II SA/Wa 308/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 01 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania postanawia - odrzucić skargę. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 97 § 2 i art. 123 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową P.O. Pismem z dnia 19 października 2009 r. P.O. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Komendant Główny Policji w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Stołecznego Policji. W pouczeniu do ww. postanowienia organ wskazał, że na przedmiotowe postanowienie służy stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, przy czym skargę należy wnieść za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. Pismem z dnia 08 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę – 08 lutego 2010 r.) P.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., podnosząc, że zaskarżone postanowienie otrzymał w dniu 13 stycznia 2010 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie zostało nadane listem poleconym nr [...] na wskazany adres do doręczeń – [...], a z uwagi na fakt, że doręczyciel nie wskazał w zwrotnym potwierdzeniu odbioru daty oraz podpisu odbierającego przesyłkę organ wszczął postępowanie reklamacyjne, o wyniku którego powiadomi Sąd. Pismem z dnia 11 marca 2010 r. pełnomocnik organu przekazał do Sądu pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 01 marca 2010 r. w sprawie doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia, z treści którego wynika, że list polecony [...] - P.O. ul. [...], był awizowany 16 grudnia 2009 r., powtórnie awizowany 24 grudnia 2009 r. i zwrócony w dniu 31 grudnia 2009 r., z powodu nie odebrania przesyłki w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 ww. art.). Natomiast w myśl art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało awizowane dwukrotnie i zwrócone do organu po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia, tj. 31 grudnia 2009 r., z zestawienia daty pierwszego awiza – 16 grudnia 2009 r. z datą drugiego awiza – 24 grudnia 2009 r., wynika, iż powtórne zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, było prawidłowe. Należy przyjąć, iż poczta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 § 3 kpa i pozostawiła powtórne zawiadomienie po upływie 7 dni – 24 grudnia 2009 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż stosownie do art. 57 § 1 kpa, do zakreślonego terminu 7 dni nie wlicza się dnia, w którym dokonano pierwszego zawiadomienia. Warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu, niemniej jednak skuteczność doręczenia przesyłki we wskazany sposób należy oceniać w ścisłym powiązaniu z art. 41 § 1 kpa, który nakłada na strony, ich przedstawicieli i pełnomocników obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny ( art. 41 § 2 kpa). Analizując powołane przepisy w aspekcie możliwości przyjęcia domniemania skuteczności doręczenia, pamiętać należy, iż obowiązek zawiadomienia o każdej zmianie adresu obciąża stronę w toku postępowania administracyjnego. Na organie administracji publicznej spoczywa natomiast powinność nie tylko zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), ale także pouczenia jej o treści art. 41 § 1 kpa i skutkach niedopełnienia przewidzianego w tym przepisie wymogu (art. 9 kpa). W przedmiotowej sprawie P.O. nie został pouczony przez organ o skutkach niedopełnienia obowiązku przewidzianego w art. 41 § 1 kpa, w związku z czym nie można mówić o skutku prawnym dokonanego w trybie art. 44 kpa doręczenia zaskarżonego postanowienia. Powyższe dowodzi, iż zaskarżone postanowienie nie zostało prawidłowo doręczone w dniu 30 grudnia 2009 r., a tym samym wprowadzone do obrotu prawnego, zaś skarga na takie postanowienie, jako przedwczesna, podlega odrzuceniu. Odnosząc się do daty otrzymania zaskarżonego postanowienia, podanej przez stronę skarżącą w skardze, tj. 13 stycznia 2010 r., wskazać należy, iż, jak wynika z oświadczenia skarżącego z dnia 13 stycznia 2010 r., znajdującego się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w dniu 13 stycznia 2010 r. - na wniosek P.O., została mu wydana przez organ kserokopia zaskarżonego postanowienia. Nie zmienia to jednak faktu, iż do doręczenia zaskarżonego postanowienia w trybie art. 44 § 4 kpa nie doszło. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.