VII SA/Wa 731/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "[...]" przy ul. B. [...] na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn, niż podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ wojewódzki bezzasadnie uznał, że żądanie stwierdzenia nieważności zostało oparte na przesłance stanowiącej podstawę do uruchomienia innego trybu nadzwyczajnego, tj. wznowienia postępowania. Z treści wniosku z dnia 31 sierpnia 2008 r. wynika bowiem, że Z. G. żąda: "Na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2, w związku z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5, art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1, art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego, a także § 35 pkt 2 Rozdział VIII załącznika do Uchwały NR [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2006 roku wnoszę o unieważnienie decyzji Nr [...] Prezydenta W. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pp. H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "[...]" przy ul. B. [...], na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w W. i nakazanie rozbiórki tego obiektu". Tym samym skarżący w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości określił, że żąda weryfikacji decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] w trybie postępowania nieważnościowego, wskazując jednocześnie właściwą przesłankę do uruchomienia powyższego trybu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zauważył, że pojęcie strony jakim posługuje się w/w przepis może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, tj. konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że Z. G. jest właścicielem działki o nr ewid. [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką o nr ewid. [...], oraz współwłaścicielem działki o nr ewid. [...]. Działka o nr ewid. [...] oddzielona jest od działki o nr ewid. [...] drogą. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że sporna inwestycja jest oddalona o 4,00 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Zdaniem organu, powyższe warunki wskazują, że obie działki stanowiące własność i współwłasność Z. G. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym Z. G. nie może wywodzić przymiotu strony z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm.), zgodnie z którym posiada je podmiot będący inwestorem, właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. W związku z powyższym, organ uznał za zasadne podjęcie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 roku, Nr [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wyjaśnił, że z uwagi na ich merytoryczny charakter pozostają one bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. G., zarzucając jej naruszenie art. 28 k.p.a., art. 8 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Skarżący podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie odmówił mu prawa strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...]. Wskazał, że w uzasadnieniu organ powołuje się na plan zagospodarowania terenu, nie podając przy tym przez kogo został wykonany, jaki organ jest właściwym do ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu i o jakim planie jest mowa. Z. G. stwierdził, że w swoim odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] wskazywał, że projekt zagospodarowania działki wykonany przez projektanta, będący załącznikiem do tej decyzji jest niewłaściwy, narusza bowiem art. 33 Prawa budowlanego. [...] jest jednym z szeregu obiektów pobudowanych przez Państwa K. stanowiących funkcjonalnie powiązany zespół obiektów budowlanych takich jak: boksy dla koni, magazyny na paszę, pomieszczenia na maszyny rolnicze, dobudowany budynek inwentarski służący jako siodlarnia oraz biegalnia dla koni - stajnia wolnowybiegowa o kubaturze ponad 5 000 m. Cale zamierzenie budowlane działa jako "STAJNIA [...] - gospodarstwo agroturystyczne". Co za tym idzie, obszar oddziaływania "[...]" jako funkcjonalnie powiązany i zorganizowany zespół obiektów budowlanych jest zdecydowanie większy niż uwzględniany tylko obszar oddziaływania obiektu "[...]" na analizowanym terenie. W ocenie skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zbyt wąsko zakreślił granice obszaru poddanego analizie ograniczając się w tym przypadku jedynie do działek sąsiadujących i to w odniesieniu do jednego z warunków technicznych, nie biorąc pod uwagę faktu, że oddziaływanie może przekraczać granice działki sąsiadującej, zwłaszcza jeśli działką tą jest lokalna droga o szerokości 6 m, i wówczas wkroczy także na działkę kolejną. Ponadto wskazał, że nie zostały przez organ uwzględnione przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. Strona skarżąca podniosła także, że ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania dla terenu, na którym leży gospodarstwo hodowlane Państwa K. oraz sąsiednie gospodarstwo rolne będące własnością strony, jako przeznaczenie podstawowe ustala usługi lokalne U oraz zabudowę mieszkaniową i jednorodzinną. Plan dopuszcza kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania w odniesieniu do już istniejących obiektów. Poza wysokością zabudowy i terenu biologicznie czynnego nie zostały w miejscowym planie podane inne ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, które powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub tereny, a takie gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu; niezbędne przy takim dużym nagromadzeniu funkcji na stosunkowo niedużym terenie, takich jak: handel biura, gastronomia, zdrowie, oświata, kultura, wystawiennictwo, opieka społeczna sport i rekreacja oraz nieuciążliwe rzemiosło z dopuszczeniem dotychczasowego sposobu użytkowania istniejących obiektów oraz zabudowę mieszkaniową i jednorodzinną. Z. G. stwierdził również, że ustalenia dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu powinny być wykonane na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., jego nieruchomości powinny być poddane analizie, o której mowa w § 3.1 tego rozporządzenia. Wskazał także, że w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, nie chodzi o oddziaływanie budynku na działkę czy sąsiedni budynek, lecz o oddziaływanie środowiska na budynek. Świadczy o tym § 11 rozporządzenia, który nakazuje, aby budynki mieszkalne były lokowane poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości. Podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał w uzasadnieniu do decyzji, że sporna inwestycja jest oddalona o 4 m od granicy z działką o nr ewid. [...] w związku z tym nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie w § 272.2 odległość ta jest przewidziana tylko dla budynków jednorodzinnych, reakcji indywidualnej oraz budynków mieszkalnych zagrodowych oraz gospodarczych, tymczasem pobudowane wzdłuż wspólnej granicy obiekty tj. biegania dla koni i dwa drewniane są obiektami inwentarskimi użytkowanymi jako usługowe. Zauważył również, że nielegalna zabudowa, biegania dla koni, wybiegi dla zwierząt na działce nr ewid. [...] ograniczają radykalnie prawo skarżącego do pobudowania studni i usytuowania zabudowy o funkcjach nakazanych miejscowym planem zagospodarowania na działce nr ewid. [...]. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 9 kwietnia 2010 r.) organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 20 maja 2010 r. stanowiącym uzupełnienie skargi Z. G. przestawił obszernie przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, jak również wniósł o: - uchylenie wniosku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2010 r., naruszającego art. 80 k.p.a., - uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., naruszającej art. 7, art. 8, art. 8 oraz art. 80 k.p.a. w związku z wadliwym zastosowaniem art. 145 zamiast art. 156 k.p.a., - unieważnienie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanej z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, - rozpatrzenie czy wydana w tej sprawie decyzja prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. narusza zasady równego traktowania wobec prawa właścicieli nieruchomości położonych na tym samym terenie w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, - zweryfikowanie uzasadnienia od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., naruszającego art. 139 k.p.a. w zalecanych organowi I instancji działaniach, - rozpatrzenie zarzutów zawartych we wniosku z dnia 31 sierpnia 2009 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu, uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zapadła bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności umożliwia weryfikację poza kontrolą instancyjną rozstrzygnięć organów administracji publicznej posiadających przymiot trwałości. Służy ono sprawdzeniu czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z prawem. W oparciu o przepis art. 157 § 3 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych oznacza, że wniesienie żądania przez dany podmiot nie może wywoływać skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego, z tej przyczyny, że podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na mocy zaskarżonych decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym organy administracji publicznej odmówiły Z. G. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "[...]" przy ul. B. [...] na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] w W. Organ pierwszej instancji przyjął, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało oparte na przesłance stanowiącej podstawę do uruchomienia innego trybu nadzwyczajnego, tj. wznowienia postępowania. Natomiast organ odwoławczy uznał, że nieruchomości stanowiące własność Z. G. znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu, co wyklucza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na brak przymiotu strony. Przymiot strony, zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego posiada podmiot będący inwestorem, właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że Z. G. jest właścicielem działki o nr ewid. [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką o nr ewid. [...], oraz współwłaścicielem działki o nr ewid. [...]. Działka o nr ewid. [...] oddzielona jest od działki o nr ewid. [...] drogą. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że sporna inwestycja jest oddalona o 4,00 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, w sposób niezbyt wnikliwy, zbadał przymiot strony Z. G. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...]. Wskazać należy, że co do zasady ustalenie kręgu podmiotów w postępowaniu nieważnościowym następuje w oparciu o art. 28 k.p.a. Z zakresu podmiotowego art. 28 k.p.a. wynika, że krąg podmiotów w postępowaniu nieważnościowym może być szerszy od kręgu podmiotów, które brały udział w procesie budowlanym na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Złożenie przez podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, zawsze wymaga od organu nadzorczego zbadania interesu prawnego takiego podmiotu w szerokim znaczeniu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., a nie tylko w aspekcie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Przepis bowiem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., który brzmi: "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek", i jako taki, nie może być interpretowany w drodze wykładni rozszerzającej. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym w innym trybie, niż postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem organ administracji zobligowany jest na nowo ustalić strony tegoż postępowania. Powyższe oznacza, że stronami w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, mogą być nie tylko podmioty, będące stronami w postępowaniu zwykłym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, lecz także inne podmioty, których przymiot należy ocenić w kontekście art. 28 k.p.a. Przy czym, organ oceniając przymiot strony powinien mieć na względzie, że pojęcie strony jakim się posługuje art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97). O tym więc, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako "interes prawny". W okolicznościach niniejszej sprawy, jako wadliwe więc należy uznać, zbadanie przez organ przymiotu strony, jedynie w kontekście przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i odniesienie się tylko do kwestii odległości, w jakiej znajdują się nieruchomości będące własnością skarżącego od przedmiotowej inwestycji. Tym bardziej, że nie wiadomo, czy obszar oddziaływania kwestionowanego obiektu został wyznaczony prawidłowo, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r., Nr [...], nie została poddana kontroli instancyjnej. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, trzeba bowiem przez to rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W każdym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę taki obszar oddziaływania jest wyznaczany, z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki planowanej inwestycji w świetle przepisów odrębnych. Stwierdzić również należy, że pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" należy odczytywać w ten sposób, że stronami będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu takiego oddziaływania inwestycji. Nie ma zatem znaczenia, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo, ani to, czy jest ono bezpośrednie, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować tereny dalej położone, natomiast istotne jest, aby "oddziaływanie" było powiązane z przepisami odrębnymi (np. zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowska). Przy ocenie legitymacji skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ winien był wziąć pod uwagę charakter inwestycji, która przeszkadza mieszkańcom, związane z tym uciążliwości i utrudnienia. Powinien ocenić, czy mogą one stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Na uwagę zasługuje również fakt, że z akt sprawy wynika, że Z. G., był stroną postępowania zwykłego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku "[...]" przy ul. B. [...] w W. Postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, toczyło się z odwołania skarżącego Z. G. Z żadnego natomiast dokumentu, znajdującego się aktach sprawy, nie wynika, aby coś w tym zakresie się zmieniło. Nie wiadomo więc, co legło u podstaw tego, że w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym, odmówiono Z. G. przymiotu strony. Niewyjaśnianie tych kwestii mających znaczenie dla sprawy, stało się podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, która to ponadto zawiera inną wadę, a która to została wykazana w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. Organ zatem rozważy, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony biorąc pod uwagę bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości oraz podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z uciążliwością tej inwestycji, jak również okoliczność, iż Z. G. uznany został za stronę w postępowaniu zwykłym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.