II FSK 1/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 601/04 umarzającego postępowanie w sprawie ze skargi J.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 601/04, mocą którego umorzono postępowanie ze skargi J.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone z dniem 1 marca 2007 r. na podstawie zgodnego wniosku stron i w ciągu trzech lat od tej daty nie wpłynął do Sądu wniosek o jego podjęcie. Dlatego też w oparciu o art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowił sprawę umorzyć. W skardze kasacyjnej od przedmiotowego orzeczenia strona zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 130 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek bezzasadnego zastosowania tego przepisu w sytuacji gdy postępowanie było zawieszone w istocie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1, a nie art. 126 omawianej ustawy. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że postępowanie zostało zawieszone z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego (art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie strony nie zmienia tego okoliczność, że obie strony wnioskowały o zawieszenie postępowania z powyższej przyczyny. W piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r., uzupełniającym skargę kasacyjną, podkreślono, że rzeczywistą przyczyną zawieszenia postępowania było inne toczące się postępowanie administracyjne w sprawie zmian w ewidencji gruntów. Obecnie sprawa ta toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygnaturą I OSK 1197/09. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie z uwagi na fakt, że strony nie wystąpiły z wnioskiem o jego podjęcie w ciągu trzech lat od jego zawieszenia. Z protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu 1 marca 2007 r., bezspornie wynika, że skarżący przedłożył do akt kserokopię wielu dokumentów, z którymi zapoznano także pełnomocnika organu, a dotyczyły one postępowania w sprawie dokonania zmian w ewidencji gruntów. Następnie zaprotokołowano, że strony zgodnie wnoszą o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie zmian w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę wskazaną podstawę prawną, tj. art. 126 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd przyjął, że to strony mają prawo samodzielnie zdecydować o zawieszeniu postępowania i uznał, że został przez nie złożony zgodny wniosek w tym przedmiocie. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w świetle treści protokołu nasuwa jednak wątpliwości, strony wnosiły bowiem o zawieszenie "z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie zmian w ewidencji gruntów". Z tego sformułowania wynika, że strony nie tyle zgodnie wystąpiły o zawieszenie postępowania, co wskazały konkretną przyczynę, która w ich ocenie powinna skutkować zawieszeniem. W tym stanie rzeczy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut strony o błędnej kwalifikacji prawnej zawieszenia postępowania w tej sprawie należy uznać za trafny. U podstaw uwzględnienia zarzutu skarżącego powinna stanąć zasada, zgodnie z którą dopiero po wyeliminowaniu innej podstawy zawieszenia, można oprzeć postanowienie o zawieszeniu postępowania na zgodnym wniosku stron. Przyczyną takiego stanowiska jest słabszy skutek zawieszenia postępowania w oparciu o przesłankę stanowiącą o zagadnieniu wstępnym. Co za tym idzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, jak wynika z protokołu, faktycznie zawiesił postępowanie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie wskazanej w postanowieniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1145/05, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie wadliwego postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 130 § 1 powoływanej ustawy, który nie może być w tej sprawie zastosowany, co bez wątpienia stanowiło naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zaskarżone postanowienie uchylić. Z uwagi na brak oświadczenia o niezapłaconych w całości lub części opłatach we wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o ich zasądzenie, wniosek ten nie został uwzględniony.