II OSK 2479/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 395/10 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Michałowice z [...] października 2009 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r. organ I instancji, na wniosek F.H.U. W.B., Blacharstwo Lakiernictwo Samochodowe ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko-lakierniczy na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 153 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji, art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 1, 2, art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) – zwanej dalej p.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 14, 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca, tj. M.P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że Wójt Gminy Michałowice przed wydaniem decyzji uzyskał również wymagane przepisami prawa uzgodnienia organów wyspecjalizowanych tj. starosty oraz inspektora sanitarnego, które następnie uwzględniono w decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przedmiotowa działka stanowi teren zabudowy usługowej "U" oznaczony na rysunku planu IV.D.U.8. Paragraf 18 części opisowej planu miejscowego stanowi, że podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy usługowej są; obiekty usługowe, ich zespoły lub pojedyncze obiekty. Natomiast dopuszcza na terenie zabudowy usługowej – remont i rozbudowę istniejących zakładów usługowych celem podniesienia standardów środowiskowych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia też ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określa wszystkie wskazane w przepisie warunki i wymogi. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 159 ze zm., zwana dalej p.o.ś.) i prawidłowo został przyjęty przez organ jako podstawa ustaleń faktycznych. W ocenie organu, sporządzony raport jest wiarygodny, rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Kolegium wyjaśniło, że postępowanie dotyczy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast kwestia zachowania wymaganej odległości pomiędzy budynkami jest ustalana w pozwoleniu na budowę, zaś przedmiotowy budynek inwentarski już został wybudowany. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że oddziaływanie prowadzonej działalności zakładu blacharsko-lakierniczego z zakresu hałasu, rozprzestrzeniania zanieczyszczeń pyłowo-gazowych oraz odprowadzanych ścieków musi zamknąć się w granicach działek, do których wnioskodawca posiada tytuł prawny. Natomiast realizacja inwestycji powinna nastąpić przy zastosowaniu wytycznych zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko (zastosowania bezpyłowej kabiny lakierniczej, stosowanie atestowanych wyrobów lakierniczych, stosowanie filtrów, utwardzenie nawierzchni zakładu i wprowadzenie urządzeń oczyszczających wody opadowe). W punkcie 3 decyzji (wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym) wskazano m.in., że: w projekcie należy zastosować rozwiązania i technologie w pełni zabezpieczające środowisko oraz że realizacja i eksploatacja powinna przebiegać ze ścisłym zachowaniem parametrów technicznych określonych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo nałożono na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozprzestrzenienia zanieczyszczeń pyłowo-gazowych bezpośrednio po rozpoczęciu działalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia faktu naruszenia przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 1989 r. określającej warunki umiejscowienia planowanego do adaptacji na warsztat blacharsko-lakierniczy budynku inwentarsko-składowego. Decyzja ta nakazywała usytuowanie budynku w odległości 15 m od domu skarżącej, ale warunek ten nie został dotrzymany i budynek ten jest sytuowany w odległości ok. 10 m od domu skarżącej. Skarżąca zarzuciła również, że zaskarżona decyzja nie wyjaśnia problemu "pomyłki w planie zagospodarowania przestrzennego gminy" o czym powiadamiał Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie pismami z 24 stycznia 2008 r. i 12 marca 2008 r. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji zarzucił, że organy nie wyjaśniły czego dotyczy przedsięwzięcie, dla którego została wydana decyzja środowiskowa. Jak bowiem wynika z przedłożonego do akt administracyjnych sprawy wniosku inwestora z dnia 18 lutego 2008 r. wniósł on o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania dwóch obiektów budowlanych, tj. garażu i budynku inwentarsko-składowego, istniejących na działce ewid. nr [...] w m. [...], gmina [...], w których inwestor "zamierza urządzić warsztat blacharsko lakierniczy". Natomiast organ l instancji w sentencji decyzji ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację "przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko-lakierniczy na działce nr [...] w m. [...] gmina [...]", równocześnie wskazując w punkcie l sentencji, że "planowane przedsięwzięcie będzie polegać na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na warsztat blacharsko lakierniczy", bez określenia o jaką część chodzi. W tym samym punkcie wskazano również, że zabudowa do adaptacji to dwa obiekty: parterowy budynek garażu (o pow. 123 m2), oraz parterowy budynek inwentarsko-składowy (o pow. zabudowy 253,8 m2). Sąd I instancji podkreślił także, że jak wynika z treści postanowień uzgadniających, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej zmiany sposobu użytkowania, Starosta Krakowski dokonał tego uzgodnienia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. dla części obiektu budowlanego znajdującego się na działkach nr [...] i na działce nr [...] w m. [...], natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009 r. wskazał, że jego uzgodnienie dotyczy działki nr [...]