I OSK 1348/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 291/10 w sprawie ze skargi M.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. o zasądzenie od M.W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 291/10 oddalił skargę M.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] wydanym m.in. na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zawiesił M.W. w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca (tj. od dnia 13 listopada 2009 r. do 12 grudnia 2009 r. ) w zw. z wszczęciem wobec niego postępowania dyscyplinarnego, a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w oparciu te same podstawy faktyczne i prawne zawiesił go w czynnościach służbowych na okres kolejnych dwóch miesięcy, (tj. od dnia 13 grudnia 2009 r. do 12 lutego 2010 r.). W dniu 28 grudnia 2009 r. do Komendanta Powiatowego Policji w N.M. L. wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Okręgowej w G. o przedstawieniu M.W. zarzutów popełnienia czynów karalnych z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. O zarzuty te zostało uzupełnione prowadzone przeciwko wyżej wymiennemu postępowanie dyscyplinarne, które uprzednio zostało przejęte przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 39 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o Policji przedłużył M.W. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 7 stycznia 2010 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W odwołaniu od powyższego rozkazu, M.W. wskazał na brak właściwości Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. do wydania tego rozkazu personalnego, skoro od dnia 22 grudnia 2009 r. postępowanie dyscyplinarne zostało przejęte do dalszego prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. W ocenie odwołującego w sprawie nie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa art. 39 ust. 3 ustawy o Policji uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w czasie obowiązywania poprzedniej decyzji wydanej w tym samym przedmiocie, zaś przedłużenie okresu zawieszenia nastąpiło przed upływem ustawowego 3-miesięcznego okresu zawieszenia. Zdaniem odwołującego przedłużenie okresu zawieszenia na podstawie ww. przepisu dotyczy okresu pomiędzy czwartym miesiącem zawieszenia, a prawomocnym zakończeniem postępowania karnego. Komendant Wojewódzki Policji w O., po rozpoznaniu odwołania rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał na obligatoryjność zawieszenia funkcjonariusza w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 cyt. ustawy o Policji). Podał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uchylenia fakultatywnego zawieszenia (§ 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych), nie zaistniały także podstawy wygaśnięcia tej decyzji (§ 6 pkt 1 i pkt 2 cyt. rozporządzenia) oraz nie upłynął czas zawieszenia postępowania, przewidziany w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego, skoro przedstawione M.W. zarzuty są zagrożone wysoką karą i dotyczą przekroczenia przez niego uprawnień m.in. w Komendzie Powiatowej Policji w N.M.L., to nie spełnia on ustawowych wymogów do pełnienia służby w Policji, gdyż nie posiada nieposzlakowanej opinii. Wskazując zaś na oddźwięk społeczny i medialny tej sprawy stwierdził, że w sprawie wystąpiły przesłanki do uznania "szczególnie uzasadnionego przypadku", warunkującego przedłużenie policjantowi okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego na podstawie art. 39 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o Policji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029) oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 cyt. rozporządzenia. Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że z art. 39 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o Policji wynika, że w pierwszej kolejności należało go zawiesić w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, a dopiero po upływie tego okresu rozważać, czy w jego sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek" umożliwiający przedłużenie zawieszenia go w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Podkreślił, że został zwieszony do czasu zakończenia postępowania karnego bez wcześniejszego wyczerpania trybu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, zaś wcześniejsze decyzje o jego zawieszeniu były oparte na innej podstawie prawnej (art. 39 ust. 2 powołanej ustawy). Wskazał, że w chwili wydania rozkazu personalnego z dnia 7 stycznia 2010 r. obowiązywał rozkaz personalny z dnia 9 grudnia 2009 r. wydany w tym samym przedmiocie i przez ten sam organ, co doprowadziło do zaistnienia dwóch rozkazów personalnych o zawieszeniu go w czynnościach służbowych. W ocenie skarżącego w związku z wystąpieniem obligatoryjnej podstawy do zawieszenia go w czynnościach służbowych, organ powinien uchylić wcześniejszą decyzję o jego zawieszeniu z uwagi na ustanie przesłanki fakultatywnej tego zawieszenia. Ponadto wskazał, iż z treści uzasadnień wydanych w jego sprawie rozkazów personalnych nie wynika, w jaki sposób brak zawieszenie go w czynnościach służbowych miałby negatywnie wpływać na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. Za niedopuszczalne uznał twierdzenie organu odwoławczego, że nie spełnia on wymogów do pełnienia służby w Policji. Skarżący podkreślił, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. z dnia [...] stycznia 