II FSK 1929/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. WSA Anna Sokołowska, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Go 186/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe członka rodziny 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Go 186/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 stycznia 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka rodziny stale współdziałającego w prowadzeniu działalności gospodarczej za zaległości podatkowe. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. K. K. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej PHU "I." nie uregulował zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2004 r., styczeń, lipiec i grudzień 2005 r. oraz w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2004r. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie egzekucyjne, które jednak, z powodu bezskuteczności egzekucji, postanowieniem z dnia 22 grudnia 2006 r. umorzył. Następnie postanowieniami z dnia 20 października 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S. K. - syna zobowiązanego - jako członka rodziny stale współdziałającego w prowadzeniu działalności gospodarczej za zaległości K. K. w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym z pozarolniczej działalności gospodarczej za ww. okres, gdyż ustalono, że mimo osiągania przez przedsiębiorstwo PHU "I." znacznych zysków K. K. w protokole o stanie majątkowym spisanym w sądzie w dniu 21 czerwca 2006 r. (Sygn. akt VIII Co 419/06) stwierdził, iż nie posiada żadnych wartościowych rzeczy. Ponadto organ ustalił, że osobą która faktycznie prowadziła działalność i zarządzała firmą był właśnie S. K. W toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego ustalono, że K. K. prowadził działalność gospodarczą PHU "I." z siedzibą w D., zaś S. K. zatrudniony był w firmie jako przedstawiciel handlowy. W rzeczywistości to skarżący - syn K. K. – w imieniu ojca i za jego zgodą, na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, pełnił istotną funkcję zarządczą w firmie. Świadczą o tym zeznania samego skarżącego, wyjaśnienia K. K., wyjaśnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. oraz dokumenty przedsiębiorstwa "I.", w szczególności wyciągi bankowe. Ponadto ocena zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, zdaniem organu dowiodła także twierdzeniu, iż to właśnie skarżący osiągał korzyści z działalności gospodarczej ojca. Organ wskazał, że analiza przepływów pieniężnych dokonana na podstawie bilansu i rachunku wyników za poszczególne lata wykazała, iż w latach 2001-2005 z przedsiębiorstwa "I." wyprowadzono środki pieniężne w łącznej wysokości 4.502.909,02 zł. Ze złożonego w dniu 23 marca 2007 r. pisemnego oświadczenia o ponoszonych wydatkach i osiąganych dochodach K. K. za lata 2001-2006 wynika, że koszty utrzymania rodziny, mieszkania, wypoczynku itp. wynosiły od 140.000 zł do 300.000 zł rocznie, co pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami żony – G. K. złożonymi w dniu 25 września 2007 r. w toku prowadzonej w stosunku do niej kontroli podatkowej w zakresie podatku od spadków i darowizn, w których jednoznacznie wskazała, iż w latach 2002-2006 na utrzymanie gospodarstwa domowego ponosili z mężem wydatki rzędu jedynie 600-700 zł miesięczne. Podkreślono, że z sumowania wykazanych w oświadczeniu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa "I." oraz stanu oszczędności na dzień 1 stycznia 2006 r. wynika, iż w latach 2001- 2005 K. K. wybrał z przedsiębiorstwa łączną kwotę 3.399.393 zł. Oświadczenie to jednak pozostaje w sprzeczności z sumą kwot wyprowadzanych z tej firmy ustaloną na podstawie analizy przepływów pieniężnych, która wynosi 4.502.909 zł. Dalej wskazano, że w oświadczeniu dotyczącym 2005 r. K. K. wskazał, iż na początku tego roku stan jego oszczędności wynosił 1.257.112 zł, że oszczędności te zmniejszyły się o stratę z działalności gospodarczej oraz wydatki w wysokości 900.000 zł, a zwiększyły o zwrot pożyczki, i że na koniec roku stan oszczędności wyniósł 389.383 zł. Oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z analizą przepływów finansowych wskazującą, iż z przedsiębiorstwa "I." wyprowadzono w 2005 r. środki pieniężne w łącznej wysokości 2.105.313,19zł. Organ zwrócił uwagę, że w oświadczeniu dotyczącym 2001 i 2003 r. ojciec skarżącego wskazał, iż wydał kwotę 60.000 zł na wyposażenie domu oraz 100.000 zł na zakup artykułów gospodarstwa domowego. Oświadczenie to jednak pozostaje z kolei w sprzeczności z protokołem o stanie majątkowym spisanym przez poborcę skarbowego w dniu 19 listopada 2004r., na podstawie którego ustalono, że wyposażenie w domu K. K. stanowiły meble i sprzęt bez wartości rynkowej, jak również oświadczeniem małżonki – G. K. z dnia 25 września 2007 r., w których wskazała, iż nie pamięta aby w latach 2002-2006 dokonywali większych zakupów oraz, że nie dokonywali zakupu ruchomości przekraczających wartość 10.000 zł. W oświadczeniu dotyczącym 2001 i 2003 r. K. K. wskazał, iż w tych latach wydatkował łącznie kwotę 50.000 zł na remont