VI SA/Wa 301/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (obecnie w W.) na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego i umorzenia postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (obecnie w W.) na wydobywanie kruszywa naturalnego w części złoża "Lubomia III" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w punkcie XI; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzje, o których mowa w punkcie 1 w zakresie uchylonym nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio w R.) kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Minister Środowiska utrzymał w całości w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], wydaną przez Marszałka Województwa [...] w [...] w przedmiocie udzielenia P. Sp. z o. o. w G. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "[...]" oraz umorzenia postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "[...]" prowadzonego na wniosek P. Sp. z o. o. w R. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. P. Sp. z o. o. w R. złożyło wniosek z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "[...]" w gminie L., domagając się jednocześnie zawieszenia tego postępowania w związku z brakiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Z uwagi na to, że owa decyzja jest niezbędna w świetle wymagań zawartych w art. 72 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) organ powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do usunięcia braków w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W ustalonym terminie 7 dni przedsiębiorstwo nie uzupełniło braków podania, zatem pozostało ono bez rozpoznania. W tej samej sprawie – udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "[...]" inny podmiot tj. P. Sp. z o. o. w G. złożyło wniosek z dnia [...] lutego 2009 r., który wpłynął do organu koncesyjnego w dniu [...] marca 2009 r. Wniosek ten spełniał wymagania określone w art. 18 i 20 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 228 p. 1947 z późn. zm., dalej: p.g.g.) oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na to środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.), zatem organ zawiadomił pozostałe strony (właścicieli gruntów) o wszczęciu postępowania. Po szczegółowym rozpoznaniu dokumentów załączonych do wniosku organ przygotował projekt koncesji, który zgodnie z art.16 ust. 5 p.g.g. przesłano do Wójta Gminy L., zgodnie z art. 25 ust. 2 ww. ustawy do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego i zgodnie z art. 16 ust. 3 pkt 5 do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Podmioty te pozytywnie uzgodniły powyższy projekt koncesji. W tym czasie do organu wpłynęło pismo pierwszego wnioskodawcy tj. P. Sp. z o. o. w R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. zawierające uzupełnienie wniosku koncesyjnego z dnia [...] lutego 2009 r., a także pismo z dnia [...] kwietnia 2009 r. tegoż podmiotu z żądaniem rozpoznania obu wniosków w trybie określonym w art. 62 k.p.a. O wszczęciu postępowania koncesyjnego z wniosku P. Sp. z o. o. w R. organ powiadomił pozostałe strony a następnie uznał, że w przypadku wniosków założonych przez oba podmioty zachodzi przypadek tożsamości stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej rozstrzygnięcia zatem należy je rozpoznać w trybie określonym w art. 62 k.p.a. W trakcie toczącego się połączonego postępowania organ dążył do wypracowania wspólnego stanowiska stron, były wyznaczane rozprawy administracyjne, strony podjęły próbę ugodowego załatwienia sprawy. W trakcie negocjacji prowadzonych przez strony organ powziął wiadomość o biegu postępowania w sprawie założonego przez P. Sp. z o. o. w R. odwołania od decyzji Wójta Gminy L. ustalającej uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia – wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]" przez P. Sp. z o. o. w G. Otóż postępowanie w tej sprawie zostało umorzone decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2009 r. W związku z powyższym P. Sp. z o. o. z siedzibą w G. zwróciło się z pismem z dnia [...] lipca 2009 r. o wydanie decyzji koncesyjnej, tym bardziej, że prowadzone rozmowy ugodowe między stronami nie dały rezultatów. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także do złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie. P. Sp. z o. o. w R. pismem z dnia [...] lipca 2009 r. przesłało kopię postanowienia SKO w [...] w sprawie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy odwołania od decyzji Wójta Gminy L. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia "wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża [...] na działkach [...], i [...], obręb L. – G., gmina L." a także wniosek o wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy, uwzględniającego termin wyznaczony przez SKO w [...]