I OSK 1309/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant starszy asystent Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 716/10 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 716/10 oddalił skargę W. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych oraz faktycznych sprawy. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. przeniósł W.S. z dniem [...] lutego 2010 r. z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...]. Po rozparzeniu odwołania W.S. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy. W jej uzasadnieniu wskazał, że przeniesienie z urzędu nie wymaga zgody funkcjonariusza i pozostaje w gestii właściwego przełożonego. Taki tryb przeniesienia znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który wskazuje wprost, że funkcjonariusza można przenieść z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., miał na uwadze przede wszystkim ważny interes służby, za który uznał konieczność prawidłowej realizacji zadań służbowych w nowo utworzonym oddziale terapeutycznym w Zakładzie Karnym w [...] oraz brak możliwości zabezpieczenia potrzeb kadrowych nowego oddziału terapeutycznego z zasobów personalnych Zakładu Karnego w [...]. Okoliczności te stanowiły podstawę do wydania decyzji o przeniesieniu W.S. z Zakładu Karnego [...] do Zakładu Karnego w [...]. Decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. stała się przedmiotem skargi W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący podał, że przeniesienie do [...] , tj. do miejscowości odległej od jego miejsca zamieszkania o 100 km wiązałoby się z dotkliwą koniecznością przeorganizowaniem życia i codziennego funkcjonowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę W.S.. W pisemnych motywach swego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając zaskarżoną decyzję, nie dopuścił się naruszenia prawa. Przytaczając treść art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, Sąd wskazał, że z przepisu tego wynika, iż ustawodawca, przy problematyce czasowego przeniesienia funkcjonariusza, postawił główny nacisk na szeroko rozumiany interes służby. Zarówno przeniesienie dokonane z inicjatywy organu, jak też przeniesienie na wniosek strony, zostało bowiem uzależnione od tego, czy przemawia za tym potrzeba służby lub czy nie sprzeciwiają się temu względy służbowe. Okoliczności wynikające z potrzeby służby są więc podstawowymi kryteriami, którymi winien kierować się organ, dokonując przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Odnosząc się natomiast do interesu funkcjonariusza, Sąd podkreślił, że ustawodawca nie tylko nie postawił go na równi z interesem służby, ale wręcz nie przewidział konieczności badania jego istnienia. Wynika to bowiem ze specyfiki służby i konieczności hierarchicznego podporządkowania się funkcjonariusza decyzjom przełożonych. Funkcjonariusz wyrażając chęć pełnienia służby, godzi się jednocześnie na wynikające z tego faktu ograniczenia własnych potrzeb i podporządkowania ich interesowi służby. Z tych też względów, organ nie był zobligowany do tego, aby badać istnienie interesu funkcjonariusza, którego przeniesienie ma dotyczyć. Z powyższych względów, zdaniem Sądu I instancji, należy uznać że organ wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył obowiązującego prawa i w sposób wyczerpujący uzasadnił istnienie interesu służby przemawiającego za przeniesieniem funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. W skardze kasacyjnej W.S., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 716/10 w całości, domagając się uchylenia tego orzeczenia i orzeczenia w trybie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez przyjęcie, że wystąpiły ważne potrzeby służby uzasadniające przeniesienie z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: • art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., • art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego, który Dyrektor Generalny Służby Więziennej ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez właściwej jego oceny, a tym samym przyjęcie błędnego poglądu, że w sprawie zaistniały ważne potrzeby służby, • art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku wobec braku przeanalizowania wszystkich zamieszczonych w skardze zarzutów, tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, • art. 151 i art. 141 § 4 w związku z art. 1 § 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwie dokonaną funkcję kontrolną Sądu I instancji polegającą na oddaleniu skargi na skutek niedostrzeżenia naruszenia prawa przez organy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor uzasadniając zarzut naruszenia art. 34 ustawy o Służbie Więziennej, stwierdził, że przepis ten wskazuje, że decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby wydawana jest w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to, że decyzja taka nie może być arbitralna, lecz musi być uzasadniona ważnymi potrzebami służby. Obowiązkiem organu jest zatem wykazanie, iż takie ważne potrzeby w istocie zachodzą. Decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazywać zasadność i celowość przeniesienia na to nowe stanowisko poprzez wskazanie, jakie konkretne ważne potrzeby służby zaistniały. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, zaskarżone decyzje warunku tego nie spełniały. Sąd przyjął bowiem, że organ, wydając decyzję o przeniesieniu, wyczerpująco uzasadnił istnienie ważnych potrzeb służby. Tymczasem zdaniem skarżącego kasacyjnie zabezpieczenie wykwalifikowanej kadry w nowo utworzonym oddziale terapeutycznym nie wymagało przenoszenia W.S., zwłaszcza że nie miał on odpowiednich kwalifikacji predestynujących go spośród wszystkich psychologów działów terapeutycznych do pełnienia służby na tym stanowisku. Skoro Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] miał do dyspozycji kandydatów o kwalifikacjach o wiele bardziej odpowiadających potrzebom nowych stanowisk służbowych, to nie można przyjąć, że istniały ważne potrzeby służby uzasadniające skorzystanie przez przełożonych z instytucji przeniesienia. Sąd I instancji nie zauważył, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej utrzymując w mocy decyzję o przeniesieniu, nie badał wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności nie analizował czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja braku możliwości zabezpieczenia potrzeb kadrowych dla działu terapeutycznego w inny sposób. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem uznaniowość decyzji nie zwalnia z konieczności jej należytego uzasadnienia. Uzasadnienie winno być rzetelne i powinna z niego wynikać celowość przeniesienia funkcjonariusza, a dla spełnienia powyższego warunku nie jest wystarczające powoływanie się na konieczność hierarchicznego podporządkowania i specyfikę służby. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ustawy o Służbie Więziennej, organ wskazał, że zarzucane naruszenie nie miało miejsca. Prawem Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] jest kształtowanie struktury organizacyjnej oraz kierowanie funkcjonariuszy do wykonywania konkretnych zadań w podległych mu jednostkach organizacyjnych. Zdaniem organu, chybione są również dalsze podstawy kasacyjne, bowiem w postępowaniu nie doszło do zarzucanych naruszeń. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 99/11 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego z powództwa W.S. przeciwko Zakładowi Karnemu w [...] o ochronę dóbr osobistych i odszkodowanie. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie, a sprawie nadano nową sygnaturę I OSK 1309/13. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 art. 183 P.p.s.a. Zakres postępowania kasacyjnego wyznacza zatem strona przez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Rozpoznając skargę w tych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W związku z tym, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie skarżący kasacyjnie wytknął Sądowi I instancji złamanie art. 151, art.141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a przez niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji, błędnie sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a ponadto bezzasadne oddalenie skargi, mimo że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do wskazanych zarzutów należy na wstępie stwierdzić, że zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słów "istotny wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny, wystarczy że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie spełniają wskazanego kryterium, stąd też nie mogły być uwzględnione. Usprawiedliwionych podstaw nie ma przede wszystkim zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Fakt, że treść kwestionowanego wyroku nie odpowiada oczekiwaniom strony, nie ma w tym zakresie żadnego znaczenia. Do złamania omawianej normy mogłoby dojść jedynie wówczas, gdyby sąd uchylił się od oceny zaskarżonej doń decyzji lub zastosował środki pozaustawowe. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca. WSA w Warszawie dokonał kontroli działalności Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, który jest organem administracji publicznej oraz oddalił skargę, a zatem zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zauważyć należy, że treść normatywna tego przepisu określa składniki, jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku, to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przedstawiono bowiem zarówno część faktyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje, z jakich przyczyn Sąd wydał omawiane rozstrzygnięcie. Nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się uchybień przy konstruowaniu pisemnych motywów swego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w powołanym przepisie i w pełni pozwoliło na jego kontrolę kasacyjną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., podkreślić należy, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie prawidłowego stanu faktycznego, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest sprecyzowanie praw i obowiązków strony tego postępowania. Zadaniem sądu jest zatem dokonanie oceny czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został on zebrany prawidłowo i jest wystarczający do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Chodzi tu przy tym o fakty istotne z punktu wiedzenia określonej normy materialnej, nie zaś stan, który skarżący uznaje za prawidłowy. Ocena czy określone fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zależy nie tylko od tego, jakie są to fakty, lecz także jak sformułowana jest i jak powinna być rozumiana norma prawna, która w rozpatrywanej sprawie została zastosowana. Z tych względów analizę wskazanych zarzutów kasacyjnych należy rozpocząć od zarzutu odnoszącego się do prawa materialnego, gdyż wytyki sformułowane jako proceduralne stanowią konsekwencję zarzutu materialnego. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wykazać trzeba, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Natomiast w uzasadnieniu zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Autor skargi kasacyjnej wytykając złamanie prawa materialnego, zakwestionował błędną jego wykładnię, mimo iż z uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej wynika, iż w istocie zamierzał zarzucić niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie wystąpiły ważne potrzeby służby uzasadniające przeniesienie skarżącego z urzędu do innej jednostki organizacyjnej. Niewłaściwe określenie postaci naruszenia prawa materialnego nie stanowi jednak przeszkody do rozpoznania omawianego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyk złamania art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej jest niezasadny. Przepis ten stanowi, że funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby; ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem dwóch lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe. Zatem funkcjonariusz Służby Więziennej może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Poza przesłanką "ważnej potrzeby służby", ustawodawca nie określił żadnych przesłanek merytorycznych, od spełnienia których uzależniona byłaby możliwość skorzystania przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z tej instytucji. Jest rzeczą bezsporną, że decyzja wydawana na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej ma charakter uznaniowy, na co wskazuje użycie zwrotu "może być (...) przeniesiony". W związku z powyższym kwestią wymagającą wyjaśnienia, w niniejszej sprawie, jest ustalenie czy organy administracyjne prawidłowo i zgodnie z przepisami procedury administracyjnej zastosowały tzw. uznanie administracyjne, w ramach którego została wydana decyzja o przeniesieniu z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. Zauważyć przy tym należy, że uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego. Taki zakres swobody decyzyjnej (władzy dyskrecjonalnej) nie oznacza jednak przyzwolenia na nieograniczoną dowolność i arbitralność działania. Uznanie administracyjne charakteryzuje się bowiem tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia dla strony. Wybór ten poprzedzać musi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, czyli tych istotnych okoliczności faktycznych, które objęte są hipotezą normy prawa materialnego mającej zastosowanie w danej sprawie, a następnie przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jednakże sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną. Sąd bada bowiem legalność, czyli zgodność zaskarżonego doń aktu z prawem, bez wnikania w kwestie celowości podjętych przez organ działań. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do analizy trafności podjętych zmian organizacyjnych, nie może też oceniać stosowanej przez organ polityki kadrowej. Tym samym nie jest on też uprawniony ani do badania kwalifikacji innych funkcjonariuszy ani analizowania dlaczego organ zdecydował się na przeniesienia tej a nie innej osoby, czy też miał możliwość przyjęcia do służby innego kandydata na wakujące stanowisko. Dobór kadry i obsada stanowisk w Służbie Więziennej należy do właściwego przełożonego w sprawach osobowych i mieści się w granicach przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji. Prawidłowe zastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej wymaga wykazania, że przeniesienie uzasadnione jest ważnymi potrzebami służby, czy też względami służby. Określenia "ważne potrzeby służby" nie zdefiniowano. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnej potrzeby służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że przeniesienie funkcjonariusza było konieczne. Decyzja o przeniesieniu z urzędu do pełnienia służby wymaga wykazania przyczyn uzasadniających takie przeniesienie. Przyczyny te to konkretnie sprecyzowane względy służbowe, ale wyłącznie te, które należy ocenić jako ważne. Za takie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy względy służbowe wymuszone potrzebami kadrowymi Służby Więziennej związanymi z koniecznością zapewnienia sprawnego (prawidłowego) funkcjonowania nowo utworzonej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, jak i efektywnego wykorzystania posiadanych etatów, co odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby i nie można tego rodzaju działań postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Skarżący został przeniesiony na stanowisko psychologa a nie instruktora ds. uzależnień. Posiadał zatem odpowiednie doświadczenie zawodowe i kwalifikacje, które wymagane były na tym stanowisku służbowym w nowej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, że w sprawie zaistniały ważne względy służbowe w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy Służbie Więziennej uzasadniające przeniesienie skarżącego. Sytuacja rodzinna jakkolwiek dla skarżącego istotna nie może być podstawą do kwestionowania zasadności zastosowania w sprawie art. 34 ust. 1 ustawy Służbie Więziennej. Wskazać przy tym należy, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Podejmując zatem decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby, funkcjonariusz liczyć się musi z większą potrzebą dyspozycyjności i podporządkowania, co wiąże się z możliwością jednostronnej zmiany warunków służby funkcjonariusza - przeniesienia w każdym czasie, o ile wystąpią ważne względy służbowe. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i zasadnie w działaniach organów nie dopatrzył się istotnych uchybień. Przy wydaniu decyzji w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej nie doszło bowiem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a decyzja ta została uzasadniona ważnymi potrzebami służby. Natomiast przeprowadzone postępowanie spełniało standardy procesowe wynikające z ogólnego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze brak było podstaw prawnych pozwalających na uznanie zasadności podniesionych zarzutów. Postępowanie przed organami administracji było przeprowadzone prawidłowo, a Sądowi I instancji nie można postawić zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. WSA w Warszawie nie naruszył również przepisów art. art. 151 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W sytuacji, gdy Sąd I instancji trafnie uznał, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu określonym w tych przepisach, to zobligowany był do zastosowania art. 151 P.p.s.a. Zaskarżonym wyrokiem Sąd ten zasadnie zatem orzekł o oddaleniu skargi zgodnie z dyspozycją ostatnio powołanego przepisu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.