2010 r. został wydany po wyłączeniu tego organu od udziału w prowadzonym wobec niego postępowaniu dyscyplinarnym i przejęciu tego postępowania do dalszego prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Okoliczność ta w istotny sposób wpłynęła na dowolność oceny Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. w zakresie wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku", gdyż organ ten nie miał możliwości zapoznania się z aktami postępowania karnego i dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego, od chwili przejęcia postępowania dyscyplinarnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. to ten organ, a nie Komendant Powiatowy Policji w N.M.L., był organem uprawnionym do orzekania w pierwszej instancji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych. A zatem rozpoznanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Ponadto skarżący zarzucił, iż nie miał zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zasadności przedstawionych mu przez prokuratora zarzutów, które legły u podstaw rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Komendant Wojewódzki Policji w O. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż błędne jest twierdzenie skarżącego, że przedłużenie okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego dopuszczalne jest wyłącznie po upływie 3 miesięcznego okresu zawieszenia. Gdyby wolą ustawodawcy był właśnie taki tryb przedłużania okresu zawieszenia to zawarłby stosowne stwierdzenie w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. dysponował wystarczającą wiedzą pozwalającą mu na poprawną ocenę wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", warunkującej przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, gdyż pismo z Prokuratury informujące o przedstawieniu mu zarzutów w dostateczny sposób opisywało okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów oraz ich ciężar gatunkowy, niewątpliwie godziłoby w dobro służby. Za bezpodstawny uznał także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 K.p.a. Podkreślił, że kompetencja Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. do wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. "b" cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Natomiast przejęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w trybie art. 134i ust. 2 cyt. ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego dotyczącego skarżącego w żaden sposób nie wpływało na właściwość w/w Komendanta Powiatowego Policji (jako przełożonego) do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, gdyż pełnił on służbę na stanowisko służbowym w Komendzie Powiatowej Policji w N.M.L. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany w oparciu o znany skarżącemu materiał dowodowy, gdyż z pisma Prokuratury informującego o przedstawieniu mu zarzutów (które stanowiło podstawowy dowód w sprawie) wynikało, że nie przyznał się on do zarzucanych mu czynów, a zatem były one mu znane. Za chybiony uznano także zarzut naruszenia przez organy art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 cytowanego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie można przypisać naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 39 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wyjaśnił, że przedłużenie okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji może być dokonane bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę do jego zawieszenia. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim umieszczenie przesłanki do przedłużenia okresu zawieszenia w ust. 3 art. 39 ustawy o Policji, podczas gdy przesłanki do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zostały zawarte odpowiednio w ust. 1 (przesłanki obligatoryjne) i ust. 2 (przesłanki fakultatywne) tego przepisu. Z kolei, z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029) wynika, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż w art. 39 ust. 3 cyt. ustawy o Policji nie ma żadnego odesłania zarówno do sposobu zawieszenia policjanta, jak również do okresu tego zawieszenia, który musi upłynąć, aby można było go przedłużyć, zaś przedłuża się terminy, które jeszcze nie upłynęły. Tym samym, za nieuprawnione uznał twierdzenia skarżącego o niedopuszczalności przedłużenia okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych z uwagi na wszczęcie postępowania karnego bez uprzedniego zawieszenia go z tej przyczyny na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i upływu 3-miesięcznego okresu zawieszenia. Wyjaśnił, że w świetle art. 39 ust. 3 cyt. ustawy o Policji, warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest wystąpienie w sprawie dwóch przesłanek: "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec policjanta postępowania karnego, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma przesłanka - prowadzenia wobec policjanta postępowania karnego. Niesporne jest bowiem, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych z powodu wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego oraz to, że postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało wszczęte wcześniej niż postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie czynów o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, a o zarzuty te zostało uzupełnione prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji okoliczności te doprowadziły do swoistego zbiegu w niniejszej sprawie przesłanek do obligatoryjnego – art. 39 ust. 1 cyt. ustawy o Policji i fakultatywnego – art. 39 ust. 2 tej ustawy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W tej sytuacji niecelowe jednak byłoby wydawanie kolejnego rozkazu o zawieszeniu skarżącego na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, skoro był on już zawieszony z innej przyczyny. Nie wystąpiły także przesłanki do uchylenia fakultatywnego zawieszenia, o których mowa w § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, nie zaistniały również podstawy wygaśnięcia tej decyzji na podstawie § 6 pkt 1 i pkt 2 cyt. rozporządzenia oraz nie upłynął czas zawieszenia postępowania, przewidziany w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu pierwszej instancji w tej sytuacji wszczęcie przeciwko skarżącemu postępowania karnego umożliwiło organowi skorzystanie z instytucji przedłużenia okresu zawieszenia go w czynnościach służbowych. Natomiast przedstawione skarżącemu przez Prokuraturę zarzuty były przez organ Policji ocenione w kontekście wystąpienia w sprawie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Przy czym Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skorzystanie przez organ z instytucji przedłużenia okresu zawieszenia odbywa się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter rozkazu personalnego w tym przedmiocie nie wyklucza sądowej kontroli, to jednak sprowadza się ona do zbadania, czy rozkaz personalny został wydany przez uprawniony do tego organ, czy istnieje podstawa prawna do jego wydania oraz czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wybór sposobu rozstrzygnięcia tej kwestii przez organ administracji publicznej dokonywany jest na podstawie kryteriów słuszności i celowości i pozostaje poza kontrolą sądową. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny ingerować w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonego rozkazu personalnego z punktu widzenia słuszności i celowości, co wykraczałoby poza kryterium kontroli (legalności) określone w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że policjant, którego obowiązkiem jest, respektowanie godności ludzkiej oraz przestrzeganie i ochrona praw człowieka, oraz zapewnianie bezpieczeństwa i porządku publicznego, któremu prokurator przedstawił szereg zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, podczas wykonywania przez niego czynności służbowych, nie może wykonywać tych czynności do czasu zakończenia postępowania karnego. A zatem przyjmując, że w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" stanowiący podstawę do wydania rozkazu personalnego o przedłużeniu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W związku z powyższym, za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a. wskazał, że skarżący wiedział zarówno o wszczęciu wobec niego postępowania karnego, jak i o postawionych mu przez prokuratora zarzutach. Wyjaśnił, że organ Policji nie jest uprawniony do oceny zasadności tych zarzutów, stąd wbrew twierdzeniom skarżącego, nie stanowi naruszenia tych przepisów brak możliwości wypowiedzenia się co do ich słuszności przez skarżącego. Skoro przyczyną przedłużenia okresu zawieszenia go w czynnościach służbowych było wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego, to nie zachodziła konieczność analizy pod tym kątem akt postępowania dyscyplinarnego. Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 15 K.p.a., gdyż właściwość Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. do wydania w pierwszej instancji rozkazu personalnego w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych wynika z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. "b" cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, a na właściwość tego organu nie miało wpływu przejęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 134 i ust. 2 cyt. ustawy o Policji. Wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych oraz postępowania w sprawie przedłużenia okresu tego zawieszenia. Przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego zaskarżonym rozkazem personalnym miało związek ze wszczętym wobec niego postępowaniem karnym, a nie z prowadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowaniem dyscyplinarnym. W postępowaniu tym, nie przesądza się ani o jego winie, ani też o sposobie zakończenia sprawy, gdyż dotyczy ono jedynie zawieszenia w czynnościach służbowych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.W. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej P.u.s.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. i art. 39 ust. 3 cyt. ustawy o Policji polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, iż organ administracji publicznej prawidłowo ustalił zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz przyjęcie, że w sprawie zachodzi szczególny wypadek uzasadniający zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych, 2) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. i art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, iż skarżący znał stan sprawy, wiedział o prowadzeniu wobec niego postępowania karnego i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, 3) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a oraz art. 15 K.p.a. polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd, iż organem właściwym do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych był Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego uzasadnia jedynie zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, natomiast dopiero w przypadku ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych przypadków" dopuszczalne jest zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Niedopuszczalne jest zatem utożsamianie wszczęcia postępowania karnego z wystąpieniem szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 39 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. Skarżący nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż w jego sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, a organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Nie wskazał on bowiem, jakie to zindywidualizowane przesłanki miał podać Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu swojej decyzji. Za takie przesłanki nie można bowiem uznać przedstawienia policjantowi zarzutów zagrożonych wysoką karą, czy też powołać się na oddźwięk społeczny i medialny sprawy. Podkreślił, iż nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na dobro służby, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych powodów odsunięcia policjanta od służby, a motywy, jakimi kierował się organ, zawieszając policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób niebudzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy. Dotyczy to zarówno celowości samego zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i czasu tego zawieszenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2008 r., sygn. akt II SA/WA 863/08). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. skarżący wskazał, iż Sąd pierwszej instancji w ogóle tych zarzutów nie rozpoznał. Wyjaśnił, iż nie został on pouczony o uprawnieniach polegających na prawie do czynnego udziału oraz prawie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, zaś stosownie do treści art. 81. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Nie można uznawać, iż mógł on wypowiedzieć się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego tylko na tej podstawie, że znał treść zarzutów i nie przyznał się do ich popełnienia, gdyż składał on wyjaśnienia jedynie w postępowaniu przygotowawczym przed prokuratorem prowadzącym to postępowanie, a nie w toku postępowania w sprawie zawieszenia go w czynnościach służbowych. W ocenie skarżącego w tej sprawie nie wystąpiła zatem sytuacja, o której mowa w art. 10 § 2 K.p.a. Poza tym, skarżący wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny z dnia 7 stycznia 2010 r. został wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L., po przejęciu prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Zdaniem skarżącego, skoro Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. nie miał możliwości zapoznania się z aktami postępowania karnego ani nie posiadał dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego, to nie mógł w sposób właściwy ocenić, czy w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Oznacza to, że jego decyzja miała charakter dowolny i nie znajdowała uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie skarżącego Komendant Powiatowy Policji w N.M. L. nie był uprawniony do wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2010 r., gdyż postępowanie dyscyplinarne nie jest odrębnym postępowaniem, od postępowania w którym następuje zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. A zatem z momentem przejęcia postępowania dyscyplinarnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. ten organ jako bezpośredni przełożony był organem uprawnionym, do orzekania o dalszym zwieszeniu go w czynnościach służbowych jako organ pierwszej instancji. Tylko ten organ miał bowiem możliwość oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnia to zarzut naruszenia określonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż w tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w O., nie mógł rozpatrywać wniesionego w tej sprawie odwołania. Wskazał, że Sąd pierwszej instancji do tej kwestii nie odniósł się, a jedynie lakonicznie powołał się na przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Komendant Wojewódzki Policji w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Ta zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, nakazuje skontrolować w tej sprawie zaskarżony wyrok jedynie w aspekcie zarzuconego naruszenia określonych w skardze kasacyjnej przepisów, w tym przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna, mimo iż została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, zawiera uchybienia już w samym petitum skargi, albowiem część powołanych tam jako naruszone przepisów nie znajduje odzwierciedlenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, którego rolą jest właśnie uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Wskazanie naruszonych przepisów następuje bowiem przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Brak uzasadnienia powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną kontrolę ich zasadności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1, art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 2 P.p.s.a. wbrew wymogom określonym w art. 176 P.p.s.a. nie zostały przez autora skargi kasacyjnej