VII SA/Wa 458/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi E. M. i A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Sygn. akt VII SA/WA 458 / 00 UZASADNIENIE Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., znak [...], w związku z odwołaniem A. M. i E. M. od decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. wydanej z upoważnienia Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla D. S. dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew: [...] położonej przy ul. [...] w [...] oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009r. Sygn. akt VII SA/Wa 634/09 - utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty [...]. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a.- ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwana dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lutego 2009r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. M. i A. M. - utrzymał w mocy ww. decyzję. Stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączono wymagane prawem dokumenty i wyjaśnił, że działka inwestora, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...] osiedle, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2001 r. (Nr [...] - Dz. Urz. [...]), położona jest na terenie oznaczonym symbolem a2.2MN - tj. terenie mieszkaniowym jednorodzinnym. Parametry rozbudowy budynku mieszczą się w ramach ustaleń ww. planu. Projekt obejmuje dobudowę o pomieszczenia mieszkalne, pomocnicze i komunikację, bez zmiany funkcji budynku. Budynek usytuowany jest w odległości 4,15 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], co odpowiada również warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ podkreślił, że z rejestru gruntów wynika, iż powierzchnia działki nr 57 wynosi 1362m2, a zatem zarzuty odwołania, że jest ona w projekcie zawyżona, nie zasługiwały na uwzględnienie. Skargę na to rozstrzygnięcie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. M. i A. M[. Podnieśli, że budynek nie jest budynkiem jednorodzinnym, a bliźniaczym położonym na dwu działkach, są w nim cztery samodzielne mieszkania, są czterej właściciele. Budowa spowoduje zacienienie i zawilgocenie ich budynku, ograniczy zagospodarowanie ich działki oznaczonej nr ew. 58. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 634/09 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił opisaną wyżej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009r. Sąd wskazał, że obowiązkiem organu odwoławczego było ustalenie, czy w konsekwencji planowanej rozbudowy powstaną, w rozumieniu ustawy o własności lokali, więcej niż dwa lokale mieszkalne, co pozostawałoby, w zw. z definicją budynku jednorodzinnego – art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, w sprzeczności z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących przesłaniania okien, ewentualnego zawilgocenia ścian w budynku skarżących, jak i zacienienia ich działki. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...]. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że parametry projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego mieszczą się w ramach ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. wysokości 2,5 kondygnacji i 12m. Działka objęta inwestycją oznaczona nr ew. nr [...] jest odrębną od sąsiedniej działki - nr ew. [...]. Na każdej z działek zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne, stanowiące samodzielną całość, choć w zabudowie bliźniaczej. Stwierdził, że w objętym rozbudową budynku nie zostały wyodrębnione samodzielne lokale mieszkalne, co ustalił w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe. Ponadto, w świetle projektu, przedmiotowa rozbudowa nie stanowi dodatkowego samodzielnego lokalu mieszkalnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli E. M. i A. M. - dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji, przeprowadzenia komisyjnie, dowodu z wizji lokalnej i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podnieśli, że po rozbudowie budynek utraci przymiot jednorodzinnego budynku i nie będzie odpowiadał warunkom planu zagospodarowania przestrzennego. Powstanie trzeci samodzielny lokal mieszkalny. Zaniechano formalnego wyodrębnienia lokali, bo nie służy to inwestorowi, ale istotny jest stan faktyczny, który organ powinien zbadać w drodze wizji. Projekt dobudowy nie przewiduje kuchni, ale pokój o pow. 8, 5 m² będzie przeznaczony na kuchnię, wybudowano komin, choć nie ma go w projekcie. Do dobudowy przewidziano w projekcie nie praktyczne wejście ze wspólnej klatki schodowej. Dobudowę stanowi budynek w zerowej odległości od istniejącego budynku mieszkalnego. Mimo wyroku Sądu, inwestor wstawił okna i drzwi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni. Dodatkowo Sąd zbadał, czy w związku z opisanym wyżej wyrokiem tutejszego Sądu, organ miał na uwadze to, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Organ II instancji rozpoznał sprawę zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w ww. wyroku. Zarzuty skarżących, zawarte w niniejszej skardze do Sądu, są bezzasadne. W ocenie Sądu zaskarżoną decyzją zasadnie utrzymano w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., wydaną z upoważnienia Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla D. S. dot. rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Zasadnie Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu na której będzie realizowana przewiduje zabudowę jednorodzinną. Rozbudowa budynku, po myśli zatwierdzonego projektu, nie spowoduje, że utraci on charakter budynku jednorodzinnego, gdy zważyć, że zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane przez budynek mieszkalnym jednorodzinnym - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Definicja, zawarta w ww. przepisie art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, nie mówi o przeznaczeniu budynku przez pryzmat ilości mieszkańców, ich koligacji, ilości pomieszczeń w tym kuchni, toalet - odnosi się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z tą definicją dopuszcza się wydzielenie lokali i dopiero tu pojawiają się ograniczenie. Skoro ustawodawca dopuszcza tzn. daje właścicielowi możliwość, z której ten może, choć nie musi skorzystać. Dopiero chęć wyodrębnienia lokalu wiąże się z procedurą opisaną w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U.00.80.903 j.t.).- spełnienie wymogów w ww. zakresie potwierdza stosownym zaświadczeniem starosta. Powyższa procedura nie pozostaje w związku z przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Już tylko na marginesie wskazać należy, że kiedy częścią powierzchni lokalu (pomieszczeniem pomocniczym) jest np. wspólny korytarz, który służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców lokalu sąsiedniego, to nie zostały spełnione przesłanki samodzielności lokalu mieszkalnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie II SA/Sz 959/07 z 30 stycznia 2008r, LEX nr 466026). W tym miejscu wskazać należy, że budynek, który jest przedmiotem rozbudowy, w prawnym znaczeniu stanowi odrębny budynek jednorodzinny, zbliźniaczony tylko z budynkiem skarżących. W budynku tym nie są wyodrębnione samodzielne lokale mieszkalne w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali (Dz.U.00.80.903 j.t.), a fakt zamieszkiwania w nim kilku rodzin, każe postrzegać go jako budynek mieszkalny wielopokoleniowy, co nie zmienia jego jednorodzinnego charakteru w świetle przepisów prawa. Rozbudowa zgodnie z projektem usytuowana jest w odległości ponad 4 m od granicy z działką skarżących, co pozostaje w zgodzie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Określana przez skarżących odległość od budynku pierwotnego jako zerowa, stanowi przesłankę rozbudowy budynku, a nie budowy odrębnego budynku na tej samej działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).