg H. i G. H. oraz J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie 2) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 145/10, po rozpoznaniu skarg H. i G. H. oraz J. J. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], znak [...]. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Prezydent Miasta L. po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka z o.o. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami oraz sieci wodociągowej wraz z przyłączami w ulicach: [...], bocznej [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w L. W uzasadnieniu podano, że powyższa inwestycja stanowi część przedsięwzięcia realizowanego przez Spółkę jako "Projekt rozbudowy i modernizacji systemu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków w L." planowany do współfinansowania przez Wspólnotę Europejską w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Organ podkreślił, że ustalenia w drodze decyzji nie wymagają przyłącza odbiorców do projektowanych sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, ponieważ według art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane - ich wykonanie podlega zgłoszeniu i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Organ zaznaczył, że zgodnie z postanowieniami art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została także decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. po rozpatrzeniu odwołań od powyższej decyzji, sprostowanej postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., złożonych przez J. J., D. G. oraz H. i G. małż. H. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium podkreśliło, że wyczerpano tok postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prezydent Miasta L. zawiadomił strony i uczestników postępowania będących właścicielami lub użytkownikami nieruchomości, po których planuje się przebieg inwestycji, o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek [...] w L., informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zebranymi materiałami i dowodami oraz uzyskania stosownych wyjaśnień. Zamieszczono także obwieszczenie o wszczęciu w dniu 22 lipca 2009 r. postępowania administracyjnego, dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ I instancji, przed wydaniem decyzji, dokonał analizy terenu, powierzając następnie, stosownie do art. 50 ust. 4 tej ustawy, obowiązek sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Z treści analizy wynikało, że obecne zainwestowanie oraz układ infrastruktury w analizowanym obszarze umożliwia bezkolizyjne prowadzenie ogólnodostępnych sieci uzbrojenia przy zachowaniu warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co wskazuje na spełnianie przez planowaną inwestycję wymagań stawianych przez art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Akta sprawy zawierają także decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pismo z dnia 29 października 2009r. Dyrektora Wydziału Dróg i Mostów Urzędu Miasta L., pełniącego funkcję zarządcy dróg wymienionych w projekcie decyzji, w którym stwierdził możliwość realizacji inwestycji w pasach drogowych wymienionych ulic. Kolegium zaznaczyło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza jedynie, czy planowana inwestycja celu publicznego z uwagi na jej charakter i rodzaj da się pogodzić z dotychczasowym zagospodarowaniem i zabudową terenu. Nie przesądza natomiast o konkretnym, w wymiarze techniczno-budowlanym, przebiegu inwestycji infrastrukturalnej, cedując owe zagadnienie na etap opracowywania projektu budowlanego i jego uzgadniania przed wystąpieniem przez inwestora do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też w opinii organu nie są zasadne, podnoszone w odwołaniach, zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności odwołujących się. Podkreślono, że w przypadku ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, właścicielom, którym w związku z realizacją inwestycji, wykonywanie prawa własności ulegnie ograniczeniu, będą przysługiwały roszczenia z tytułu utraty całej bądź części nieruchomości. Organ zaznaczył, że inwestycja ma być prowadzona w pasach drogowych istniejących dróg publicznych i ulic, ingerując w prywatną własność tylko w takim zakresie, w jakim podyktowane jest to racjonalnymi rozwiązaniami. Skargi na powyższą decyzję złożyli H. i G. małż. H. oraz J. J. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż we wniosku z dnia 14 lipca 2007r. inwestor wystąpił o wydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. Wniosek określa szczegółowo parametry sieci, w tym długość i średnicę rur, a sam ich przebieg określono na dołączonej mapie wysokościowo – sytuacyjnej. Zgodnie z regulacją art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z przepisem art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). W rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zasadnie zatem organy rozpoznające wniosek uznały, że planowana inwestycja jest realizacją celu publicznego. Sąd podkreślił, że nie wszystkie tego rodzaju inwestycje wymagają decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z treści art. 50 ust. 2 wynika, że decyzji takiej nie wymagają roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (pkt 1) albo nie wymagające pozwolenia na budowę ( pkt 2 ). Sąd zwrócił