I OZ 567/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 182/10 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) marca 2010 r., znak (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. A. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) marca 2010 r., znak: (...), w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w której to skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na faktyczne wykonanie wobec skarżącego środka karnego w postaci cofnięcia na okres 1 roku uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. , sygn. akt III SA/Lu 182/10, odmówił wstrzymania wykonania opisanej wyżej decyzji, wskazując, że powoływane okoliczności w postaci faktycznego wykonania wobec skarżącego orzeczonego przez sąd środka karnego w postaci cofnięcia na okres 1 roku uprawnienia do kierowania pojazdami, nie pozostają w żadnym związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonymi w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na to postanowienie A. S. P. złożył zażalenie, które w istocie stanowi polemikę z karą orzeczoną wobec niego przez Sąd Rejonowy w Piasecznie II Wydział Karny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż to strona jest obowiązana do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej, ponieważ ich wywołanie nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., gdyż powoływanie się na faktyczne wykonania wobec skarżącego orzeczonego przez sąd środka karnego w postaci cofnięcia na okres 1 roku uprawnienia do kierowania pojazdami, nie pozostają w żadnym związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonymi w art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2010 r., nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.