posiadanego domu. Oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z wyceną wartości nieruchomości dokonaną przez małżonków K. w momencie zbywania nieruchomości. Organ podniósł, że w oświadczeniu dotyczącym 2006r. K. K. wskazał, iż posiadał na koniec 2006 r. oszczędności w kwocie 55.102 zł. Oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z wykazem majątku spisanym w sądzie w dniu 21 czerwca 2006 r. (Sygn. akt VIII Co 419/067) kiedy to oświadczył, iż żadnych oszczędności nie posiada. W oświadczeniach K. K. wskazał ponadto, iż w latach 2001-2006 wydatkował na bliżej nieokreślone cele kwoty od 50.000 zł do 700.000 zł rocznie. Łączne wydatki w tych latach z tego tytułu wyniosły według tego oświadczenia 1.820.000 zł. W ocenie organu w sytuacji, w której nie wskazano w oświadczeniu, czego miałyby dotyczyć tak duże wydatki nie sposób było uznać, iż K. K. rzeczywiście je ponosił. Ponadto według organu, analiza rachunku firmowego S. K. wskazuje, iż do momentu zakończenia kontroli skarbowej przez Urząd Kontroli Skarbowej w Z. dokonywał on wszystkich wpłat gotówkowych wprost na rachunek firmowy. Sytuacja ta zmieniła się jednak w momencie zakończenia kontroli skarbowej w przedsiębiorstwie ojca. Zasilanie stanu rachunku firmowego nie dokonywano już wtedy poprzez wpłaty bezpośrednie, lecz poprzez wpłaty gotówkowe na rachunek osobisty, z którego następnie przelewano niezwłocznie środki na rachunek firmowy (wcześniej nie notowano żadnych operacji na rachunku osobistym). Konfrontacja poszczególnych operacji na rachunku osobistym i firmowym skarżącego z jego pisemnym oświadczeniem o poniesionych wydatkach i źródłach przychodów w latach 2001-2006 r. oraz analiza przepływów pieniężnych jego przedsiębiorstwa za 2005 r. bez wątpienia pozwalała, w ocenie organu pierwszej instancji, wysnuć wniosek, iż źródłem pokrycia tych zasileń nie mogły być w całości środki pieniężne pochodzące ze zgromadzonych przez skarżącego oszczędności. W ocenie organu analiza wskazanych rachunków bankowych i dokumentacji przedsiębiorstwa oraz oświadczenia K. K. i jego małżonki, jak również ich syna - skarżącego, w zakresie poniesionych wydatków jednoznacznie wskazała, że środki pochodzące z przedsiębiorstwa "I." w żadnym razie nie były przeznaczane ani na cele związane z działalnością K. K., ani też nie zaspokajały potrzeb osobistych małżonków K., lecz służyły bieżącym potrzebom osobistym S. K. oraz potrzebom jego przedsiębiorstwa. Zdaniem organu, w sposób wyraźny i jasny udowodniono, że S. K. stale współdziałał z K. K. w prowadzeniu działalności gospodarczej pod nazwą "I." i w całym badanym okresie stale i systematycznie korzystał ze wszystkich środków wyprowadzanych z przedsiębiorstwa ojca, zaś powstałe zaległości podatkowe wynikają z tej działalności. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 111 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) i orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S. K. jako członka rodziny stale współdziałającego w prowadzeniu działalności gospodarczej za zaległości podatkowe K. K. w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., styczeń, lipiec i grudzień 2005 r. oraz w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2004 r. w łącznej kwocie 375.965,54 zł wraz z odsetkami od tych zaległości w wysokości 200.704,00 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w wysokości 20.767,18 zł. Po rozpatrzeniu odwołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej w Z. decyzją z dnia 6 stycznia 20210 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w pełni stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że w sposób nie budzący wątpliwości wykazano istnienie wszystkich przesłanek, o których mowa w art.111 §1 O.p. uzasadniających przeniesienie na stronę jako członka rodziny stale współdziałającego w prowadzeniu działalności gospodarczej odpowiedzialności za zaległości podatkowe ojca – K. K. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona zarzuciła popełnienie przez organy podatkowe obu instancji błędów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które dotyczą uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji. W opinii skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 210 §1 pkt 6 O.p., gdyż nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego, a jedynie powołanie się w jego większej części na ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji, co w konsekwencji powoduje, iż owe rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem przepisów art. 120 w zw. z art. 187 O.p. Ponadto wskazano, że organ w toku prowadzonego postępowania w żadnym razie nie udowodnił spełnienia przesłanek określonych w art.111 § 1 O.p. Skarżący wskazał, iż u K. K. był jedynie pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę oraz otrzymywane wynagrodzenie w żadnym razie nie było korzyścią z tytułu prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Sąd uznał, iż został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowy. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p., gdyż organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów. Dokonana przez organy ocena nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego. Nie doszło także w ocenie Sądu do naruszeń zasad ogólnych postępowania podatkowego, które mogłoby skutkować uchyleniem wskazanych decyzji, czy choćby nawet stwierdzeniem wydania ich z naruszeniem prawa. W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji odniósł się do płaszczyzny sporu dotyczącej możliwość zastosowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika prowadzącego działalność gospodarczą na członka jego rodziny stale z nim współdziałającego w prowadzeniu działalności gospodarczej, z którą związane są zaległości. Sąd powołał się na treść art. 111 O.p., będący podstawą przeniesienia odpowiedzialności członków rodziny za zaległości podatkowe podatnika i oceniając zaskarżoną decyzję na tle tego unormowania doszedł do przekonania, że organy podatkowe obu instancji trafnie przyjęły, iż w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe K. K. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na członka rodziny (w tym wypadku syna) jako osoby stale współdziałającej z podatnikiem w jej prowadzeniu. W szczególności zdaniem Sądu zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy zdecydowanie przeczy twierdzeniom skarżącego o istnieniu jedynie stosunku pracy pomiędzy nim a jego ojcem. Ustalenia poczynione w postępowaniu przed organem bez wątpienia dowodzą, iż w rzeczywistości działania skarżącego w przedsiębiorstwie ojca miały charakter stały i znacznie wykraczały poza zakres czynności zwyczajowo przyjęty dla przedstawiciela handlowego, pracownika zajmującego się jedynie pozyskiwaniem klientów. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.): - naruszenie przepisów postępowania, poprzez oddalenie skargi, pomimo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt a i c w zw. z art. 134 i art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którymi Sąd winien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję jeżeli zostały naruszone przez organy podatkowe przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, w sytuacji gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności poprzez uznanie, iż skarżący był osobą współdziałającą z podatnikiem w rozumieniu art. 111 § 1 O.p. oraz - organy podatkowe w sposób nakazany przez dyspozycję przepisu 111 § 5 ust. 1 O.p. ustaliły wysokość korzyści uzyskanych przez skarżącego z działalności prowadzonej przez podatnika; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie ustosunkowanie się do podnoszonych w skardze wniesionej do WSA w Gorzowie Wielkopolskim zarzutów skarżącego dotyczących nie ustalenia przez organy podatkowe wysokości uzyskanych przez skarżącego korzyści z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika oraz wskazanych w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 5 maja 2010 r. dowodów wskazujących na błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy popełnione przez organy podatkowe. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Z. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości zastosowania w sprawie – stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia– art. 111 § 1 O.p. W ocenie skarżącego nie można w stanie faktycznym sprawy zgodzić się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości ustaleń organów podatkowych w zakresie podstawy nałożenia na skarżącego zobowiązania jako osoby współdziałającej z podatnikiem, jak również ustalonych przez organy podatkowe korzyści, które skarżący miałby osiągnąć z działalności prowadzonej przez podatnika. Na wstępnie należy wskazać, że podstawą odpowiedzialności członków rodziny za zaległości podatkowe podatnika są istniejące pomiędzy tymi podmiotami powiązania o charakterze majątkowym. Przeniesienie na członka rodziny podatnika odpowiedzialności na podstawie art. 111 O.p. wymaga łącznego spełnienia wskazanych w nim przesłanek. Niewykazanie przez organ podatkowy chociażby jednej z nich, uniemożliwia obciążenie odpowiedzialnością osoby trzeciej. Odpowiedzialność, o której mowa w analizowanym przepisie, uwarunkowana jest następującymi przesłankami: 1) dotyczy członków rodziny podatnika, 2) obejmuje jedynie zaległości podatnika, który prowadzi działalność gospodarczą, 3) zaległości podatnika muszą być związane z prowadzoną przez niego działalnością, 4) członek rodziny podatnika stale współdziałał z podatnikiem w prowadzeniu działalności gospodarczej, z którą związane są zaległości, 5) członek rodziny osiągał korzyści z działalności prowadzonej z podatnikiem (vide: R. Dowgier [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wolters Kluwer Polska 2006 r.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wywodzi, iż nie był osobą współdziałającą w rozumieniu normy prawnej zawartej w art. 111 § 1 O.p., bowiem łączył go z K. K. stosunek pracy. Natomiast przez stałe współdziałanie należy rozumieć tylko taki stan faktyczny, który nie został ujęty w ramy prawne umowy (m.in. umowę o pracę) z tytułu której wypłacane jest wynagrodzenie. Ustalenia dokonane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji dowodzą, że skarżący był zatrudniony na stanowisku przedstawiciela handlowego w przedsiębiorstwie K. K. Natomiast biorąc pod uwagę faktyczną działalność skarżącego w przedsiębiorstwie ojca należy uznać, że wykraczała ona poza zakres czynności przyjętych na stanowisku przedstawiciela handlowego. Z całokształtu materiału zebranego w sprawie wynika jednoznacznie, że skarżący pełnił funkcję zarządczą w przedsiębiorstwie K. K. w jego imieniu i za jego zgodą, posiadając pełnomocnictwo w pełnym zakresie. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji o faktycznym współdziałaniu z podatnikiem w prowadzeniu działalności gospodarczej świadczą nie tylko dokumenty zgromadzone w postępowaniu, w szczególności wyciągi z przeprowadzonych operacji bankowych, na podstawie których ustalono, że posiadając pełnomocnictwo w pełnym zakresie, wszystkie dokumenty związane z działalnością, w tym bankowe, podpisywał skarżący, ale także przesłuchiwani w charakterze świadków kontrahenci, którzy zeznali, iż wszystkich formalności związanych z zawieranymi transakcjami dokonywali właśnie ze skarżącym. Potwierdził to także sam skarżący, który zeznał, iż ze względu na zły stan zdrowia ojca, to właściwie on zajmował się firmą, przekazując mu jedynie efekty swojego działania, jak również K. K., który w protokole o stanie majątkowym z dnia 19 listopada 2004 r. wskazał właśnie syna jako osobę prowadzącą jego firmę. Jednocześnie, w ślad za organem, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących i świadczących o osobistym zaangażowaniu K. K. w działalność przedsiębiorstwa PHU "I.". Na pełną i nieskrępowaną swobodę w tej kwestii pozwolił skarżącemu bez wątpienia tak szeroki zakres pełnomocnictwa udzielonego synowi przez K. K. W tak ustalonym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na spełnienie podważanej przez skarżącego przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe K. K. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na członka rodziny – współdziałania z podatnikiem w jej prowadzeniu. Ponadto nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że zarówno organy podatkowe jak i Sąd pierwszej instancji pominął kwestię ustalenia dokładnej wysokości korzyści przez niego osiągniętych. Jak wskazano wyżej, kolejną przesłanką, której wykazanie warunkuje przeniesienie odpowiedzialności w trybie art. 111 O.p. jest wykazanie faktu osiągania przez członka rodziny korzyści z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. O wysokości osiąganych przez skarżącego korzyści z działalności przedsiębiorstwa w latach 2004 i 2005 świadczy wnikliwie przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza przepływów pieniężnych tego przedsiębiorstwa w latach 2001-2005. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że analiza finansowa przepływów pieniężnych dokonana przez organ podatkowy na podstawie bilansu i rachunku zysków i strat, dokumentacji bankowej w powiązaniu z analizą sytuacji majątkowej zarówno skarżącego, jak i jego ojca wskazuje, że z przedsiębiorstwa K. K. PHU "I." w latach 2001-2005 wyprowadzono środków finansowych w wysokości 4.502.909,02 zł, zaś osobą która faktycznie tych wypłat dokonała był skarżący. Środki finansowe nie trafiły do K. K., nie zostały przeznaczone na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej PHU "I.", jak również na osobiste cele jego właściciela – K. K., ani też nie zasiliły stanu jego zasobów oszczędności, lecz w 2004 i 2005 roku zasiliły konto S. K. (osobiste bądź firmowe) i przeznaczone zostały na osobistą działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącego bądź sfinansowały jego wydatki o charakterze prywatnym (w 2005 roku m. in. budowa i wyposażenie domu). Bezzasadny jest zatem zarzut nie ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących nie ustalenia przez organy podatkowe wysokości uzyskanych korzyści. Za nieusprawiedliwiony, w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku uznać należało również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Według tego przepisu uzasadnienie wyroku ma na celu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Przepis ten – co trzeba podkreślić – może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., Sygn. akt II FPS 8/09). Sporządzone w tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało w pełni wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji wskazał jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawą rozstrzygnięcia i podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Motywy zaskarżonego wyroku zawierały także przedstawienie oceny prawidłowości przyjętej przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa materialnego. To zaś, że skarżący nie zgadzał się z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji oceną prawidłowości postępowania podatkowego oraz z wykładnią i oceną prawną mających w tej sprawie zastosowanie przepisów nie mogło w żadnej mierze prowadzić do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.