I OZ 628/10

Dnia 26 sierpnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. i A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 384/10 w sprawie ze skargi M.S. i A.S. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2007 roku, Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania za zajęte pod drogę nieruchomości postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżących kwotę 285,48 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł w imieniu skarżących pełnomocnik. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności tych należy między innymi wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków (art. 258 § 2 pkt 8 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 260 ustawy). Z treści cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że w przypadku wydania rozstrzygnięcia przez referendarza sądowego, stronie przysługuje specyficzny środek prawny w postaci sprzeciwu, który powoduje utratę mocy przez to orzeczenie i przejęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji. Dopiero od postanowienia Sądu przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym niedopuszczalne jest wniesienie zażalenie bezpośrednio od postanowienia referendarza sądowego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.