I OSK 2012/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 481/10 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 30 września 2009 r. nr XXXV-261/09 w przedmiocie uchylenia uchwały z zakresu dróg powiatowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Powiatu Wołomińskiego kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 481/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 30 września 2009 r., nr XXXV-261/09 w przedmiocie uchylenia uchwały z zakresu dróg powiatowych. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zaskarżoną uchwałą nr XXXV-261/09 Rada Powiatu Wołomińskiego w dniu 30 września 2009 r., uchyliła uchwałę nr XX-147/2000 tego organu z dnia 31 października 2000 r., w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych. W ocenie organu nadzoru Wojewody Mazowieckiego Rada Powiatu Wołomińskiego podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła art. 10 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Organ dokonał bowiem pozbawienia dróg dotychczasowej kategorii bez jednoczesnego zaliczenia ich do dróg nowej kategorii. Nie zachowano także właściwego trybu do zaliczenia drogi do określonej kategorii ze względu na brak porozumienia z zarządem województwa mazowieckiego oraz niezasięgnięcie opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast, gmin), na obszarze których przebiega droga i zarządów sąsiednich powiatów. Skarżący wskazał, że naruszenie powyższe powstało mimo tego, że uchylona uchwała z dnia 31 października 2000 r., miała charakter deklaratoryjny i nie miała żadnego znaczenia dla statusu dróg, gdyż z mocy art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872) z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie nie wymienione w ust. 1 stały się drogami powiatowymi (zostały zaliczone do dróg powiatowych). W ocenie organu miało także miejsce naruszenie art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez określenie w § 3 uchwały sposobu jej wejścia w życie. W odpowiedzi na skargę, Rada Powiatu Wołomińskiego wniosła o jej oddalenie wskazując, że skoro zaliczenie do dróg powiatowych nastąpiło z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., to uchwała z dnia 31 października 2000 r. miała jedynie charakter deklaracyjny, a jej załącznik był jedynie wykazem (spisem) dróg powiatowych. Podniesiono także, iż uchwała z dnia 31 października 2000 r., stanowiąca akt prawa miejscowego, naruszała interes prawny Gminy Klembów, która jest podmiotem administrującym drogami publicznymi i z tego względu w dniu 17 marca 2009 r. Gmina ta wezwała Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie tej uchwały. Stosownie do § 2 uchwała z 2000 r. weszła w życie z dniem jej podjęcia, co w sposób istotny naruszało stosowne przepisy stanowiące, że warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Przepis art. 43 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 578 z 1998 r., poz. 91) obowiązujący w dacie podjęcia uchwały z 21 października 2000 r., zawierał bowiem obowiązek ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa, a także określał termin jej wejścia w życie tj. 14 dni od dnia ogłoszenia. W wyniku wezwania do usunięcia naruszenia prawa wystosowanego przez gminę Klembów, Rada Powiatu Wołomińskiego podjęła zaskarżoną uchwałę nr XXXV-261/09 w dniu 30 czerwca 2009 r., zajmując stanowisko, że wprawdzie uchwała z dnia 31 października 2000 r., wobec jej nie opublikowania nie weszła w życie, jednak pozostawała w obrocie prawnym i jako istotnie naruszająca prawo, winna być wyeliminowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższą skargę na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki podał, iż nie jest trafny zarzut Wojewody Mazowieckiego, że uchwała Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 30 września 2009 r., w sprawie uchylenia uchwały z zakresu dróg powiatowych, pozbawiła drogi dotychczasowej kategorii, bez jednoczesnego zaliczenia ich do dróg nowej kategorii oraz została podjęta bez zachowania właściwego trybu postępowania. Zaskarżona uchwała bowiem jedynie uchyliła uchwałę nr XX-147/2000 Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 31 października 2000 r., w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych, nie dokonując żadnych zmian w sprawie kategoryzacji dróg publicznych. Uchwała zobowiązywała jedynie Powiat Wołomiński do przygotowania i przedłożenia uchwały w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg powiatowych. Sąd wskazał odnośnie do kwestii publikacji uchwały, iż uchwała rady w sprawie zaliczenia dróg do kategorii i ustalenia ich przebiegu jest aktem prawa miejscowego. W myśl art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578) akty prawa miejscowego z wyjątkiem przepisów porządkowych ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Dzień wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego jest dniem ogłoszenia aktu prawa miejscowego (art. 43 ust. 3 ustawy). Akt prawa miejscowego wchodził zaś w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, chyba, że ustawa lub przepis powiatowy stanowi inaczej (art. 43 ust. 4 ustawy). Dlatego też ustalenie, że uchwała z 2000 r. wchodzi w życie z dniem jej podjęcia jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 43 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym może być interpretowany tylko jako upoważnienie do wydłużenia vacatio legis prawa powiatowego, a nie do jego skracania poniżej 14 dni. Sąd powołał się w tym miejscu na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w którym wielokrotnie podnoszono, że obowiązywanie prawa niepublikowanego czy obowiązywanie prawa z datą poprzedzającą publikację godzi w zasadę lojalności państwa wobec obywateli, zasadę jawności prawa oraz zasadę zaufania do prawa i pewności prawa. Pomimo zatem tego, że uchwała z dnia 31 października 2000 r. nie została opublikowana, to jednak została podjęta, stąd uchylenie jej przez zaskarżoną uchwałę było zasadne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył działający za pośrednictwem pełnomocnika Wojewoda Mazowiecki, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: I. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) poprzez przyjęcie przez Sąd, że zaskarżona przez organ uchwała nr XXXV-261/09 z dnia 30 września 2009 r. Rady Powiatu Wołomińskiego tylko uchyliła uchwałę Rady Powiatu z dnia 31 października 2000 r. w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych i nie dokonywała żadnych zmian w sprawie kategoryzacji dróg publicznych, 2) art. 10 ust. 2 w związku z art. 6a ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku, że dopuszczalne jest uchylenie uchwały nr XX 147/2000 Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 31 października 2000 r. w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych bez zachowania odpowiednio trybu właściwego do zaliczenia drogi do określonej kategorii tj. bez porozumienia z zarządem województwa mazowieckiego, bez zasięgnięcia opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów, a w miastach na prawach powiatu – opinii prezydentów miast, 3) art. 10 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez uznanie przez Sąd, że uchwała nr XXXV-261/09 z dnia 30 września 2009 r., uchylająca uchwałę z dnia 31 października 2000 r., może wejść w życie po upływie 14 dni od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego; oraz: II. przepisów postępowania, tj.: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez oddalenie skargi, podczas gdy skarga Wojewody nie naruszała prawa i była zasadna oraz niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji, czy uchylona przez Radę Powiatu Wołomińskiego uchwała z dnia 31 października 2000 r., dotyczyła zaliczenia dróg na terenie Powiatu Wołomińskiego do dróg kategorii powiatowej i czy uchwała ta ustalała przebieg tych dróg na terenie Powiatu Wołomińskiego, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przez sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz braku jej wyjaśnienia oraz sprzeczności rozstrzygnięcia sądu z przedstawioną w uzasadnieniu argumentacją sądu, uzasadniającą oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż nietrafność stanowiska WSA wiąże się z tym, że uchwała z 2000 r. zakwalifikowała określone drogi jako drogi powiatowe, a uchwała z 2009 r. pozbawiała tych dróg takiego statusu, co oznacza że uchwała z 2009 r. narusza art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zakresie, w jakim nie zalicza jednocześnie tych dróg do odpowiedniej kategorii, co powoduje powstanie wątpliwości co do aktualnej kategorii tych dróg. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie rozpatrzenie sprawy i uchylenie w/w wyroku WSA oraz w razie stwierdzenia, że naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, o rozstrzygnięcie merytoryczne i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej odwołuje się do obu rodzajów zarzutów określonych w art. 174 p.p.s.a., chociaż w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania nie wskazuje odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Zasadnicze znaczenie dla wyniku kontroli kasacyjnej mają zarzuty naruszenia prawa materialnego, związane z regulacjami art. 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.). Nie jest jednak jednoznacznie określony rodzaj zarzutu, z którym autor skargi kasacyjnej wiąże naruszenie tych przepisów. Wskazuje bowiem na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, odnosząc je w dodatku łącznie do wszystkich wskazanych w podstawie skargi przepisów, nie precyzując już później sposobu tych naruszeń w odniesieniu do każdego z trzech zarzutów. Ponadto, autor skargi używając spójnika "i" nie wskazuje, w jakim kontekście odnosi się do naruszenia tych przepisów jednocześnie w postaci błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania. Jest to istotne, bowiem są to różne formy naruszenia prawa materialnego, które wprawdzie mogą wystąpić razem, ale jedynie w określonej relacji wzajemnej i w odniesieniu do odpowiedniego etapu stosowania prawa (zastosowania przepisu). Zarzutom naruszenia prawa materialnego, mimo, iż z ich treści wynika dokonanie błędnej wykładni, nie towarzyszy argumentacja, wskazująca na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji. W szczególności zabrakło wykazania, czy nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), czy przebieg procesu wykładni lub sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni a także, jak w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa. Nie uniemożliwia to wprawdzie przeprowadzenia kontroli kasacyjnej, niemniej utrudnia identyfikację istoty zarzutu odnośnie do samej wykładni, co z kolei ogranicza skuteczność samej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została uwzględniona jednakże głównie z powodu merytorycznej niezasadności samych zarzutów. W ocenie Składu Orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacji Sądu I instancji nie można zasadnie zarzucić uchybień, które prowadziłyby do konieczności uchylenia wyroku. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut pierwszy, wiążący się z naruszeniem art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, intencją którego jest przypisanie uchwale z 2009 r. dokonania zmian w kategoryzacji dróg powiatowych. Kategoryzacja taka bowiem ma miejsce z mocy samego przepisu prawa, którym jest art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872), na gruncie którego dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, stają się drogami powiatowymi. Rada Powiatu w tym kontekście jest jedynie podmiotem, który na gruncie art. 6a ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych zalicza drogę do tej kategorii i ustala jej przebieg. Uchwała ta ma zatem charakter deklaratoryjny, czego nie kwestionuje autor skargi kasacyjnej. Uchylenie uchwały Rady Powiatu z 2000 r., która miała taki właśnie charakter, nie może zatem pozbawiać kategorii drogi publicznej w stosunku do drogi, która stała się taką drogą na mocy wskazanego wyżej przepisu, a która została jedynie zaliczona i której przebieg określono w załączniku do tej uchwały. Treść wskazanego w skardze kasacyjnej art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 powoływanej ustawy określa sytuację, w której pozbawia się kategorii drogi powiatowej, czyli gdy dana droga traci taki charakter. Modelowo dotyczy to innych sytuacji, niż ta, która określała kategorię na mocy art. 103 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872). Wówczas aktualizuje się bowiem kompetencja określonego w art. 10 ust. 1 organu do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii oraz obowiązek określenia wraz z tym pozbawieniem, nowej kategorii poprzez odpowiednie zaliczenie takiej drogi do tej nowej kategorii. Elementem aktualizującym jest w tych przypadkach pozbawienie kategorii dotychczasowej, co nie miało miejsca w przypadku uchylenia uchwały z 2000 r. uchwałą z roku 2009. W związku z powyższym nie może być także skutecznym zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, bowiem rozważenie jego zasadności mogłoby zachodzić jedynie w sytuacji uznania, iż nastąpiło analizowane wyżej pozbawienie drogi określonej kategorii. Brak takiego stwierdzenia powoduje, iż tryb określony w art. 6a ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych dla zaliczania drogi do odpowiedniej kategorii, które na gruncie art. 10 ust. 2 tej ustawy winny być analogicznie zastosowane do pozbawiana takiej kategorii, nie uzyskują przymiotu stosowalności. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w kontekście ustalenia niewłaściwego terminu wejścia w życie uchwały z 2009 r. Terminy określone w powyższym przepisie dotyczą bowiem momentu zaliczenia drogi do określonej kategorii lub pozbawienia drogi określonej kategorii i początku obowiązywania danej kategoryzacji, a nie wejścia w życie uchwały, odnośnie którego miarodajną regulacją stają się przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów (Dz. U. Nr 62, poz. 718, ze zm.), w tym zwłaszcza regulacja art. 4 ust. 1 tej ustawy. Nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, odnoszące się do naruszenia art. 141 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. Należy wprawdzie stwierdzić, iż Sąd I instancji nie skoncentrował swego uzasadnienia na kwestiach związanych z charakterem uchwały z 2009 r. pod kątem jej treści w kontekście regulacji art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, mimo wskazania w skardze na naruszenie art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, niemniej niezależnie od stwierdzenia, że stanowi to pewne uchybienie w zakresie argumentacji, nie może prowadzić do uchylenia wyroku. Należy przede wszystkim wskazać, iż argumentacja Sądu I instancji nie jest z wywodami przeprowadzonymi wyżej sprzeczna i nie prowadzi do sprzecznych z nią wyników. Mimo niewątpliwej lakoniczności (s. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), podkreśla brak dokonania jakichkolwiek zmian w kategoryzacji dróg powiatowych, co stanowi trzon tezy o braku naruszenia prawa przez uchwałę z 2009 r. Sąd skoncentrował swoją argumentację na obowiązku ogłoszenia uchwały z 21 października 2000 r., co wynikało z art. 43 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 578 z 1998 r., poz. 91), obowiązującym w dacie podjęcia tej uchwały, bowiem przepis ten zawierał obowiązek ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa, a także określał termin jej wejścia w życie tj. 14 dni od dnia ogłoszenia. Stanowiło to dla Sądu dodatkowy argument przemawiający za zgodnością z prawem zaskarżonej uchwały z 2009 r. Spowodowało to przesunięcie akcentów argumentacyjnych, niemniej nie można samej argumentacji przypisać nietrafności i nieprzydatności, skoro przesądzały one w ocenie Sądu I instancji o konieczności eliminacji uchwały z 2000 r. Niezasadny jest także zarzut niewskazania przez Sąd I instancji braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, który zresztą nie został w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięty argumentacyjnie. Brak wprawdzie wskazania w końcowej części uzasadnienia przepisu p.p.s.a., na gruncie którego WSA skargę oddalił, niemniej nie czyni to rozstrzygnięcia nieczytelnym ani też nie może prowadzić do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie nie miało swojej podstawy prawnej. Na gruncie zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej, powołując się na to naruszenie, niezależnie od niewskazania art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie wypełnił ponadto wymogu dotyczącego argumentacji, wspierającej taki zarzut. Na gruncie bowiem tego przepisu zamierzony skutek może odnieść jedynie zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy konstruowaniu których nie wykazano, aby mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i tym samym, że kształtowały one lub współkształtowały treść tego wyroku, a tym bardziej, które nie stały się przedmiotem odpowiedniej argumentacji, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Powyższy zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być zatem na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony także z tego powodu. W związku z powyższym nie można uznać trafności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., na gruncie którego zasadnie skargę oddalono w świetle przyjęcia, iż nie mogły być uwzględnione zarzuty naruszenia ani prawa materialnego ani wskazanego przepisu postępowania. W tym stanie rzeczy i w świetle powyższej argumentacji, zaprezentowanej w ramach kontroli kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.