. Sąd I instancji zarzucił, że także uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia czy inwestycja, dla której ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia obejmuje cały garaż i cały budynek inwentarsko składowy czy tylko ich część, a jeśli tak, to jaką. Sąd I instancji wskazał również, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości czy przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] na zakład blacharsko-lakierniczy nie nastąpiło już wcześniej. Wynika to z tego, że już w załączniku do decyzji l instancji, zawierającym "charakterystykę całego przedsięwzięcia wraz z opisem warunków użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji" organ wskazał, że "w istniejącym budynku garażu i budynku inwentarsko składowym planowane jest urządzenie warsztatu blacharsko lakierniczego". W ocenie Sądu I instancji, powyższe wątpliwości powstają nie tylko w związku z treścią odwołania skarżącej, ale także w związku z treścią skierowanego do niej pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 24 stycznia 2008 r., co nastąpiło w odpowiedzi na jej pismo z dnia 4 stycznia 2008 r. zawierające skargę na uciążliwość inwestycji. W piśmie tym skarżąca wskazała także na nieuregulowanie stanu prawnego w zakresie sposobu wykorzystania obiektu lokalizowanego na sąsiedniej działce, na której prowadzony jest warsztat blacharski. W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 13 i 25 lipca 2007 r. nakazano inwestorowi zlikwidowanie nieprawidłowości informując, że "w dniu 27 grudnia 2007 r. właściciel podjął działania celem zmniejszenia uciążliwości zakładu przez zmianę używania lakierów na wodno-rozcieńczalne". Z niepotwierdzonej kserokopii pisma załączonego do skargi wynikałoby więc, że przedmiotowy budynek w grudniu 2007 r. (a może już wcześniej) był użytkowany jako zakład blacharsko-lakierniczy, podczas gdy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego znajdującego się na działce [...] została wydana dopiero dnia [...] grudnia 2009 r. W ocenie Sądu I instancji, w oparciu o dokumenty z przedłożonych akt administracyjnych oraz z decyzji organów l i II instancji nie można ustalić czy w przedmiotowych budynkach planowane przedsięwzięcie nie jest już realizowane bez wymaganego pozwolenia, poprzedzonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na mapie sytuacyjnej (z dnia 8 października 2007 r.) dołączonej do wniosku inwestora z dnia 18 lutego 2008 r. na działce oznaczonej nr [...] zaznaczone zostały dwa budynki, tj. magazyn odpadów i drugi budynek oznaczony jako kabina lakiernicza. W ocenie Sądu I instancji, wątpliwości budzi, czy mapa odnosi się do planowanego przedsięwzięcia, czy też jest opisem stanu z daty sporządzenia mapy. Sąd I instancji wskazał, że ponownego rozpatrzenia wymaga także kwestia zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Wójta gminy Michałowice z dnia 14 października 2009 r. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustalenia planu dla Gminy Michałowice przyjętego uchwałą nr XXVII/187/2009 z dnia 29 maja 2009 r. (Dz.Urz. Woj. Małopolskiego nr 374, poz. 2683). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji działka, na której znajdują się przedmiotowe budynki położona na terenie oznaczonym na rysunku planu miejscowego symbolem IV.D.U.8., gdzie "U" oznacza teren zabudowy usługowej. Z kolei § 18 planu stanowi, ze podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy usługowej są obiekty usługowe, ich zespoły lub pojedyncze obiekty. Natomiast dopuszcza się na terenie zabudowy usługowej remont i rozbudowę istniejących zakładów usługowych celem podniesienia standardów środowiskowych. Istotne jest więc ustalenie, czy na terenie przedmiotowej działki prowadzona jest już legalna działalność w zakresie usług blacharsko-lakierniczych, a jak wskazano wyżej takich ustaleń organy l i II instancji nie dokonały. W ocenie Sądu I instancji, należy także wskazać, że w aktach administracyjnych brak rysunku obowiązującego planu miejscowego obejmującego przedmiotowy obszar, w związku z czym nie można zweryfikować poprawności zaświadczenia Wójta Gminy Michałowice z dnia 14 października 2009 r. w zakresie wskazanego w zaświadczeniu symbolu, którym na planie oznaczono obszar działki nr [...] (względnie nr [...] i nr [...]). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor W.B. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania: Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji, w sytuacji, gdy organy I i II w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w uzasadnieniach decyzji ustosunkowały się do wszelkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz zarzutów odwołania. Po drugie, art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 46-48, art. 51-52, art. 56 ust. 1-4 ustawy p.o.