. W tym stanie rzeczy Marszałek Województwa [...] uznał, że wniosek P. Sp. z o. o. w G. jest pierwszym kompletnym, poza tym przedsiębiorca ten ma zamiar kontynuować wcześniej prowadzoną działalność w sposób zapewniający prawidłową realizację przedsięwzięcia i decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielił mu koncesji na warunkach w niej określonych. Równocześnie organ umorzył postępowanie w części dotyczącej udzielenia koncesji na wniosek P. Sp. z o. o. w R., albowiem wniosek ten z uwagi na brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie może być rozpoznany, a wobec udzielenia koncesji na rzecz innego podmiotu staje się bezprzedmiotowy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na treść wyjaśnień przedsiębiorstwa z G. zawartych w piśmie z [...] lipca 2009 r. Od tej decyzji P. Sp. z o. o. w R. złożyło odwołanie do Ministra Środowiska, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu art. 20 ust. 2 p.g.g. oraz naruszenie przepisów art. 28 i 62 k.p.a. Poza tym strona odwołująca się wskazała na naruszenie art. 7 k.p.a. i zasady prawdy obiektywnej poprzez nieuwzględnienie dowodów w sprawie przedstawionych przez ten podmiot. Odwołanie spółka uzupełniła pismami z dnia [...] października 2009 r. i z dnia [...] listopada 2009 r., w którym sprecyzowano stawiane zaskarżonej decyzji zarzuty. W przedmiotowej sprawie stanowisko w pismach z dnia [...],[...] i [...] października 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r. zajęło także P. Sp. z o. o. w G. Minister Środowiska po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzją Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Organ wskazał, że wniosek koncesyjny złożony przez P. Sp. z o. o. w G. spełniał wymagania przewidziane w art. 18 i 20 p.g.g. jak również art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na to środowisko i stał się kompletnym z dniem, w którym decyzja nr [...] Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań, stanowiąca integralną część wniosku stała się ostateczna. Fakt ostateczności zaistniał z momentem doręczenia stronie decyzji SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe w przedmiocie odwołania z dnia [...] marca 2009 r. wniesionego od tej decyzji przez P. Sp. z o.o. w R. Nadto postępowanie wykazało, że wniosek P. na dzień wydania decyzji przez organ I instancji był wnioskiem niekompletnym, nie spełniał bowiem wymogu dołączenia do niego ostatecznej decyzji środowiskowej. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania, Minister Środowiska podniósł, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin powinien określać dowód istnienia przysługującego wnioskodawcy prawa do nieruchomości gruntowej, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, lub dowód przyrzeczenia jego ustanowienia. W przedmiotowej sprawie dowodem istnienia prawa do nieruchomości gruntowej w postaci działek nr [...] i [...] jest umowa o oddanie mienia Skarbu Państwa do odpłatnego korzystania na podstawie art. 51 i 52 ustawy o komercjalizacji przedsiębiorstw, sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu [...] kwietnia 2001 r. Wskazana umowa została zmieniona umową dzierżawy z dnia [...] grudnia 2003 r., w której zniesiono zobowiązanie Skarbu Państwa do przeniesienia na P. Sp. z o.o. w G. prawa własności i innych praw wchodzących w skład przedmiotu umowy z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz odpowiadające temu obowiązkowi zobowiązanie P. Sp. z o.o. w G. do nabycia tych składników mienia. Jednocześnie strony ustaliły, że po upływie okresu, na który umowa pierwotna została zawarta, tj. po [...] kwietnia 2011 r., przedsiębiorstwo z G. ma prawo nabycia przedmiotu umowy. Mając na uwadze treść obu tych umów, zdaniem organu, należy uznać, że P. Sp. z o.o. w G. spełniło wymóg określony w art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. Poza tym, ww. podmiot wykazał się również dowodem przyrzeczenia prawa do innych nieruchomości (dzierżawa) wchodzących w skład obszaru górniczego, będących własnością Skarbu państwa w trwałym zarządzie regionalnego zarządu Gospodarki Wodnej w G., który wbrew sugestiom odwołującego się miał kompetencje do udzielenia stosownego przyrzeczenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, Minister Środowiska podkreślił, że krąg podmiotów, którym należało przyznać status strony w przedmiotowym postępowaniu ze względu na legitymowanie się interesem prawnym został przez organ I instancji ustalony prawidłowo. Skoro właściciel nieruchomości, tj. Skarb Państwa, godził się na zawarcie wspomnianych wyżej umów z P. Sp. z o.o. w G., tym samym godził się na ograniczenie swych praw podmiotowych do ww. nieruchomości, co wynika z charakteru tych umów, a nie z faktu uzyskania przez ww. przedsiębiorstwo koncesji. Z materiału dowodowego wynika, że P. Sp. z o.o. w G. poczyniło kroki zmierzające do nabycia oddanego w dzierżawę majątku Skarbu Państwa. Zadaniem organu koncesyjnego nie jest badanie problemu podnoszonego przez stronę odwołującą się, a mianowicie, że cel publiczny przedmiotowych nieruchomości wyklucza jakiekolwiek transakcje sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. O sprzedaży nieruchomości decyduje wyłącznie właściciel. W związku z zarzutem naruszenia art. 62 k.p.a. Minister Środowiska podniósł, że w okolicznościach sprawy przepis ten został zastosowany prawidłowo. Nie oznacza to jednak, że organ I instancji powinien zwlekać z wydaniem rozstrzygnięcia aż wniosek strony odwołującej się stanie się kompletny. W przeciwnym razie organ naraziłby się na zarzut bezczynności. Nie doszło również do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem rozstrzygniecie SKO w [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w tym przepisie. Ponadto, nie ma również znaczenia, na skutek działania jakiego podmiotu było zainicjowane postępowanie przed SKO. Odnośnie dowodu z zeznań świadków, wnioskowanego przez P. Sp. z o.o. w R. organ uznał przeprowadzenie tego dowodu za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadkowie ci mieli zeznawać na okoliczność opóźnienia załatwienia sprawy przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w [...]. Do zadań Ministra Środowiska nie należy ocena działania Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska ani jej pracowników. Dla organów koncesyjnych znaczenie ma tylko treść uzgodnienia, jakie wydaje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Dla postępowania koncesyjnego i jego rozstrzygnięcia nie ma również znaczenia, w jakim terminie jego strona złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne natomiast jest, czy decyzja mająca przymiot ostateczności została dołączona do wniosku o udzielenie koncesji. Nie było także podstaw do uwzględnienia wniosku w przedmiocie przesłuchania strony i świadka, zgłoszonego w piśmie strony odwołującej się z dnia [...] listopada 2009 r., albowiem wykazywanie, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, a więc organ niezależny od organu koncesyjnego, uchybił terminom postępowania uzgodnieniowego, w żaden sposób nie może wpłynąć na rodzaj wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia koncesji. W tym stanie rzeczy, według oceny Ministra Środowiska, organ I instancji działał zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., zaś jego rozstrzygnięcie jest merytorycznie słuszne. Na decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] P. Sp. z o.o. w R. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc następujące zarzuty dotyczące powyższej decyzji: 1) błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę sytuacji prawnej, czego konsekwencją jest wydanie wskazanej decyzji z rażącym naruszeniem art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. oraz art. 6, 7, 28 i 62 k.p.a.; 2) nieuwzględnienie dowodów w sprawie, przedstawionych przez skarżącą, co wiąże się z naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadniając powyższe zarzuty, spółka podniosła, że zarówno ona, jak i adresat decyzji, składając wnioski o wydanie koncesji na wydobycie żwiru, dołączyły nieprawomocne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydane przez Wójta Gminy L. W przypadku skarżącej zaistniały niezależne od niej okoliczności, wykazywane w toku postępowania, a leżące po stronie organów administracji, dotyczące uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które umożliwiły adresatowi decyzji opóźnienie procedury wszczętej przez spółkę z R., a w konsekwencji uzyskanie decyzji. Niezależnie od powyższego, zaistniał szereg nieprawidłowości przy składaniu wniosku przez spółkę z G. Zaistniałe zdarzenia spowodowały, że ostatecznie wniosek skarżącej został złożony wcześniej niż adresata decyzji. Ten fakt został zignorowany przez organ rozstrzygający, co naruszyło normę praworządności i prawdy obiektywnej. Spółka z R. zakwestionowała również spełnienie przez P. Sp. z o.o. w G. wymogu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. Według jej oceny po dniu [...] kwietnia 2011 r. nie będzie uczestnikowi postępowania przysługiwało prawo nabycia nieruchomości, w obrębie których ma się odbywać działalność koncesyjna. Dlatego też według niej, wydłużenie czasu obowiązywania koncesji poza termin wyznaczony umową dzierżawy jest sprzeczne z art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g., co skutkuje nieważnością wydanej decyzji. Poza tym strona skarżąca wskazała, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] naruszył zasadę równego traktowania stron w postępowaniu administracyjnym. Organ ten bowiem ukrył przed skarżącą udzielenie zgody na podjęcie eksploatacji przez adresata decyzji i udzielił jej informacji o niemożności podjęcia eksploatacji z powodu budowy obwałowań, co z kolei nie stanowiło przeszkody dla P. Sp. z o.o. w G. Podnosząc zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w składanych przez nią przed wydaniem zaskarżonych decyzji pismach. Spółka nadal wywodziła, że Minister Skarbu Państwa powinien być stroną w postępowaniu administracyjnym o udzielenie koncesji na wydobycie kopaliny z obszaru nieruchomości gruntowych będących własnością Skarbu Państwa, jak każdy właściciel, którego prawa własności zostają ograniczone. Pominięcie ministra Skarbu Państwa jako strony powoduje nieważność wydanej decyzji. Marszałek Województwa [...] przed wydaniem decyzji w I instancji na podstawie art. 62 k.p.a. połączył złożone wnioski o udzielenie koncesji do wspólnego rozpoznania. Odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach były rozpatrywane równolegle przez rożne zespoły SKO. W przypadku skarżącej sprawa w SKO nie została zakończona z przyczyn od niej całkowicie niezależnych. Organ I instancji powinien więc wstrzymać wydanie decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania. Nie czyniąc tego, naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto organ nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej, co jest niezgodne z treścią art. 75 § 1 k.p.a. Wydając decyzję pozytywną dla uczestnika postępowania, a umarzając postępowanie wobec skarżącej, organ koncesyjny naruszył art. 7 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie z przyczyn szeroko omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia [...] lutego 2010 r., [...] lutego 2010 r., [...] i [...] maja 2010 r. skarżąca uzupełniła skargę, podając dodatkowe argumenty i składając dokumenty na potwierdzenie zarzutu naruszenia przez organ art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. oraz art. 28 k.p.a. w związku z brakiem powiadomienia Ministra Skarbu Państwa o toczącym się postępowaniu koncesyjnym. Uczestnik postępowania P. Sp. z o.o. w G. wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] maja 2010 r. spółka przyłączyła się do stanowiska Ministra Środowiska, iż okoliczności powoływane przez skarżącą dotyczące nieprawidłowych działań organów, nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Jeżeli skarżąca zgłaszała zastrzeżenia do pracy poszczególnych organów, mogła skorzystać z odpowiednich środków prawnych pozwalających na kwestionowanie przebiegu postępowania administracyjnego. Zdaniem uczestnika, istotnym jest, że spełnił on wszystkie przesłanki wymagane prawem, by uzyskać koncesję, natomiast skarżąca do dnia dzisiejszego nie posiada ostatecznej decyzji środowiskowej. Według spółki z G. chybiony jest także zarzut, że nie wykazała ona prawa do nieruchomości objętych projektowanym obszarem górniczym w części dotyczącej nieruchomości, co do których prawa swe wywodzi z umowy prywatyzacyjnej. Do wniosku o wydanie koncesji dołączyła bowiem zarówno dowód istnienia prawa do nieruchomości objętych wnioskiem oraz dowód przyrzeczenia takiego prawa. W chwili obecnej spółka już wspólnie ze Skarbem Państwa rozpoczęła procedurę zmierzającą do wyceny i nabycia mienia przedsiębiorstwa, które dotychczas użytkowała. Kolejny zarzut, że decyzja koncesyjna została wydana bez uwzględnienia interesu publicznego, jakim jest w rozumieniu skarżącej niesprzedawanie nieruchomości w czaszy zbiornika przeciwpowodziowego, również nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem mieć na uwadze, że to Skarb państwa, zawierając ze spółką z G. umowę użytkowania mienia sprywatyzowanego przedsiębiorstwa, podjął decyzję, że działalność polegająca na wydobywaniu kruszywa powinna być kontynuowana. Niezależnie od tego, że spółka przez wiele lat odprowadza podatki i opłaty eksploatacyjne i innego rodzaju opłaty publicznoprawne, z kruszywa wydobywanego i przerabianego przez spółkę budowane były drogi. Również pogłębienie czaszy zbiornika przeciwpowodziowego, z czym wiąże się prowadzenie działalności wydobywczej, leży w interesie publicznym, a przeznaczenie gruntów i sposób korzystania z nich został ustalony w odrębnych aktach, czy to prawa miejscowego czy poprzez uzgodnienia z właściwymi organami. Kolejny zarzut nieuwzględnienia Skarbu Państwa jako strony postępowania administracyjnego jest niezasadny, albowiem Skarb Państwa poprzez umowę prywatyzacyjną oddał mienie przedsiębiorstwa w celu dalszego prowadzenia przez spółkę działalności i w tym zakresie w naturalny sposób ograniczył swoje uprawnienia odnośnie do sposobu korzystania z nieruchomości wchodzących w skład sprywatyzowanego przedsiębiorstwa. Zdaniem uczestnika postępowania, Marszałek Województwa [...] słusznie nie uwzględnił wniosku skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania koncesyjnego, albowiem postępowanie to nie było uzależnione od wydania decyzji przez SKO, natomiast uzyskanie ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych było warunkiem koniecznym dla ubiegania się i uzyskania koncesji. W związku z zarzutami dotyczącymi niewyjaśnienia postępowania Dyrektora RZGW, strona podniosła, że przedmiotem postępowania koncesyjnego nie jest badanie prawidłowości postępowania innych organów administracji publicznej. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, nie zaś według przesłanek słuszności czy celowości. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria, sąd uznał, że skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (obecnie w [...]) częściowo zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Ministra Środowiska utrzymującą w mocy decyzję wydaną w I instancji przez Marszałka Województwa [...] w [...] rozpatrywane były wnioski skarżącej i uczestnika postępowania o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "[...]". Organ koncesyjny zastosował w niniejszej sprawie art. 62 k.p.a., albowiem prawa i obowiązki obu podmiotów wynikały z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, a ponadto właściwy był ten sam organ administracji publicznej. Ostatecznie postępowanie zakończyło się udzieleniem koncesji na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w G., natomiast umorzeniem postępowania w sprawie udzielenia koncesji prowadzonego na wniosek P. z siedzibą w R. (obecnie w [...]). Udzielenie koncesji spółce z G. organ motywował tym, że w dacie wydania decyzji w I instancji spełniła ona wszystkie wymogi formalne przewidziane w art. 18 i 20 p.g.g., podczas gdy drugi podmiot nie dopełnił tych warunków, dlatego też postępowanie w stosunku do niego należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. O ile rozstrzygniecie organu w przedmiocie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. w G. nie budzi zastrzeżeń pod względem zgodności z prawem, o tyle część decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w stosunku do drugiego podmiotu narusza art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca przede wszystkim koncentruje się na zarzutach podważających zgodność z prawem udzielenia koncesji na rzecz uczestnika postępowania. Sąd stwierdza, że wszystkie te zarzuty zarówno o charakterze materialnoprawnym, jak i procesowym nie są zasadne z przyczyn szeroko omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd w całości podziela argumentację organu, wykazującego, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez niepowiadomienie Ministra Skarbu Państwa o toczącym się postępowaniu koncesyjnym oraz art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g., gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej organ prawidłowo ustalił na podstawie umów prywatyzacyjnych zawartych pomiędzy Skarbem Państwa a spółką z G., iż ma ona prawo do użytkowania nieruchomości do [...] kwietnia 2011 r., a także przyrzeczenie dalszego z niej korzystania. Również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 75 § 1 art. 77 § 1 i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Organy koncesyjne wyjaśniły bowiem wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz szeroko odniosły się do wszystkich aspektów sprawy, w tym do zarzutów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania. Prawidłowe było nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, albowiem okoliczności, które miały być wykazane poprzez zeznania świadków a dotyczące nieprawidłowego działania organów uczestniczących w postępowaniu koncesyjnym, pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy udzielenia koncesji. Usprawiedliwione jest twierdzenie Ministra Środowiska, iż nie sprawuje on nadzoru nad pracą tych organów oraz że strona skarżąca powinna kwestionować działalność tych organów na drodze dostępnych jej środków prawnych. Bezspornie dla postępowania o udzielenie koncesji kluczowe były decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, które są niezbędne w świetle wymagań zawartych w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227). Ostateczną decyzję w tym przedmiocie na datę zakończenia postępowania koncesyjnego posiadał tylko uczestnik postępowania i dlatego też jemu koncesja została udzielona. Natomiast, skoro skarżąca nie spełniała tego wymogu, a postępowanie zostało wszczęte i prowadzone, brak było podstaw do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego, zaś organ powinien ten wniosek rozpoznać merytorycznie, oczywiście przy uwzględnieniu oczywistego braku u skarżącej ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na datę udzielenia koncesji. Zastosowanie przez organ art. 62 k.p.a. nie zobowiązywało go do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia odwołania uczestnika od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej na rzecz skarżącej, z powodu braku prejudycjalności, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże wydając decyzję w sprawie, organ koncesyjny powinien był wydać rozstrzygniecie merytoryczne co do obu wniosków o udzielenie koncesji. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, mając na względzie w stosunku do rozstrzygnięcia udzielającego koncesji wobec bezzasadności zarzutów skargi art. 151 p.p.s.a., natomiast w części decyzji umarzającej postępowanie – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a.