III SA/Wa 1359/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "ustawa Ord. pod") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO"), po rozpatrzeniu odwołania A. S. – "Skarżącej" w niniejszej sprawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy z którego wynikało, iż Prezydent Miasta L. działając na podstawie przepisów art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 oraz art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. - dalej powoływanej jako "u.p.o.l") decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalił Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za 2008 r. od nieruchomości położonej w L., przy [...] stanowiącą działkę nr ew. [...]. Do opodatkowania przyjęto grunty określone jako pozostałe (w ewidencji oznaczone jako B – tereny zurbanizowane zabudowane). Ponadto do opodatkowania przyjęto budynek mieszkalny o pow. 62 m2 oraz pozostałe budynki o pow. 19 m2. Organ pierwszej instancji podniósł, iż podatnikami podatku do nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Podkreślił, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej przez Skarżącą informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz aktualnego zapisu w ewidencji gruntów i budynków. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, iż "dla posiadanej przez nią nieruchomości – do czasu jej nabycia w grudniu 2001 r. – nie zostały dokonane zmiany w ewidencji gruntów wskutek niewłaściwie wykonanych prac przygotowawczych i zaniedbań proceduralnych oraz naruszeń zasad postępowania administracyjnego." Skarżąca w odwołaniu nie sprecyzowała swoich zarzutów co do naruszeń prawa procesowego. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisy ustawy o podatku rolnym jako podstawę do dokonania opodatkowania właściwym podatkiem uznają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. SKO podniosło, iż w obecnym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, iż decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych mają, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), w których wymienia się ewidencję gruntów jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest właściwy miejscowo starosta. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy. Jeżeli zatem z zapisów w ewidencji gruntów wynikało, że podlegająca opodatkowaniu działka nr ew. [...] stanowiąca własność Skarżącej jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunt zabudowany B to słuszne było w ocenie organu wyższego stopnia ustalenie dla ww. gruntu podatku od nieruchomości wedle stawek dla gruntów pozostałych a nie podatku rolnego. 4. W skardze Skarżąca podniosła, iż organ wyższego stopnia w wydanej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu, iż zmiana w ewidencji gruntów i budynków nigdy nie została dokonana, tym samym nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca w obszernej skardze podniosła, iż w jej ocenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków zostały dokonane z naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej działania organów administracji dotyczące dokonanych zmian w ewidencji były dokonane bez jej udziału z pogwałceniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Skarżąca wskazała również, że w jej ocenie bezprawne ingerowanie w systemy informatyczne w tym bazę ewidencyjną jest przestępstwem. W załączeniu skargi Skarżąca przedstawiła kserokopie decyzji ustalających podatek od nieruchomości wraz z orzeczeniami WSA w Warszawie uchylającymi decyzje wymiarowe za 2003 r. oraz kopie pism między [...] Urzędem Wojewódzkim a Starostwem Powiatowym w L.. Skarżąca w uzasadnieniu skargi powołuje się na pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia 30 listopada 2004 r., z którego wynika, iż zmiana w bazie ewidencji gruntów nastąpiła w 2003 r. Zmiana ta została dokonana bezpośrednio w bazie danych z pominięciem trybu zmian. Jako załącznik do skargi Skarżąca przedstawiła także zawiadomienie o zmianie własności gruntów z dnia 4 stycznia 2002 r. Urzędu Miejskiego w L. w którym wykazano, że w wyniku sprzedaży działki nr ew [...] działka ta jest własnością A. S.. Odnośnie oznaczenia gruntu wskazano, że powierzchnia we władaniu poprzednich właścicieli wynosiła 1500 m2 i oznaczona była jako grunt zurbanizowany B, we władaniu Skarżącej po zmianie grunt miał pow. 1500 m2 i był oznaczony jako grunt zurbanizowany B. 5. W aktach sądowych jako załącznik skargi znajduje się także pismo Starosty Powiatowego w L. z dnia 25 września 2007 r. Nr PODGIK 7430/L/56/07, w którym Starosta poinformował Urząd Miasta L., iż zmiana kwalifikacji działki należącej do Skarżącej powstała na skutek przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów przez firmę ABM przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej operatem Nr KEM-Leg-E-12-79/2002 w dniu 27 grudnia 2002 r. Z załączonej kopii pisma