I FZ 33/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia PPHU "P." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1384/09 odmawiające zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2010 r. w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi PPHU "P." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1384/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zmiany postanowienia tego Sądu z 23 lipca 2010 r., którym odmówiono przyznania PPHU "P." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 września 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w sprawie zapadło już prawomocne postanowienie z dnia 23 lipca 2010 r. odmawiające przyznania Spółce prawa pomocy. Spółka składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych czy prawnych, które stanowiłyby podstawę do zmiany wydanego w sprawie postanowienia z dnia 23 lipca 2010 r. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że Sąd ma możliwość obserwacji jej sytuacji finansowej od czterech lat, z której wynika, że została pozbawiona środków finansowych i nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego. Działalność gospodarcza Spółki została "zablokowana przez przestępcze działania organów sądowych, prokuratorskich, policyjnych i skarbowych". Ponadto Spółka wskazała na postanowienia wydane w innych sprawach, w których prawo pomocy w żądanym zakresie zostało jej przyznane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 165 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia niekończące postępowania (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie dotyczące przyznania prawa pomocy stronie (postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2010 r. odmawiające przyznania Spółce prawa pomocy). Zgodnie z powołanym wyżej artykułem, zmiana takiego postępowania może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany okoliczności sprawy, podkreślić przy tym należy, iż mają to być okoliczności relewantne dla rozpatrywanej kwestii, a więc dla oceny przesłanek umożliwiających ewentualne przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy. Tymczasem argumentacja wniosku Spółki o zmianę orzeczenia z dnia 23 lipca 2010 r. nie różniła się od poprzedniej, podnoszonej w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie wskazywała na żadną zmianę okoliczności. Zasadnie zatem zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odmówił zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. W złożonym zażaleniu Spółka również nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na taką zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia z 23 lipca 2010 r., które uzasadniałaby zmianę tego orzeczenia. Rozpatrywane w niniejszej sprawie zażalenie jest w istocie powieleniem treści zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z 23 lipca 2010 r. Warto również podkreślić, że okoliczność przyznania prawa pomocy Spółce w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga bowiem sprawę na podstawie akt danej sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.