II SA/Gl 1201/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie dotyczącej legalizacji obiektu budowlanego oddala skargę. J. S. działając przez pełnomocnika – adwokata W. G., pismem z dnia [...] roku wystąpił o legalizację samowoli budowlanej w postaci budynku sali przyjęć okolicznościowych na parceli nr [...] w G. przy ul. [...] Ponowne pismo w tej sprawie strona skarżąca sporządziła w dniu [...]r. W piśmie tym podkreśliła, że jej wniosek z dnia [...] roku nie został rozstrzygnięty w sposób określony w kpa. Kolejne pismo w tej samej sprawie skarżący skierował do organu I instancji w dniu [...] roku. We wniosku tym skarżący akcentował obowiązek organu I instancji wydania decyzji załatwiającej jego wniosek z dnia [...]roku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. pismem z dnia [...] roku, skierowanym do pełnomocnika skarżącego, w odpowiedzi na pismo z dnia [...] roku, poinformował iż możliwość legalizacji budynku sali przyjąć została rozpatrzona w decyzji z dnia [...]roku nr [...], której część oznaczoną cudzysłowiem zacytował. Powyższe pismo zostało przez stronę potraktowane jako decyzja w przedmiocie odmowy legalizacji budynku sali przyjęć. W odwołaniu z dnia [...]roku skarżący zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, 107 § 1 kpa, a z ostrożności procesowej naruszenie art. 104 kpa poprzez niewydajnie w sprawie decyzji administracyjnej. W konkluzji tego odwołania wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu odwołania skarżący przede wszystkim skupił się na wykazaniu, że pismo organu I instancji z dnia [...] roku zawiera wszelkie cechy decyzji administracyjnej: oznaczenie stron, oznaczenie organu, datę wydania, rozstrzygnięcie, podpis osoby uprawnionej. Pismo to zawiera negatywne rozstrzygnięcie w zakresie praw i obowiązków strony i dlatego ma ona prawo wnieść odwołanie, wskazując na jego wadliwości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, na podstawie art. 134 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma PINB z dnia [...]roku znak [...]. Zdaniem organu odwoławczego pismo to nie jest decyzją, ale czynnością polegającą na udzieleniu odpowiedzi na pismo strony. Na pismo to nie przysługuje zażalenie, a skoro nie jest decyzją także odwołanie, które w zaistniałej sytuacji z przyczyn przedmiotowych nie jest dopuszczalne. W skardze do Sądu skarżący zarzucił postanowieniu ostatecznemu naruszenie art. 7, 8, 9 i 15 kpa, art. 107 kpa przez uznanie, że pismo z dnia [...] roku nie jest decyzją administracyjną i bezzasadne zastosowanie art. 134 kpa. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedmiotem skargi jest postanowienie o niedopuszczalności odwołania od pisma z dnia [...]roku PINB w [...], a nie bezczynność tego organu w sprawie załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] roku. Prawo odwołania służy od decyzji (art. 127 § 1 kpa). Elementy decyzji wymienia art. 107 § 1 kpa, a wśród tych elementów rozstrzygnięcie. W nauce i orzecznictwie administracyjnym ukształtowany został pogląd, że bez znaczenia jest nazwa nadana rozstrzygnięciu. Kryterium kwalifikującym akt organu administracji publicznej do kategorii decyzji administracyjnej jest zewnętrzne, władcze, jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, spełniające wymagania posiadania minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, ażeby zaliczyć akt do decyzji istniejących w obrocie prawnym. Zatem gdy czynność wobec strony postępowania, rozstrzygająca o jej prawach i obowiązkach, nie została przez organ określona jako decyzja nie ma to znaczenia prawnego dla prawa odwołania. Wpłynięcie odwołania do organu II instancji rodzi po stronie tego organu obowiązek podjęcia czynności mających na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, które obejmuje m. in. przypadki braku zaskarżenia. Odwołanie jak już wyżej stwierdzono przysługuje od decyzji, nie jest więc ono dopuszczalne gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. W takiej sytuacji organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 134 kpa o niedopuszczalności odwołania. Pismo PINB w [...] z dnia [...] roku nie spełnia wymagań stawianych decyzji administracyjnej. Tę ocenę organu odwoławczego skład orzekający podziela. Pismo to posiada wprawdzie elementy decyzji jak oznaczenie organu, strony, datę wydania ale nie rozstrzyga jakiejkolwiek sprawy co do istoty. Pismo to jest informacją o treści decyzji z dnia [...]roku nr [...], której fragment cytuje. Jest to więc pismo informujące o podjętym uprzednio rozstrzygnięciu w sprawie, a nie stanowi o prawach i obowiązkach skarżącego. Skoro zatem pismo to nie jest decyzją administracyjną to nie przysługiwało w stosunku do niego odwołanie, a organ odwoławczy był zobowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności przedmiotowego odwołania z przyczyn przedmiotowych na podstawie art. 134 kpa. Zaskarżone postanowienie odpowiada tym wymaganiom, a więc prawu i dlatego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.).