I FZ 317/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 07 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 459/10 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 04 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2007 r. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że w złożonym wniosku strona podniosła, iż ściągnięcie wskazanej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego ograniczy jej płynność finansową, pozbawi możliwości realizacji bieżących zobowiązań oraz możliwości rozwoju. Skarżący wskazał ponadto, że w przypadku uwzględnienia skargi, otrzymane od organu podatkowego odsetki nie będą w stanie odtworzyć jego rynku kontrahentów, co więcej przeprowadzenie egzekucji może zagrozić utrzymaniu zatrudnienia, a nawet doprowadzić do upadłości prowadzonego przedsiębiorstwa. Skarżący podał, że miesięcznie ponosi wydatki w kwocie 50.000 zł z tytułu rat leasingowych i wyraził obawę o swoją płynność finansową w sytuacji gdy egzekucja zostanie skierowana do jego kont bankowych. Sąd wskazał również, że z informacji Dyrektora Izby Skarbowej we W. wynikało, iż organ pierwszej instancji skierował wnioski o wpis hipotek przymusowych kaucyjnych na nieruchomościach skarżącego. Wskazując na motywy nieuwzględnienia wniosku Sąd podniósł, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". która uzasadniałaby udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd nie podzielił obaw skarżącego i stwierdził, że czynności organu egzekucyjnego zostały skierowane do składników majątku podatnika innych niż środki pieniężne zgromadzone na kontach bankowych. Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pod adresem Sądu pierwszej instancji skierowała zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., wyrażające się błędnym zastosowaniem tego przepisu, polegającym na uznaniu, ze egzekucyjna sprzedaż nieruchomości i ruchomości należących do skarżącego nie stanowi wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy uchylenie skutków egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości i ruchomości uznać należy za ziszczające tę ustawową przesłankę wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, także w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu strona zaakcentowała ryzyko utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i wyraziła pogląd, że egzekucja nieruchomości i ruchomości skarżącego stanowi samoistną przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która nie wymaga głębszej argumentacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew zatem temu co twierdzi strona, egzekucja skierowana do wymienionych przez stronę składników jej majątku nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej ochrony tymczasowej. Strona musi bowiem wykazać następstwo wymienionych czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w powołanym przepisie. Jak wynika ze złożonego wniosku, zakończenie prowadzenia działalności, które mogłoby ewentualnie stanowić argument przemawiający na korzyść strony, związane było ze wstrzymaniem realizacji bieżących zobowiązań finansowych takich jak opłaty leasingowe oraz pensje dla pracowników. Na obecnym etapie postępowania nie ma dowodów, jakoby brak możliwości realizacji wymienionych należności był zagrożony w związku z podjętymi działaniami organu egzekucyjnego. Argumentacja strony była niezwykle ogólna i nie podważyła okoliczności, które Sąd pierwszej instancji powołał w odpowiedzi na obawę strony o utratę płynności finansowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący uzasadniając zażalenie, nie wskazał zatem żadnych okoliczności, mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia