IV SA/Wa 652/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu wniosku T. P. z dnia [...] lutego 2009r., decyzją z dnia [...] października 2009r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą; "Uporządkowanie ruchu w centrum M., droga odbarczajaca w kierunku granicy państwa - budowa obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w M.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 kpa, ponieważ pomiędzy Województwem [...]., a Miastem i Gminą Uzdrowiskową M. w dniu [...] lutego 2007r. zawarto umowę w przedmiocie opracowania pełnej dokumentacji budowlanej wraz z niezbędnymi opracowaniami i uzgodnieniami, dotyczącej drogi obarczającej -obwodnicy służącej wyprowadzeniu ruchu w kierunku Z. i P. oraz przejścia granicznego z Centrum M., jako nowej trasy drogi wojewódzkiej nr [...] w ścisłym centrum M., którą w imieniu Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. podpisał Burmistrz. Opisana umowa wraz z załącznikami stanowiła porozumienie administracyjne, o którym mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, na podstawie którego Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. pełnił rolę inwestora, w rozumieniu art. 20 pkt 3 tej ustawy. Dlatego też stroną uprawnioną do złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także adresatem decyzji był Burmistrz i Gminy Uzdrowiskowej M.. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie rodzi praw do terenu inwestycji, lecz stanowi ustawowo dopuszczoną formę oceny dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zachowania wymagań w zakresie ochrony środowiska. Złożenie wniosku o wydanie takiej decyzji powoduje, że wnioskodawca uzyskuje interes prawny i tym samym staje się stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Fakt zawarcia porozumienia między zarządcami dróg był znany organowi z urzędu, dlatego też okoliczność ta nie wymagała wezwania do uzupełnienia dowodów. Organ wskazał, że wniosek łożony przez inwestora w dniu [...] lutego 2008r. dotyczył przedsięwzięcia, które miało obejmować m.in. budowę ulicy należącej do klasy dróg publicznych "zbiorcze" oraz budowę dwóch placów parkingowych na 50 i 10 pojazdów osobowych. Pismem z dnia [...] marca 2008r. inwestor uzupełnił swój wniosek doprecyzowując nazwę przedsięwzięcia oraz wskazując, że będzie obejmowało budowę ulicy należącej do klasy dróg publicznych "główne" oraz budowę dwóch placów parkingowych na 55 i 20 pojazdów osobowych, Organ stwierdził ,że w istocie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmowało swym zakresem pierwotny wniosek inwestora z dnia [...] lutego 2008r., w wyniku czego decyzja z dnia [...] września 2008r. dotyczyła również zakresu inwestycji określonego w pierwotnym wniosku. Organ przyznał więc, że doszło do uchybienia obowiązkowi uwzględnienia zmienionego zakresu inwestycji, jednak uchybienie to nie może wywołać skutku w postaci nieważności kontrolowanej decyzji, gdyż nie narusza ona przepisu art. 61 § 1 kpa w sposób rażący. Zdaniem organu kwestia oceny podstaw do ewentualnego stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r., którym organ ten dokonał sprostowania kontrolowanej decyzji winna nastąpić w odrębnym postępowaniu. Organ jako niezasadny ocenił zarzut rażącego naruszenia art.7 i 77§ 1 kpa wobec nieuwzględnienia faktu, że inwestycja przebiega w bliskiej odległości od obszarów chronionych oraz nieprzeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem organu ewentualne naruszenie zasady wynikającej z art. 7 kpa nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a jedynie jej uchylenia w toku postępowania odwoławczego. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. wydał opinię o braku potrzeby opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Wojewoda [...] stwierdził, iż nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Poza uzyskaniem opinii wymaganych ustawą organ I instancji zwrócił się także do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w K. oraz do Zarządu [...] Parku Krajobrazowego o opinię w przedmiocie konieczności sporządzenia raportu, z uwagi na możliwe znaczące oddziaływanie projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000. Organ I instancji zgromadził więc materiał dowodowy pozwalający na ocenę czy inwestycja może znacząco negatywnie wpływać na środowisko, w tym również obszar Natura 2000 "Ostoja P." oraz na park krajobrazowy. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało obligatoryjnego sporządzenia raportu, a zatem procedura oceny oddziaływania na środowisko polegała na uzyskaniu wymaganych opinii i uzgodnień. Procedura ta wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę [...] Parku Krajobrazowego, a zatem decyzja nie narusza także art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie organu uzasadnienie faktyczne decyzji z dnia [...] września 2008r. zawiera wymagane elementy uzasadnienia określone w art. 107 § 3 kpa i jakkolwiek nie przyporządkowuje określonych dowodów do wskazanych faktów, to jednak wymienione w uzasadnieniu dowody dają podstawę do stwierdzenia, w jaki sposób fakty te zostały udowodnione. W związku zaś ze stwierdzeniem w tym zakresie nieznacznych uchybień, nie zaś naruszeń o rażącym charakterze, nie ma przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie organu I instancji brakowało obiektywnych przesłanek do uznania, ze planowana inwestycja będzie oddziaływać w sposób znaczący na projektowany obszar ochrony siedlisk Natura 2000 o czym przesądzał także obiektywny czynnik w postaci lokalizacji drogi względem obszaru Natura 2000. Zdaniem organu kontrolującego zgromadzona dokumentacja w sprawie pozwalała wykluczyć, że realizacja przedsięwzięcia będzie mogła w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin i siedlisk zwierząt lub w inny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 "Ostoja P.", a organ I instancji miał podstawy do dokonania analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska (dokumentacja fotograficzna, raport oddziaływania inwestycji na środowisko kulturowe zawierający informacje odnoszące się do położenia terenów cennych przyrodniczo). Zdaniem organu w kontrolowanej decyzji nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Po rozpoznaniu wniosku T. P. o ponowne rozpoznanie sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że podniesiony we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzut nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r., którym dokonano sprostowania kontrolowanej decyzji, stanowi przedmiot odrębnego postępowania. W ocenie organu zarzut wydania decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie znalazł podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Kontrolowana decyzja została wydana po uzyskaniu stanowisk Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Zarządu [...] Parku Krajobrazowego i Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w K.. Uzyskanie stanowisk niewymaganych prawem stanowiło w istocie część postępowania wyjaśniającego. Materiał dowodowy, którym dysponował Wojewoda [...] obejmował raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko kulturowe, który zawierał informacje odnoszące się do położenia terenów cennych przyrodniczo, dokumentację fotograficzną dla części terenu przez który przebiegać ma droga, pismo Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. zwierające opis dwóch wariantów przeprowadzenia obwodnicy. Z materiału dowodowego można było wywieść wniosek o braku negatywnego oddziaływania na pobliski obszar Natura 2000. Tak zgromadzony materiał dowodowy stanowił zdaniem organu wystarczającą podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez konieczności prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, a zatem zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem art. 77 § 1 kpa jest niezasadny. Organ ocenił, że nie występują inne przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję złożył T. P. zarzucając decyzji naruszenie przepisów; - art. 7,77 § 1 i 107 §1 i 3 kpa, - art. 15, 61 § 1, 63 § 2,104 § 2, 127 § 3, 138 § 1 pkt 1 oraz 140 kpa z uwagi na brak całościowego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r., braki w zakresie uzasadnienia, nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i naruszenie zasady dwuinstancyjności, - art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 19 ust. 4 i 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 28 kpa z uwagi na nierozważenie kwestii nie przysługiwania Burmistrzowi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. pozycji wnioskodawcy i strony postępowania w sprawie, a także nie rozważenia charakteru prawnego umowy zawartej pomiędzy Województwem [...] a Miastem i Gminą Uzdrowiskową M., - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa z uwagi na przyjęcie, iż brak było podstaw do ich zastosowania. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie także poprzedzającej ją decyzji tego samego organu, stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r., uchylenie wszystkich postanowień uzgodnieniowych podjętych w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w toku postępowania pierwszo instancyjnego nie stwierdzono takich naruszeń, które odpowiadałyby treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 77 kpa, mimo iż skarżący powołał się także na podstawę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Stanowi to naruszenie art. 61 § 1 oraz 63 § 2 kpa. Organ odwoławczy w sposób rażący uchybiło obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego czym naruszył art. 7, 77 i 107 kpa, ograniczając się jedynie do wyartykułowania kilku ogólnikowych twierdzeń i utartych zwrotów. Organ bez względu na obszerność i trafność wskazanych podstaw prawnych zobligowany był rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, rozstrzygając o zasadności wszelkich podniesionych przez skarżącego, także w trakcie postępowania pierwszo instancyjnego zarzutów. W ocenie skarżącego Burmistrzowi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. nie przysługiwała legitymacja do wszczęcia postępowania w trybie art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska, a także przymiot strony postępowania, gdyż nie zostało zawarte porozumienie między zarządcami dróg o przekazaniu zarządzania burmistrzowi. Porozumieniem tym nie mogła być umowa z dnia [...] lutego 2007r. bowiem została zawarta przez inne podmioty, aniżeli zarządcy dróg, a więc nie zarząd województwa i nie burmistrza, a przez Województwo [...] oraz Miasto i Gminę Uzdrowiskową M.. Ponadto wskazano, że rolą organu administracji publicznej jest przeprowadzenie postępowania w zakresie określonym przez stronę . Organ nie jest uprawniony do jednostronnego określania przedmiotu tego postępowania w sposób sprzeczny z tym zakresem, a zatem prowadzenie postępowania w zakresie niezgodnym z wnioskiem nie jest jedynie zwykłym uchybieniem przepisom prawa. Nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej winno zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Skarżący podtrzymał zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 77 kpa zgłoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r. Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest twierdzenie organu, że Dyrektor [...] Parku Krajobrazowego wyraził pozytywną opinię o przedsięwzięciu, a zatem organ I instancji nie rozważył prawidłowej oceny wpływu przedsięwzięcia na przyrodę parku. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych do kognicji sądów administracyjnych należy kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2009r. nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu strony skarżącej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę na skutek wniosku o jej ponowne rozpoznanie nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Należy wskazać, że organ ponownie rozpoznający sprawę może czynić ustalenia opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji, o ile uzna ten materiał za wyczerpujący. Naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie można upatrywać w zaniechaniu przez organ odwoławczy samodzielnego gromadzenia dowodów, zwłaszcza w sytuacji gdy postępowanie administracyjne toczy się w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym i ma na celu ocenę czy kontrolowana decyzja zawiera wady istotne dyskwalifikujące ją z obrotu prawnego, a nie ponowne rozpoznanie tej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że rozpoznając sprawę nie stwierdził, by kontrolowana decyzja dotknięta była jakąkolwiek wadą wymienioną w art.156 § 1 k.p.a. W sposób szczegółowy odniósł się do zarzutu rażącego naruszenia prawa w związku z naruszeniem art. 77 k.p.a. w wyniku wydania decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podtrzymując argumentację wyrażoną w uprzednio wydanej decyzji. O wnikliwym rozpatrzeniu wniosku świadczy fakt, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska właśnie w wyniku jego rozpoznania wydał w odrębnym postępowaniu w dniu [...] stycznia 2010. postanowienie o stwierdzeniu nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r. o sprostowaniu błędów pisarskich kontrolowanej decyzji. Stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie ocenił, że Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. był uprawniony do wszczęcia przedmiotowego postępowania. Stosownie do treści art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 20 pkt 3 tej ustawy Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. może pełnić rolę inwestora i to wynikająca z przepisów prawa materialnego możliwość niewątpliwie wskazuje na interes prawny uzasadniający wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji. W ocenie Sądu cywilnoprawna umowa zawarta w dniu [...] lutego 2007r., której stronami byli Województwo [...] i Miasto i Gmina Uzdrowiskowa M., dowodzi zawarcia w sposób dorozumiany przez osoby reprezentujące podmioty zawierające umowę, także