I SA/Bd 422/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...]Nr [...] odmówił skarżącej spółce przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Postanowienie to zawierające pouczenie o przysługującym stronie prawie złożenia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia zostało prawidłowo doręczone adresatowi w dniu 31 marca 2010r. Pismem z dnia 07 kwietnia 2010r. spółka T. wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał ponadto, iż w związku z faktem, że spółka jednocześnie wniosła pismem z dnia 07 kwietnia 2010r. zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia[...], organ II instancji postanowieniem z dnia [...] uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...); 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zakres tej kontroli został jednak przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. , zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarżąca spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia[...] czyli rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Bezsporna jest również okoliczność, że wskutek wniesionego równocześnie ze skargą zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W związku z powyższym skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowe została wniesiona na postanowienie organu I instancji przedwcześnie i jako taka - jest skargą niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.