uwagę, iż mimo, że wniosek inwestora dotyczył budowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, to decyzja Prezydenta Miasta L. określa inwestycję jako przebudowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Zdaniem Sądu jest to o tyle niezrozumiałe, że chociaż zarówno budowa jak i przebudowa zaliczane są w świetle art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ) do robót budowlanych, to jednak nie są to pojęcia tożsame, o czym świadczą zawarte w art. 3 ustawy definicje budowy (ust. 6) i przebudowy (ust.7a), która przecież budową nie jest. Pomijając już, że organ nie wskazał motywów jakimi się kierował, samodzielnie decydując o zakresie inwestycji, to zmiana jej charakteru pociąga za sobą istotne konsekwencje także dla rozpoznawanej sprawy. Z treści art. 29 ust. 2 wynika bowiem jasno, że wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę. Tym samym w świetle cytowanego już art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tego rodzaju inwestycja nie wymagała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd pierwszej instancji uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zwróciło uwagi na zakres rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, o czym świadczy zawarte w decyzji sformułowanie, że złożone odwołania dotyczą decyzji lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami oraz sieci wodociągowej wraz z przyłączami. Sąd wskazał także, że wspomniana decyzja Prezydenta Miasta L. w ogóle nie dotyczy przyłączy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono bowiem, że "proponowane przyłącza odbiorców do projektowanej sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej są wyłączone z jej zakresu ze względu na art. 29 ust.1 pkt 20 ustawy prawo budowlane – ich wykonanie podlega zgłoszeniu i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego’’. Powyższe okoliczności są wystarczającą podstawą do uznania, że organy administracji publicznej naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powstałe wątpliwości co do charakteru inwestycji oznaczają także, iż przedwczesne jest rozważanie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniach. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] Sp. z o.o., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 106 § 3 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 113 k.p.a., przejawiające się w naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz uchybieniu polegającemu na braku w uzasadnieniu wyroku wszystkich wymaganych elementów oraz nietrafnym przyjęciu przez Sąd, iż organ nie sprostował oczywistej pomyłki poprzez zastąpienie słowa "przebudowa" słowem "budowa" w zaskarżonej decyzji organu, sprostowanej postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na błędnej wykładni art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że inwestycja celu publicznego nie wymaga ustalenia lokalizacji w drodze decyzji oraz art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych polegających na budowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie wymaga pozwolenia na budowę. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję sprostował z urzędu w sentencji decyzji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. pomyłkę oczywistą, polegającą na zastąpieniu słów "dla przebudowy" słowami "dla budowy" w wierszach wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. Skarżący wskazał, że Sąd I instancji pominął dowód w postaci postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] organu administracji prostującego z urzędu w trybie art. 113 k.p.a. oczywistą pomyłkę w decyzji nr [...] z dnia [...].10.2009r. Postanowieniem tym organ z urzędu sprostował oczywisty błąd w decyzji następnie zaskarżonej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowienie powyższe nie było przedmiotem rozważań Sądu I instancji w żadnym zakresie, mimo że prostowanie wad nieistotnych zaistniałych w sentencji decyzji przewiduje Kodeks postępowania administracyjnego w trybie art. 111-113 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.04.2009r. V S.A./Wa 113/09 ; wyrok NSA z dnia 30.09.2008. I OSK 1502/07). Skarżący podkreślił, że sprostowanie decyzji jest integralnie związane z decyzją, która podlega sprostowaniu, a skoro tak, to w postępowaniu sądowym kontroli legalności i ocenie co do zgodności z prawem podlegają zarówno decyzja, jak i postanowienie ją prostujące ( por. wyrok WSA z dnia 7.08.2008r. VII SA./Wa 753/08). Postanowienie organu administracji publicznej I instancji w niniejszej sprawie dotyczące sprostowania z urzędu oczywistej omyłki nie było przedmiotem zaskarżenia do sądu. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji wadliwie ustalił stan faktyczny pomijając w swoich ustaleniach postanowienie organu dotyczące sprostowania decyzji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał, że uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, a zwłaszcza zwięzłego przedstawienia sprawy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym. Zwięzłe przedstawienie sprawy powinno obejmować odniesienie do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymującej decyzję organu administracji w mocy i będącej przedmiotem zaskarżenia do Sądu, stwierdziło że decyzja organu była przedmiotem sprostowania, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. decyzji nr [...]. Zatem stan faktyczny ustalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględnia sprostowanie zaskarżonej decyzji przez organ administracji publicznej. Natomiast uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera żadnych ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Kolegium ani też ich zgodności z prawem. Tym samym Sąd ustalił stan faktyczny bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. Pominięcie w ustaleniach Sądu sprostowania przez organ z urzędu decyzji administracyjnej, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy skarżąca wskazała, że z treści art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym wynika, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołany przepis wymieniony został jako podstawa prawna decyzji, również wniosek [...] dotyczył właśnie budowy sieci, zatem z niezrozumiałych względów Sąd nie uznał zasadności zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie. Sąd z jednej strony stwierdził, że planowana inwestycja jest realizacją celu publicznego, lecz podniósł, że nie każda inwestycja wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a inwestycja o przebudowie nie wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji. Rozbieżności w ustaleniu zakresu stosowania prawa materialnego w przypadku realizacji inwestycji celu publicznego powstała, gdyż Sąd I instancji nie odniósł się w żadnym zakresie do sprostowania przez organ decyzji. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli H. i G. H., popierając stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym wyroku. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. uczestnicy postępowania: J. J. oraz H. H. i G. H. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. H. H. okazała decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2010 r. umarzającą na wniosek inwestora postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w ulicach objętych decyzją zaskarżoną do WSA w Lublinie, której dotyczy zaskarżony wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie, albowiem oparta została na usprawiedliwiony zarzucie. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 113 k.p.a. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Sąd I instancji, przedstawiając stan faktyczny sprawy, odnotował, że SKO rozpatrzyło odwołania od decyzji organu I instancji, sprostowanej postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Jednakże w dalszym ciągu ustaleń oraz następnie rozważań postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2009 r. prostujące pomyłkę w decyzji tego organu z dnia [...] października 2009 r. Sąd I instancji całkowicie pominął. Należy zauważyć, że postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek w decyzji ma ten skutek, że po jego wydaniu decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również wraz z nim oceniana. Prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek staje się bowiem integralną częścią treści decyzji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 455-456). Jak słusznie zatem podniesiono w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji zobligowany był poddać kontroli legalność zarówno powyższej decyzji Prezydenta Miasta L., jak i postanowienia ją prostującego, bez względu na to, czy było ono zaskarżone do Sądu. Z powyższego wynika, że WSA pomijając w swoich ustaleniach postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2009 r. wadliwie ustalił stan faktyczny, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadnie także wskazano w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ze względu na pominięcie w rozważaniach prawnych postanowienia prostującego decyzję Prezydenta Miasta L. nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać jednakże należy, że powołany w zarzucie przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on przeprowadzenia przez Sąd dowodów uzupełniających z dokumentów, czyli dopuszczenia przez Sąd nowych dowodów, a do takich niewątpliwie nie można zaliczyć znajdującego się w aktach sprawy postanowienia o sprostowaniu decyzji. Kwestia ta mogłaby być dodatkowo rozważana przez pryzmat regulacji art. 133 § 1 p.p.s.a., według którego sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, jednakże skarga kasacyjna takiego zarzutu nie zawiera. Odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wobec skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego sprawy, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, należało uznać za przedwczesne. Wykładnia i stosowanie prawa materialnego zasadniczo bowiem mogą być oceniane tylko wtedy, gdy postępowanie w sprawie nie wzbudza istotnych zastrzeżeń. W niniejszej sprawie, z przyczyn wskazanych wyżej, taki stan rzeczy nie zachodzi. Dopiero bowiem uwzględnienie przy rozstrzyganiu przez Sąd I instancji postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2009 r. i dokonanie oceny jego zgodności z prawem, a tym samym oceny jakie był faktycznie zakres rozpatrzenia sprawy, pozwoli na rozważenie kwestii rozumienia, a także stosowania przepisów prawa materialnego. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. uchylił Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a.