I SO/Gl 2/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2010 r. sprawy z wniosku F.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] p o s t a n a w i a zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych. F.Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej wskazanej wyżej decyzji. Skarga na tę decyzję, złożona w imieniu skarżącego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wpłynęła do Sądu później i została zarejestrowana pod sygn. I SA/Gl 555/10. Wnioskodawca podkreślił, że jest osobą samotną, utrzymującą się obecnie z emerytury, pomniejszanej regularnie o kwotę zajęć egzekucyjnych. Zwrócił również uwagę na konieczność leczenia schorzeń, na które cierpi ("kręgosłup, drogi oddechowe, dolegliwości żołądkowe"). Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku nadesłano dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności, w szczególności: "odcinek" emerytury wypłaconej wnioskodawcy w ubiegłym miesiącu (kwotę do wypłaty określono w nim na 1246,22 zł), kopię rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za ubiegły rok oraz dokumentację medyczną. Dodatkowo wnioskodawca poinformował, że koszt zakupu przyjmowanych przez niego "produktów leczniczych" wynosi około 200-220 zł Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Stosownie z kolei do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania. Strona może więc, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy jeszcze przed wniesieniem skargi; wówczas wniosek rejestrowany jest w repertorium "SO" (§ 72 ust. 1 zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nr 11 z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych) i pod tą sygnaturą podlega rozpoznaniu, także wówczas, gdy, jak w rozpatrywanym przypadku, następnie wpłynie do Sądu skarga, inicjująca postępowanie sądowe, którego wniosek dotyczy. Odnosząc się zatem do rozpoznawanego wniosku, stwierdzić trzeba, że w wystarczającym stopniu wykazano, iż zachodzi wskazana wyżej przesłanka przyznania prawa pomocy. W świetle przedłożonych dowodów, którego wiarygodność nie może być podważona na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w aktach sprawy, wnioskodawca jest bowiem osobą samotną, uzyskującą wprawdzie stały dochód, lecz w wysokości nie pozwalającej na jednoczesne ponoszenie wszystkich niezbędnych wydatków życiowych oraz kosztów sądowych. Jest tak tym bardziej dlatego, że istotna dla niego część wspomnianego dochodu musi być przeznaczana na sfinansowanie leczenia, w tym głównie na zakup niezbędnych leków. Mając na względzie wszystkie podniesione okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.