IV SA/Po 806/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus (spr.) WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji [...]. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Dnia [...] sierpnia 2007 r. do Wydziału [...] wpłynął wniosek M. S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego, na działce [...]. Inwestycja obejmowała budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego V-kondygnacyjnego (wraz z parkingiem, drogą dojazdową i zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe). W dniu [...].12.2008 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Od powyższej decyzji w terminie odwołał się Wnioskodawca. Decyzją z dnia [...].02.2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło pierwotną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na konieczność uwzględnienia zmiany dokonanej przez Inwestora w treści wniosku z dnia [...].11.2008 r. o ustalenie warunków zabudowy. W toku postępowania inwestor kilkakrotnie zmieniał funkcję planowanego budynku. Ostatecznie pismem z dnia [...].04.2009 r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. W związku z powyższym Wydział Urbanistyki i Architektury w [...] przeprowadził ponowną wizję w terenie, w oparciu, o którą (zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r.) dokonał ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek, w odległości trzech szerokości frontu przedmiotowej działki, nie mniejszej niż 50,0 m, tj. przyjęto obszar o promieniu ok. 520,0 m. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], które określa ten teren jako ZKO (tereny otwarte: lasy, doliny rzek i strumieni, jeziora, tereny rolnicze współtworzące klinowo-pierścieniowy system zieleni) oraz uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]. Zgodnie z opinią [...] j nr [...] z dnia [...].01.2009 r. wg ww. planu wnioskowana działka przeznaczona jest na funkcję lasu w klinie zieleni (4KZ-ZL, w części północnej) oraz jako teren rolniczy w klinie zieleni z dopuszczeniem zalesień (1Kz-RL, w części południowej). Strony postępowania zostały powiadomione o zgromadzeniu materiału dowodowego, z którym mogły się zapoznać oraz wypowiedzieć się odnośnie zebranych materiałów. Jednakże do dnia sporządzenia niniejszej decyzji nie wpłynęły żadne uwagi ani zastrzeżenia odnośnie przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] Organ wskazał, iż projektowany budynek jednorodzinny nie spełnia warunku określonego w punkcie pierwszym art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - żadna z działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Dominującą funkcją na obszarze analizowanym są tereny lasów (na północ i wschód od terenu inwestycji oraz część wnioskowanej działki) oraz tereny pól uprawnych (na południe i zachód od terenu inwestycji). W obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne i gospodarcze w zabudowie zagrodowej (przy ul. [...][...]) znajdujące się w odległości ok. 250 - 360 m od wnioskowanej działki oraz budynki mieszkalne jednorodzinne (przy ul. [...][...]-[...]) znajdujące się w odległości ok. 390 m od wnioskowanej działki. Wskazane budynki położone są jednak przy innej drodze publicznej, a więc nie mogą stanowić podstaw w zakresie kontynuacji funkcji oraz parametrów dla wnioskowanego budynku. Jedyną zabudowę przy tej samej drodze publicznej stanowi zabudowa zagrodowa przy ul. [...] oraz niezamieszkałe budynki przy ul [...]. Planowany budynek nie będzie kontynuował funkcji zabudowy zlokalizowanej przy tej samej drodze publicznej. Nadto teren objęty wnioskiem stanowi część obszarów użytkowanych rolniczo graniczących z dużym kompleksem obszarów leśnych. Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W tym przypadku przy ul. [...] nie występują budynki, których lokalizacja umożliwiłaby wyznaczenie linii zabudowy dla projektowanego budynku mieszkalnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. S. podnosząc, iż z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że przy ul. [...] istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny. Fakt, iż jest to budynek niezamieszkały nie ma żadnego znaczenia dla możliwości ustalenia warunków zabudowy. Planowany budynek jednorodzinny będzie zatem kontynuował funkcję zabudowy. Ponadto zgodnie z § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania organ może wyznaczyć inną linię nowej zabudowy. Wyznaczenie linii nowej zabudowy tylko jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich występujących po tej samej stronie drogi publicznej uniemożliwiłoby wyznaczenie parametrów dla planowanych inwestycji znajdujących się po przeciwnej stronie drogi, zwłaszcza parametrów określających linię zabudowy. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż sprawa jest przedmiotem powtórnego rozpatrzenia przez organ odwoławczy z tym, że skarżący pierwszym wnioskiem zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. W trakcie postępowania zmienił swój wniosek i zwrócił się o możliwość budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że sporna działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje żaden plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, zatem dla takich obszarów warunki zabudowy ustalane są wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku analizy i sporządzonego załącznika graficznego ustalono, że nie został spełniony warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt. 1, który wskazuje na konieczność istnienia działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizowanym terenie brak jest takich działek. Dominujące na obszarze analizowanym są tereny lasów - na północ i wschód od terenu inwestycji oraz część wnioskowanej działki, a także tereny pól uprawnych - na południe i zachód od terenu inwestycji. W obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne i gospodarcze w zabudowie zagrodowej - przy ulicy [...] i [...] znajdujące się w odległości około 250m -360m od działki wnioskowanej oraz budynki mieszkalne jednorodzinne znajdujące się przy ulicy [...][...] - [...] znajdujące się w odległości około 390 m od działki wnioskowanej. Planowany przez inwestora budynek mieszkalny jednorodzinny nie będzie kontynuował funkcji zabudowy zlokalizowanej przy tej samej drodze publicznej. Nadto teren objęty wnioskiem stanowi część obszarów użytkowanych rolniczo, graniczących z dużym kompleksem leśnym. Przy ul. [...] nie występują budynki, których lokalizacja umożliwiłaby wyznaczenie linii zabudowy dla projektowanego budynku mieszkalnego. Z treści analizy urbanistycznej nie wynika by możliwe było odstąpienie od tego zapisu i zastosowanie przepisu § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Organ zauważył, że w systemie prawa brak jest definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym odwołał się do definicji językowej, która wskazuje, iż pod pojęciem zagrody rozumie się zespół zabudowań na terenie wiejskim lub podmiejskim składający się z domu mieszkalnego ( chaty ) i budynków gospodarczych ( stodoły, obory, spichlerza ). Zabudowania najczęściej otoczone są płotem i ustawione wokół wewnętrznego podwórza. Warunków takich nie spełnia planowana inwestycja. W ocenie organu odwoławczego nie bez znaczenia jest okoliczność, że tereny wnioskowanej działki opisane są w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] jako obszary terenów otwartych lasów, dolin, rzek i strumieni, jezior oraz tereny rolnicze współtworzące klinowo -pierścieniowy system zieleni, zatem planowana inwestycja sprzeczna jest z tymi zapisami. Wskazano, iż Studium nie jest aktem prawa miejscowego, i wyznacza jedynie preferowany kierunek zagospodarowania określonego obszaru. W tym jednak przypadku planowana inwestycja sprzeczna jest przede wszystkim z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla wymienionego obszaru. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego i weszła w życie w dniu [...] sierpnia 2009 r., a zatem już po rozpatrzeniu odwołania od zaskarżonej decyzji. W skardze do tutejszego Sądu M. S. wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Skarżący podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację oraz wskazał, iż Organ II instancji błędnie przyjął, że brak jest w systemie prawa definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej, co następnie spowodowało błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą warunki dla przedmiotowej realizacji. W ocenie Skarżącego w swoim wniosku nie określił on, czy projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny ma być realizowany w zabudowie zagrodowej, czy jednorodzinnej. A zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu- zarówno w pojęciu zabudowy zagrodowej jak i jednorodzinnej mieszczą się budynki mieszkalne jednorodzinne. Wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tylko jednego budynku niestanowiącego samodzielnie zabudowy zagrodowej, ale mogącego wchodzić w skład takiej zabudowy w przyszłości, nie wyklucza możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla innych budynków składających się na taką zabudowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należy wskazać na zakres kognicji sądu administracyjnego, wynikający z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z nim, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność decyzji, a zatem jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organy procedury, która doprowadziła do wydania zaskarżonego aktu. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, by podjęto ją z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności. Zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej- u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 -Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.) określone zostały parametry tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 oraz przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Bezspornym w sprawie jest, że na obszarze stanowiącym teren inwestycji nie obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust 4). Zasadą wyrażoną w wyżej przytoczonym przepisie jest zasada wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tj. leżących w najbliższym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji. Wykładnia językowa sformułowania zwrotu "przedłużeniem" prowadzi, bowiem wprost do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Logicznym jest, że kontynuowanie czegoś, to robienie tego dalej - bez przerwy. Zatem jako działki sąsiednie należy uznać działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r. II SA/Gd 514/07). Zasadą jest także, wyznaczenie nowej linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, w sytuacji, kiedy linia zabudowy na sąsiednich działkach przebiega tworząc uskok (§ 4 pkt 3 rozporządzenia). Ustawodawca dopuszcza wyznaczenie linii zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, w sposób odmienny od zasad wyrażonych w § 4 pkt 1 do 3, ale musi być to podyktowane uzasadnioną koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Odmienna interpretacja tego przepisu, skutkowałaby przyjęciem, iż przepis o obowiązującej linii zabudowy dla nowej inwestycji w obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie ma praktycznego zastosowania, gdyż linię tę organ zawsze możne wyznaczyć dowolnie. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK, sygn.akt 1597/06 w którym sąd ten orzekł, iż przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stanowi zasadę, od której wyjątkowo tylko można stosować sposób wyznaczania linii zabudowy wskazany w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Jeżeli istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy na działce, której dotyczy zamierzenie inwestycyjne to zbędne jest poszukiwanie innego sposobu wyznaczenia tej linii. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Przyjąć należy, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest, zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Przenosząc, zatem powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż na obszarze analizowanym dominujące są tereny lasów, oraz pól uprawnych, a zabudowa terenu planowanej inwestycji odnośni się głównie do funkcji gospodarczej w zabudowie zagrodowej. Słusznie przyjęły organy, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Pamiętać, bowiem należy, iż celem ustawodawcy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-estetyczne. Przy braku działki sąsiedniej odpowiadającej wymaganiom tego przepisu, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe (patrz: Niewiadomski Komentarz do Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wydawnictwo C.H. Beck, W-wa 2005r., str. 492-493). Jak wynika z mapy, w oparciu o którą wykonano analizę funkcji i cech zabudowy, teren objęty wnioskiem stanowi część obszarów użytkowanych rolniczo graniczących z dużym kompleksem obszarów leśnych. Najbliższe działki w promieniu 250-360m nie są w ogóle zabudowane. Budynki mieszkalne jednorodzinne znajdują się przy ul. [...] [...]-[...] w odległości 390m od wnioskowanej działki. Budynki te są jednak położone przy innej drodze publicznej, nie mogą, więc stanowić podstawy dla wyznaczenia parametrów nowej zabudowy. Jedyną zabudowę przy tej samej drodze publicznej stanowi zabudowa zagrodowa przy ulicy [...] oraz niezamieszkałe budynki będące niegdyś częścią zabudowy zagrodowej przy ulicy [...]. Organy trafnie stwierdziły, iż do analizy porównawczej nie może być przyjęta zabudowa niezamieszkana, niszczejąca. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Należy też zaznaczyć, że regulacja § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Przepis ten został tak skonstruowany, że każdy kolejny jego ustęp stanowi następny etap ustalania linii zabudowy, w sytuacji, gdy stan opisany w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w danej sprawie. Dlatego pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest wyznaczenie jej według ust. 1, czyli jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust 2), jeżeli natomiast linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3) W czasie rozstrzygania wniosku przez organy administracyjne nie obowiązywał dla terenu wnioskowanego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W międzyczasie natomiast uchwałą [...] uchwalono Plan Zagospodarowania dla tego terenu, który wszedł w życie [...] sierpnia 2009 r., a więc już po wydaniu decyzji. Naturalnie nie może mieć on zastosowania dla przedmiotowej sprawy, marginalnie jednak Sąd pragnie zaznaczyć, iż w myśl zapisów planu, wnioskowana działka przeznaczona jest na funkcję lasu w klinie zieleni - w części północnej, oraz jako teren rolniczy z dopuszczeniem zalesień - w części południowej. Stanowisko skarżącego, iż budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie wyklucza, iż w przyszłości wybuduje budynki służące działalności zagrodowej, a odmowa ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego pozbawia go prawa do kompletowania innej zabudowy w przyszłości – jest bezzasadne. Skarżący, bowiem w swoim wniosku nie zwracał się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego w związku z zabudową zagrodową, zatem organy słusznie uznały, iż nie ma możliwości zrealizowania inwestycji zgodnej z wnioskiem. Chybione są również pozostałe argumenty skargi. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół działek, na których planowana jest inwestycja. Jak wynika z treści decyzji organ dokonał analizy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., w granicach całego wyznaczonego obszaru analizowanego. Wyniki tej analizy zgodnie z treścią § 9 ust. 1 i 2 powoływanego rozporządzenia – zostały przedstawione w formie tekstowej i graficznej i stanowią załączniki do decyzji [...]. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenia analizy wyraźnie wskazują, iż z uwagi na niespełnienie warunku kontynuacji funkcji planowana przez skarżącego na wnioskowanym terenie inwestycja nie może zostać zrealizowana. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie objętym wydanymi decyzjami, ani też naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.