wynikało, iż zmiana oznaczenia użytku na przedmiotowej działce na B - (wcześniejsze oznaczenie B-RVI i LzVI) została wprowadzona w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z systematyką ustaloną w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454). W przedmiotowym piśmie Starosta Powiatowy stwierdził, iż zgodnie z ww. rozporządzeniem oznaczenie B-R charakteryzuje użytki rolne zabudowane (siedlisko). Te ostatnie natomiast to wg załącznika 6 do niniejszego rozporządzenia tereny poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję ziemiopłodów rolniczych lub ogrodniczych. Działka ewidencyjna nr 31 w obrębie 12 o powierzchni 1500 m2 wg wykonawcy prac modernizacyjnych i przeprowadzonego wywiadu terenowego nie służy produkcji rolniczej nie można jej było sklasyfikować jako działkę rolną, nie odnotowano również konturu Lz. 6. Na rozprawie w dniu 17 października 2008 r. Skarżąca przedstawiła Sądowi szereg dokumentów, w tym również stanowiących jej załączniki do złożonej skargi. Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") włączył do akt postępowania sądowego m.in. kopię doniesienia do Prokuratury Rejonowej w L. w sprawie podejrzenia dokonania przestępstwa przez geodetę powiatowego polegającego na poświadczeniu nieprawdy w dokumentach dotyczących zmian w ewidencji gruntów. 7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Przenosząc powyższe kryteria na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też w rozpoznawanej sprawie wad powodujących obowiązek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jak i naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, które byłoby powodem uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. 2. W rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu poddana została decyzja podatkowa dotycząca ustalenia Skarżącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w art. 2 ust. 2 u.p.o.l, wskazane są nieruchomości, które wyłącza spod opodatkowania. Są to: grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z brzmienia art. 2 ust. 2 u.p.o.l., wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Wskazanie wprost na zapisy w tej ewidencji, koresponduje z zapisami zawartymi w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z § 68 ust. 3 ww. rozporządzenia, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na: 1) tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B, 2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba, 3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi, 4) zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp, 5)tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, oznaczone symbolem - Bz, 6) użytki kopalne, oznaczone symbolem – K, 7) tereny komunikacyjne, w tym: a) drogi, oznaczone symbolem - dr, b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk, c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti. Na podkreślenie zasługuje także przepis § 68 ust. 6 ww. rozporządzenia w myśl którego zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Stosowanie do treści załącznika nr 6 ust. 3 pkt 1 – 3 dokonano podziału gruntów ze względu na ich przeznaczenie. Do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych zaliczono: 1) Tereny mieszkaniowe (Do terenów mieszkaniowych zaliczono grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe.) - 2) Tereny przemysłowe (Do terenów przemysłowych zaliczono grunty zajęte pod budynki i urządzenia służące produkcji przemysłowej, a także ujęcia wody, oczyszczalnie ścieków, stacje transformatorowe, czynne hałdy i wysypiska, urządzenia magazynowo - składowe, bazy transportowe i remontowe itp.) - 3) Inne tereny zabudowane (Do innych terenów zabudowanych zaliczono grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem, kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką, oświatą, kulturą i sztuką, wypoczynkiem, łącznością itp., czynne cmentarze, grzebowiska zwierząt oraz inne grunty zabudowane, niewymienione w pkt 1 i 2.) - 4) Zurbanizowane tereny niezabudowane (Do zurbanizowanych terenów niezabudowanych zaliczono grunty niezabudowane, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, wyłączone z produkcji rolniczej i leśnej.). Na podkreślenie zasługuje także dyspozycja przepisu art. 7a u.p.o.l. zgodnie z którą dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Krajowej Ewidencji Podatników. 3. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 28 lutego 2008 r. wynika, iż sporna działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako "B", czyli zgodnie z powołanymi powyżej przepisami rozporządzenia grunty należące do Skarżącej zostały zaliczone do gruntów zabudowanych (terenów zurbanizowanych). Podkreślić należy, iż poza sporem w sprawie pozostaje to, iż działka należąca do Skarżącej położona jest w samym mieście L., wśród terenów zurbanizowanych. Tereny takie, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. c) u.p.o.l. podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Powyższy przepis rozróżnia bowiem jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pod jeziorami i pozostałe. Wysokość stawek podatku od nieruchomości została ustalona w oparciu o treść uchwały Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. 