uzasadnione i z tego względu merytoryczne odniesienie się do ich zasadności nie jest możliwe. W związku z powyższym należy jedynie wyjaśnić, że zarówno przepis art. 1 § 2 P.u.s.a. jak i przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. są przepisami określającymi kryteria kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne. W rozpoznawanej sprawie mogłoby dojść do naruszenia tych przepisów wyłącznie w przypadku, gdyby wbrew wymogom w nich ustalonym sąd administracyjny uchylił się od kontroli administracji publicznej bądź zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Z kolei zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas jeżeli skarżący wykaże konkretne zdarzenia, wynikające z akt sprawy, których Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i art. 39 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi i przyjęcie, że organ administracji publicznej ustalił stan faktyczny sprawy pozwalający na uznanie, że w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" uzasadniający zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych do ukończenia postępowania karnego uznać należy, iż jest on niezasadny. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił, iż w świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu może być dokonane bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę zawieszenia. Dla jego zastosowania niezbędne jest rozważenie, czy jest to "szczególnie uzasadniony przypadek", który uzasadnia przedłużenie okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy to nie samo wszczęcie przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego uzasadniało przedłużenie zawieszenia go w czynnościach służbowych lecz rodzaj zarzucanych mu czynów popełnionych w związku z pełnieniem służby oraz jej charakter. Pozwalały one na przyjęcie, iż był to "szczególnie uzasadniony przypadek". Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż Komendant Wojewódzki Policji w O. wydając zaskarżony rozkaz personalny nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. oraz art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi i przyjęcie, że skarżący wiedział o prowadzeniu postępowania karnego, a więc znał materiał dowodowy i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wskazać należy, iż Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy w tej sprawie art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a. prawidłowo ocenił, że skoro z akt sprawy wynika, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. o wydaniu postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, to skarżący w postępowaniu administracyjnym wiedział o nich, a podstawą przedłużenia mu zawieszenia w czynnościach służbowych była ocena wystąpienia w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego zawieszenie do czasu ukończenia postępowania karnego to brak podstaw do uznania, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponadto wskazać należy, iż stawiając zarzut naruszenia powołanych przepisów skarżący nie określił, jakiej konkretnie czynności prawnej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ uchybienie to miałoby na wynik sprawy. Niewątpliwie niemożność ustosunkowania się do zasadności zarzutów przedstawionych mu przez Prokuratora nie miała znaczenia dla przedłużenia zawieszenia go w czynnościach służbowych. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, iż organy Policji nie były uprawnione do oceny ich zasadności. Przechodząc do kolejnego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 15 K.p.a. i art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi i przyjęcie, że organem właściwym do wydania rozkazu personalnego o przedłużeniu skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych był Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W świetle § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.) organem uprawnionym do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych był jego przełożony właściwy w sprawach osobowych, a więc Komendant Powiatowy Policji w N.M.L. Skarżący zajmował bowiem stanowisko służbowe w tej komendzie. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej fakt skorzystania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z uprawnienia określonego w art. 134i ust. 2 ustawy o Policji i przejęcie przez niego toczącego się w sprawie postępowania dyscyplinarnego do dalszego prowadzenia nie miał wpływu na właściwość Komendanta Powiatowego Policji w N.M.L. do wydania w pierwszej instancji rozkazu personalnego w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Wiązało się ono bowiem z wszczętym wobec skarżącego postępowaniem karnym, a nie prowadzonym przez wyższego przełożonego (Komendanta Wojewódzkiego Policji w O.) postępowaniem dyscyplinarnym. W związku z powyższym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a-c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przewiduje odpowiednie stawki bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Za inne czynności radcy prawnego podejmowane w tym stadium postępowania sądowego, powołany przepis rozporządzenia nie ustala stawek minimalnych. Oznacza to, że w wypadku owych innych czynności radcy prawnego np. sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną brak jest normatywnej podstawy do określenia niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.