ś., w sytuacji gdy organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z tymi przepisami, a decyzja odpowiadała wymogom prawa. W szczególności, w ocenie inwestora, organy prawidłowo ustaliło rodzaj przedsięwzięcia oraz jego zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i prawidłowo ustaliły uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia gwarantujące zgodność przedsięwzięcia z normami środowiskowymi. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji, gdy postępowanie przed organami administracji zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w tej sprawie, należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty kasacyjne są niezasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, należy podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł podczas kontroli stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie przez właściwe organy, że nie został on prawidłowo ustalony zgodnie z dyspozycją art. 7, 77 § 1 k.p.a., wbrew zarzutom kasacyjnym w tym zakresie. Słusznie bowiem Sąd I instancji orzekł, że właściwe organy nie wyjaśniły jednoznacznie zakresu przedmiotowego projektowanego przedsięwzięcia. Z wniosku inwestora z dnia 18 lutego 2008 r. wynika bowiem, że wniósł on o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, które miało polegać na zmianie sposobu użytkowania z jednej strony dwóch obiektów budowlanych, czyli garażu i budynku inwentarsko-składowego, usytuowanych na działce ewid. nr [...] w m. [...], gmina [...], w których inwestor "zamierza urządzić warsztat blacharsko-lakierniczy". Z drugiej strony organ I instancji w sentencji decyzji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji "przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części obiektu budowlanego na zakład blacharsko-lakierniczy na działce nr [...] w m. [...] gmina [...]". Z kolei organ I instancji równocześnie orzekł w punkcie I sentencji decyzji, że planowane przedsięwzięcie ma polegać na zmianie sposobu użytkowania tylko części obiektu budowlanego na warsztat blacharsko-lakierniczy bez określenia jednak o jaką część chodzi. Ponadto w tym pkt I sentencji tej decyzji organ stwierdził również, że zabudowa do adaptacji to dwa obiekty: parterowy budynek garażu (o pow. 123 m2) i parterowy budynek inwentarsko-składowy (o pow. zabudowy 253,8 m2). Po trzecie, także z osnowy przedmiotowych postanowień, które uzgadniają projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że Starosta Krakowski dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. dla części obiektu budowlanego znajdującego się na działkach nr [...] i na działce nr [...] w m. [...]. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. stwierdził, że jego uzgodnienie dotyczy tylko działki nr [...], na której ma być realizowane dane przedsięwzięcie. Po czwarte, brak ustalenia tej podstawowej okoliczności faktycznej dotyczącej określenia zakresu przedmiotowego realizacji tego przedsięwzięcia uniemożliwia także prawidłową ocenę przedłożonego raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko w świetle art. 51 i 52 ustawy p.o.ś. Po piąte, Sąd I instancji także prawidłowo orzekł, że właściwe organy orzekające w tej sprawie nie wyjaśniły także okoliczności faktycznych czy już od 1994 r. nie jest prowadzone i w jakim zakresie lakierowanie pojazdów w budynkach garażu i w budynku inwentarsko-składowym, co wymaga ustalenia w celu dokonania prawidłowej oceny osnowy decyzji środowiskowej wydanej dla projektowanego obecnie nowego przedsięwzięcia na przedmiotowej działce. Dlatego też właściwe organy powinny poddać ocenie odpowiedni materiał dowodowy, a w szczególności pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 24 stycznia 2008 r. oraz protokoły z jego kontroli z dnia 13 i 25 lipca 2007 r., jak i akta sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 26 marca 2003 r., II OSK SA/Kr 1336/99). Ponadto powinny także dokonać oceny mapy sytuacyjnej z dnia 8 października 2007 r. dołączonej do wniosku inwestora z dnia 18 lutego 2008 r., pod kątem lokalizacji na działce nr [...] dwóch budynków, tj. magazynu odpadów i kabiny lakierniczej w celu ustalenia czy odnosi się ona do projektowanego przedsięwzięcia czy też jest inwentaryzacją z daty jej opracowania, tj. z dnia 8 października 2007 r. Po szóste, precyzyjne i jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego ustalenia zakresu przedmiotowego projektowanego przedsięwzięcia, pozwoli także na ponowną ocenę zgodności projektowanego przedsięwzięcia z odpowiednimi ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Michałowice uchwalonego przez Radę Gminy Michałowice uchwałą nr XXVII/187/209 z dnia 29 maja 2009 r. (Dz.Urz. Woj. Małopolskiego nr 374, poz. 2683). Dlatego też chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jak i oczywiście art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Po siódme, chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 46-48, art. 51-52 ustawy p.o.ś. – przy czym są to przepisy prawa materialnego, a nie prawa procesowego – z tej przyczyny, że stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony w tej sprawie przez właściwe organy, co uniemożliwia prawidłową kontrolę zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Stąd, Sąd I instancji z tej przyczyny nie popełnił błędu w procesie ich subsumcji, ponieważ nie można ustalić czy stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tych przepisach prawa, i dlatego orzekł tylko na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.