4. Zatem o wyniku rozpoznawanej sprawy podatkowej decydowało właściwe zakwalifikowanie gruntu ze względu na zaliczenie go do określonych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Decydujące znaczenie w tym zakresie należało przyznać zapisom ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z treścią powołanych powyżej przepisów prawa materialnego, o tym czy dana nieruchomość gruntowa podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym, czy też podatkiem leśnym przesądza zawarta w ewidencji gruntów klasyfikacja. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Z dyspozycji przepisu art. 194 § 1 ustawy Ord. pod. stanowiącego, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone – wynikają dwa rodzaje domniemań: domniemanie prawdziwości tzn., że dokument pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Domniemanie to może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Powyższe oznacza, że jeżeli strona kwestionuje ustalenia stanu faktycznego potwierdzone dokumentem urzędowym tj. zaświadczenia właściwych organów podatkowych, informacje pisemne, wypisy z ewidencji itp. musi obalić moc dowodową treści tych dokumentów zgodnie z postanowieniami przepisu art. 194 § 3 ustawy Ord. pod. Podważenie zapisów ewidencji gruntów bądź też ich zmiana mogła nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania - nie było możliwe. Należy mieć na uwadze to, że przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia wskazują organy właściwe do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, tryb oraz zasady dokonywanie zmian w zapisach tej ewidencji. Wśród tych uprawnionych organów nie zostały wymienione organy podatkowe. Zgodnie z tymi przepisami podstawę do ustalenia sklasyfikowania gruntów mogły stanowić wyłącznie dane wynikające z prowadzonych na ich podstawie ewidencji przez starostów obowiązanych m.in. do zapewnienia aktualności danych zgodnie z dostępnymi dokumentami i materiałami źródłowymi. W skardze Skarżąca zakwestionowała legalność zapisów w ewidencji gruntów i budynków oraz zarzuciła organom podatkowym nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W ocenie Sądu zarzuty skargi w tym przedmiocie uzupełnione wystąpieniem na rozprawie nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak już wcześniej wskazano, dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do klasyfikacji gruntu, w tym badać legalność wpisów czy tez zmian w ewidencji gruntów prowadzonych przez upoważnionych ustawowo starostów powiatowych. Przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. A zatem powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym na inne przeznaczenie gruntu, niż poświadczona przez upoważniony organ administracji, jak również na błędy w postępowaniu dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Znaczenie dla sprawy wymiaru podatku ma bowiem tylko klasyfikacja wynikająca z ewidencji. 5. Podkreślić należy, iż prowadzenie ewidencji jak i aktualizacja znajdujących się w niej danych należy do kompetencji starosty. W przypadku wprowadzenia zmian w ewidencji, czy też wyjścia na jaw okoliczności mających wpływ na legalność dokonanych w ewidencji zmian - organy podatkowe zobowiązane będą do ich uwzględnienia w postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Sąd podkreśla także, iż zmiana ostatecznych decyzji wydanych w sprawie w tym również wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek określonych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. 6. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zarzuty skargi, co do naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. 7. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut pobieżnego rozpatrzenia przez organy podatkowe zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podnieść należało, iż Skarżąca nie wskazała w sposób precyzyjny na czym naruszenie to mogło polegać, zaś Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu, nie stwierdził takich naruszeń. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zgromadzony w sposób zupełny. Wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz informacja Skarżącej w sprawie podatku od nieruchomości, w której sama Skarżąca wykazała, iż posiada grunty należące do kategorii "pozostałe" były wystarczające do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Tym samym ocenę faktyczną i prawną materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe należy uznać za prawidłową. 8. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.