porozumienia administracyjnego przewidzianego w art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Spełnia bowiem elementy konieczne takiego porozumienia przez ustalenie między zarządcami dróg przekazania zarządzania drogą publiczną i określenie rozliczenia finansowego. Z tych względów zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. oraz istnienia tym samym przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. są niezasadne. Należy zgodzić się ze skarżącym, że istotnie istniała sprzeczność rozstrzygnięcia decyzji z wnioskiem, jednak w ocenie Sądu sprzeczność ta nie stanowi podstawy do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 61 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogło być wszczęte przez podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia, nie zaś przez organ. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organ zobowiązany był co do zasady uwzględniać granice dopuszczalnego działania, wyznaczone przez treść złożonego wniosku. Należy zauważyć stosownie do regulacji art. 55 ustawy organ administracji rozstrzygający o środowiskowych uwarunkowaniach uprawniony byłby do wydania, stanowiącego wyjątek od powyższej zasady, pozytywnego rozstrzygnięcia niezgodnego z treścią pierwotnego wniosku, jednak w takim przypadku, gdy wariant dopuszczony do realizacji przez organ byłby inny niż proponowany przez wnioskodawcę, niezbędne byłoby uzyskanie zgody wnioskodawcy, a konsekwencją jej braku winno być rozstrzygnięcie odmowne. Tak więc wynikająca z art. 61 § 1 k.p.a. zasada skargowości z jednej strony oraz dopuszczalna możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku po uzyskaniu zgody wnioskodawcy z drugiej strony, oznaczają niewątpliwie, że rozstrzygnięciem rażąco naruszającym art. 61 k.p.a. byłoby rozstrzygnięcie przekraczające granice złożonego wniosku, to jest wykraczające ponad jego żądanie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie występuje. Wydane rozstrzygniecie aczkolwiek niezgodne z treścią ostatecznie sprecyzowanego wniosku, nie było niewątpliwie rozstrzygnięciem wykraczającym ponad żądanie, gdyż uwzględniało w całości żądanie pierwotnie określone przez wnioskodawcę. Wniosek z dnia [...] lutego 2008r. według załączonej do niego informacji o planowanym przedsięwzięciu dotyczył bowiem budowy ulicy klasy Z ½ (jedna jezdnia, dwa pasy ruchu) oraz budowy dwóch placów parkingowych na 50 i 10 pojazdów. Należy podkreślić, że taki też zakres postępowania został wskazany w zawiadomieniu z dnia [...] marca 2008r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, w takim zakresie prowadzone było całe postępowanie, takiego zakresu dotyczyły uwzględnione przez organ wydający decyzję opinie i uzgodnienia. Należy podzielić stanowisko organu, że decyzja wówczas w sposób rażący narusza prawo, gdy rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja ta nie może być na gruncie obowiązującego porządku prawa akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Kontrolowana decyzja za taką oceniona być nie może. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że organ kontrolny nieprawidłowo przyjął, że kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu organ kontrolujący decyzję Wojewody [...] słusznie ocenił, że zebrany ,materiał dowodowy (raport oddziaływania na środowisko kulturowe wraz z dokumentacją fotograficzną, pismo Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. zawierające opis dwóch możliwych wariantów przeprowadzenia obwodnicy, obowiązkowe stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz dodatkowo zgromadzone stanowisko Zarządu [...] Parku Krajobrazowego i Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w K.), a także zgodność lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazują, że organ pierwszej instancji posiadał wystarczające informacje dla oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji miał zatem podstawę do oceny możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Uzyskanie stanowisk podmiotów dysponujących wiedzą specjalistyczną, a niewymaganych przez przepisy prawa, stanowiło część postępowania wyjaśniającego. Nie można zarzucić organowi pierwszej instancji, że nie dokonał rozważenia przesłanek z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody tj. nie ocenił wpływu przedsięwzięcia na przyrodę parku krajobrazowego, gdyż poza stanowiskiem zarządu parku, w istocie lakonicznym, aczkolwiek nie wskazującym na negatywną ocenę przedsięwzięcia, organ wystąpił dodatkowo o ocenę konieczności opracowania raportu oddziaływania na środowisko przez konserwatora przyrody. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.