I OW 75/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Kielce o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Kielce a Wójtem Gminy Solec nad Wisłą w przedmiocie zwrotu wydatków poniesionych na przyznaną dla R. K. pomoc postanawia: odrzucić wniosek Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta Kielce wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu pomiędzy nim a Wójtem Gminy Solec nad Wisłą w przedmiocie zwrotu wydatków poniesionych na przyznaną dla R. K. pomoc. W uzasadnieniu wskazano, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Kielcach przyznał w okresie od 1 listopada 2008 r. do 31 lipca 2009 r. pomoc społeczną dla R. K. i jego rodziny w kwocie 7.734,68 zł. Pismami z dnia 27 lutego 2009 r., 3 czerwca 2009 r. i 22 października 2009 r. i załączonymi do nich notami księgowymi wezwano Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Solcu nad Wisłą do zwrotu wydatków poniesionych na przyznaną pomoc. W ocenie wnioskodawcy Gmina Solec nad Wisłą jako właściwa ze względu na miejsce zameldowania na pobyt stały R. K. jest zobowiązana do zwrotu wydatków Gminie Kielce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 15 § 1 pkt 4 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez pojęcie sporu o właściwość należy rozumieć sytuację w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy albo gdy każdy z organów uważa, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Spór o właściwość zachodzi tylko w rozstrzyganiu sprawy indywidualnej przez organy administracji i musi ona podlegać załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1995 r. sygn. akt I SA 40/95, ONSA 1995/3 poz. 148). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia ze sporem o właściwość w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, niezależnie od nazwy nadanej przez wnioskodawcę pismu z dnia 29 kwietnia 2010 r. Spór w istocie dotyczy zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia przyznawane R. K. w okresie od 1 listopada 2008 r. do 31 lipca 2009 r. Zagadnienie dotyczące zwrotu wydatków gminie uregulowane zostało przez ustawodawcę w art. 101 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia w miejscu pobytu. Z powołanego przepisu nie wynika, aby zwrot wydatków gminie podlegał rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Przepis ten nie odnosi się do organów, lecz do samych gmin, zatem do osób prawnych i dlatego nie ma administracyjnego charakteru, lecz stanowi sprawę cywilną (v. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OW 73/06, LEX nr 362165). Skoro rozliczenia między gminami następujące na podstawie art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej, to tym samym nie można mówić o istnieniu sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jest w niniejszej sprawie niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji