II GSK 1225/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych P. P. K. Spółki z o.o. w W. Ś., Ministra Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 301/10 w sprawie ze skargi P. P. K. Spółki z o.o. w R. na decyzję Ministra Środowiska w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego oddala skargi kasacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 301/10 uwzględnił skargę P. P. K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (obecnie w W. Ś.) na decyzję Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2009 r. nr [...] i uchylił decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie udzielenia koncesji Skarżącemu na wydobywanie kruszywa naturalnego w części złoża "L. III" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa Śląskiego w K. z dnia 17 sierpnia 2009 r. w punkcie IX, w pozostałym zakresie skargę oddalił. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: P. P. K. Sp. z o. o. w R. złożyło wniosek w dniu 19 lutego 2009 r. w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "L. III" w gminie L., domagając się jednocześnie zawieszenia tego postępowania w związku z brakiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Z uwagi na to, że owa decyzja jest niezbędna w świetle wymagań zawartych w art. 72 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) organ powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Przedsiębiorstwo nie uzupełniło braków podania. W tej samej sprawie – wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "L. III" złożyło w dniu 26 lutego 2009 r P. P. K. M. i L. Sp. z o. o. w G., który wpłynął do organu koncesyjnego w dniu 2 marca 2009 r. Wniosek ten spełniał wymagania określone w art. 18 i art. 20 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 228 poz. 1947 ze zm., dalej: p.g.g.) oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na to środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), zatem organ zawiadomił pozostałe strony (właścicieli gruntów) o wszczęciu postępowania. Po szczegółowym rozpoznaniu dokumentów załączonych do wniosku organ przygotował projekt koncesji, który zgodnie z art. 16 ust. 5 p.g.g. przesłano do Wójta Gminy L., do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego zgodnie z art. 25 ust. 2 ww. ustawy i do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. stosownie art. 16 ust. 3 pkt 5 ustawy. Podmioty te pozytywnie uzgodniły powyższy projekt koncesji. W tym czasie do organu wpłynęło pismo pierwszego wnioskodawcy tj. P. P. K. Sp. z o. o. w R. z dnia 6 kwietnia 2009 r. zawierające uzupełnienie wniosku koncesyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., a także pismo z dnia 9 kwietnia 2009 r. tegoż podmiotu z żądaniem rozpoznania obu wniosków w trybie określonym w art. 62 k.p.a. O wszczęciu postępowania koncesyjnego z wniosku P. P. K. Sp. z o. o. w R. organ powiadomił pozostałe strony a następnie uznał, że w przypadku wniosków założonych przez oba podmioty zachodzi przypadek tożsamości stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej rozstrzygnięcia zatem należy je rozpoznać w trybie określonym w art. 62 k.p.a. W trakcie toczącego się połączonego postępowania organ dążył do wypracowania wspólnego stanowiska stron, były wyznaczane rozprawy administracyjne, strony podjęły próbę ugodowego załatwienia sprawy. W trakcie negocjacji prowadzonych przez strony organ powziął wiadomość o biegu postępowania w sprawie założonego przez P. P. K. Sp. z o. o. w R. odwołania od decyzji Wójta Gminy L. ustalającej uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia – wydobywanie kopaliny ze złoża "L. III" przez P. P K M i L Sp. z o. o. w G. Otóż postępowanie w tej sprawie zostało umorzone decyzją SKO z dnia 24 czerwca 2009 r. W związku z powyższym P. P. K. M. i L. Sp. z o. o. z siedzibą w G. zwróciło się z pismem z dnia 3 lipca 2009 r. o wydanie decyzji koncesyjnej, tym bardziej, że prowadzone rozmowy ugodowe między stronami nie dały rezultatów. Pismem z dnia 31 lipca 2009 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także do złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie. P. P. K. Sp. z o. o. w R. pismem z dnia 29 lipca 2009 r. przesłało kopię postanowienia SKO w K. w sprawie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy odwołania od decyzji Wójta Gminy L. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia "wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża L.l III na działkach 2/1, dz/11, 20/4, 21/2, 24/2, 26/3, i 33 k.m. 2 i 3, obręb L – G, gmina L" a także wniosek o wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy, uwzględniającego termin wyznaczony przez SKO w Katowicach. W tym stanie rzeczy Marszałek Województwa Śl. uznał, że wniosek P. P. K. M. i L. Sp. z o. o. w G. jest pierwszym kompletnym, poza tym przedsiębiorca ten ma zamiar kontynuować wcześniej prowadzoną działalność w sposób zapewniający prawidłową realizację przedsięwzięcia i decyzją nr [..] z dnia 17 sierpnia 2009 r. udzielił mu koncesji na warunkach w niej określonych. Równocześnie organ umorzył postępowanie w części dotyczącej udzielenia koncesji na wniosek P. P. K. Sp. z o. o. w R., albowiem wniosek ten z uwagi na brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie może być rozpoznany, a wobec udzielenia koncesji na rzecz innego podmiotu staje się bezprzedmiotowy. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na treść wyjaśnień przedsiębiorstwa z G. zawartych w piśmie z dnia 7 lipca 2009 r. Od tej decyzji P. P. K. Sp. z o. o. w R. złożyło odwołanie do Ministra Środowiska, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu art. 20 ust. 2 p.g.g. oraz naruszenie przepisów art. 28 i art. 62 k.p.a. Minister Środowiska decyzją z dnia 16 grudnia 2009 r., nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzją Marszałka Województwa Ś. w K. z dnia 17 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wniosek koncesyjny złożony przez P. P. K. M. i L. Sp. z o. o. w G. spełniał wymagania przewidziane w art. 18 i art. 20 p.g.g. jak również w art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na to środowisko i stał się kompletnym z dniem, w którym decyzja nr [...] Wójta Gminy L. z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań, stanowiąca integralną część wniosku stała się ostateczna. Fakt ostateczności zaistniał z momentem doręczenia stronie decyzji SKO w K. z dnia 24 czerwca 2009 r. nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe w sprawie odwołania z dnia 11 marca 2009 r. wniesionego od tej decyzji przez P. P. K. Sp. z o.o. w R. Nadto postępowanie wykazało, że wniosek P. P. K. na dzień wydania decyzji przez organ I instancji był wnioskiem niekompletnym, nie spełniał bowiem wymogu dołączenia do niego ostatecznej decyzji środowiskowej. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania, Minister Środowiska podniósł, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin powinien określać dowód istnienia przysługującego wnioskodawcy prawa do nieruchomości gruntowej, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, lub dowód przyrzeczenia jego ustanowienia. W przedmiotowej sprawie dowodem istnienia prawa do nieruchomości gruntowej w postaci działek nr 587/71 i 590/71 jest umowa o oddanie mienia Skarbu Państwa do odpłatnego korzystania na podstawie art. 51 i 52 ustawy o komercjalizacji przedsiębiorstw, sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 6 kwietnia 2001 r. Wskazana umowa została zmieniona umową dzierżawy z dnia 30 grudnia 2003 r., w której zniesiono zobowiązanie Skarbu Państwa do przeniesienia na P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G. prawa własności i innych praw wchodzących w skład przedmiotu umowy z dnia 6 kwietnia 2001 r. oraz odpowiadające temu obowiązkowi zobowiązanie P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G. do nabycia tych składników mienia. Jednocześnie strony ustaliły, że po upływie okresu, na który umowa pierwotna została zawarta, tj. po 7 kwietnia 2011 r., Przedsiębiorstwo z G.ma prawo nabycia przedmiotu umowy. Mając na uwadze treść obu tych umów, zdaniem organu, należy uznać, że P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G. spełniło wymóg określony w art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. Poza tym, ww. podmiot wykazał się również dowodem przyrzeczenia prawa do innych nieruchomości (dzierżawa) wchodzących w skład obszaru górniczego, będących własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie regionalnego zarządu Gospodarki Wodnej w G, który wbrew sugestiom odwołującego się miał kompetencje do udzielenia stosownego przyrzeczenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, Minister Środowiska podkreślił, że krąg podmiotów, którym należało przyznać status strony w postępowaniu ze względu na legitymowanie się interesem prawnym został przez organ I instancji ustalony prawidłowo. Skoro właściciel nieruchomości, tj. Skarb Państwa, zgodził się na zawarcie wspomnianych wyżej umów z P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G., tym samym zgodził się na ograniczenie swych praw podmiotowych do ww. nieruchomości, co wynika z charakteru tych umów, a nie z faktu uzyskania przez Przedsiębiorstwo koncesji. Z materiału dowodowego wynika, że P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G. poczyniło kroki zmierzające do nabycia oddanego w dzierżawę majątku Skarbu Państwa. Zadaniem organu koncesyjnego nie jest badanie problemu podnoszonego przez stronę odwołującą się, a mianowicie, że cel publiczny przedmiotowych nieruchomości wyklucza jakiekolwiek transakcje sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. O sprzedaży nieruchomości decyduje wyłącznie właściciel. W tym stanie rzeczy, według oceny Ministra Środowiska, organ I instancji działał zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś jego rozstrzygnięcie jest merytorycznie słuszne. Na decyzję z dnia 16 grudnia 2009 r. P. P. K Sp. z o.o. w R. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który uznał, że skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, o ile rozstrzygniecie organu w przedmiocie udzielenia koncesji P. P. K. M. i L. Sp. z o.o. w G. nie budzi zastrzeżeń pod względem zgodności z prawem, o tyle część decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w stosunku do drugiego podmiotu narusza art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd w całości podzielił argumentację organu, wykazującego, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez niepowiadomienie Ministra Skarbu Państwa o toczącym się postępowaniu koncesyjnym oraz art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g., gdyż organ prawidłowo ustalił na podstawie umów prywatyzacyjnych zawartych pomiędzy Skarbem Państwa a spółką z G., że ma ona prawo do użytkowania nieruchomości do dnia 7 kwietnia 2011 r., a także przyrzeczenie dalszego z niej korzystania. Również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 75 § 1 art. 77 § 1 i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. nie były w ocenie Sądu I instancji zasadne. Organy koncesyjne wyjaśniły bowiem wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz szeroko odniosły się do zarzutów Skarżącego podnoszonych w toku postępowania. Zdaniem Sądu I instancji bezspornie dla postępowania o udzielenie koncesji kluczowe były decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, które są niezbędne w świetle wymagań zawartych w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Ostateczną decyzję w tym przedmiocie posiadał tylko uczestnik postępowania i dlatego jemu koncesja została udzielona. Skoro Skarżący nie spełnił tego wymogu, a postępowanie zostało wszczęte i prowadzone, to, w ocenie Sądu I instancji brak było podstaw do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego, zaś organ powinien był ten wniosek rozpoznać merytorycznie, oczywiście przy uwzględnieniu oczywistego braku u Skarżącego ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na datę udzielenia koncesji. Od powyższego wyroku skargi kasacyjne złożyli: P. P. K. Sp. z o.o. z siedzibą w R (obecnie w W Ś) oraz Minister Środowiska. W skardze kasacyjnej P. P. K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (obecnie w W. Ś.) zaskarżyło wyrok Sądu I instancji w części oddalającej skargę Spółki na decyzję Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2009 r. i zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy : a) art. 28 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Minister Skarbu Państwa jest stroną w niniejszym postępowaniu; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji prowadzące do naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. ustawy poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił rozbudowaną argumentacje na poparcie ww. zarzutów i wniósł o uchylnie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W skardze kasacyjnej Minister Środowiska zaskarżył wyrok Sądu I instancji, w części w jakiej uchylono decyzję z dnia 16 grudnia 2009 r. i zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. polegające na przyjęciu, że część decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w stosunku do P. P. K. w R. (obecnie w W. Ś.) narusza art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na uznaniu, że wniosek P. P. K. w R. (obecnie w W. Ś.) powinien zostać rozpoznany merytorycznie, przy jednoczesnym nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do treści art. 26b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie ww. zarzutów i wniósł o uchylnie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie są zasadne i podlegają oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują żadne z wad wymienionych w powołanym wyżej przepisie prawa, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargami kasacyjnymi postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skargach kasacyjnych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zarówno skarga kasacyjna P. P. K Spółki z o.o. w W. Ś., jak i skarga kasacyjna Ministra Środowiska, zostały oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej P. P. K. Spółki z o.o. w W. Ś. należy podkreślić, że zarzut ten wskazuje na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie Ministra Skarbu Państwa jako strony postępowania administracyjnego o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "L. III". W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa powinien być stroną tegoż postępowania bowiem wydobycie kopaliny dotyczy obszaru stanowiącego własność Skarbu Państwa. Na wstępie należy podkreślić, że z treści art. 6 pkt 8 p.g.g. wynika, iż obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Natomiast zgodnie z art. 6 pkt 9 p.g.g. terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Treść obydwu tych przepisów definiuje, dla celów ustawy - Prawo geologiczne i górnicze pojęcie "obszaru górniczego" i "terenu górniczego". Poza sporem pozostaje okoliczność, że działki o numerach 587/71 i 590/71 stanowią własność Skarbu Państwa i wchodzą w skład obszaru objętego koncesją. Również poza sporem pozostaje okoliczność, że opisane wyżej działki gruntu pozostają w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych w O. oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Ponadto z akt sprawy wynika, że umową zawartą na podstawie przepisów art. 51 i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, poz. 561 ze zm.), Skarb Państwa po wcześniejszym przejęciu na własność całego mienia zlikwidowanego przedsiębiorstwa, oddał do odpłatnego korzystania i pobierania pożytków P. P. K. M. i L. Spółce z o.o. w G. całe mienie prywatyzowanego podmiotu, to jest P. P. K. M. i L. w K. Podkreślić także należy, że wymieniona wyżej umowa była zawarta pomiędzy spółką na rzecz, której oddano mienie prywatyzowanego przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania i pobierania pożytków, a Agencją Nieruchomości Rolnych w O. W związku z powyższym należy uznać, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu administracji publicznej wskazujące, iż podmiot któremu przyznano koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "Lubomia III" wykazał swoje prawa do nieruchomości gruntowej, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny - art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g. Jednocześnie należy przypomnieć, że określenie jednostek organizacyjnych uprawnionych do reprezentowania Skarbu Państwa wynika z przepisów prawa materialnego. Ogólne zasady reprezentowania Skarbu Państwa określają przepisy ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.). Niewątpliwie od tych zasad przepisy szczególne mogą przewidywać pewne wyjątki. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ugruntowany jest pogląd zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, że interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi być to własny interes danego podmiotu (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wydanie 8 C.H, Beck Warszawa 2006 r., s. 230). Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700 ze zm.), Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 i 2 ustawy, zatem w odniesieniu do powierzonego jej mienia państwowego Agencja jest jednostką organizacyjną Skarbu Państwa reprezentującą go. Posiada więc status strony postępowania koncesyjnego. Ponadto z treści art. 5 ust.2 w/w ustawy wynika, że Agencja, obejmując we władanie powierzone składniki mienia Skarbu Państwa, wykonuje we własnym imieniu prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do osób trzecich, jak również we własnym imieniu wykonuje związane z tymi składnikami obowiązki publicznoprawne. Ponadto należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w dacie wydawania decyzji przyznającej koncesję (17 sierpnia 2009 r.) P P K M i L Spółka z o.o. w G posiadała prawo do nieruchomości gruntowej, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 3 p.g.g., a także jak wskazują zapisy umowy z 30 grudnia 2003 r., po wygaśnięciu umowy będzie posiadała prawo do ubiegania się o nabycie nieruchomości gruntowej. W związku z powyższym należy uznać, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów dotyczące prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów, którym w tym postępowaniu przysługuje status strony. Również nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, że Sąd I instancji naruszył wskazany wyżej przepis prawa poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale składu 7 sędziów NSA sygn. akt. II FPS 8/09, stosownie do którego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybień brak. W motywach wyroku Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przechodząc do oceny zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej Ministra Środowiska należy na wstępie wskazać, że z petitum skargi kasacyjnej wynika, że skargą kasacyjną zaskarżony jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie udzielenia koncesji P. P. K. Spółce z o.o. w R. (obecnie w W. Ś). Należy przypomnieć, że oznaczenie zakresu zaskarżenia poprzez podanie, czy orzeczenie jest zaskarżone w całości czy w części jest niezbędne, gdyż zgodnie z treścią art. 168 § 3 p.p.s.a., jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do jego zaskarżenia, chyba że NSA może z urzędu rozpoznać sprawę także w części niezaskarżonej. Niewątpliwie co do zasady NSA jest związany zakresem zaskarżenia wskazanym w skardze kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W tym miejscu należy także podkreślić, że przepis art. 107 § 1 k.p.a. określa składniki decyzji administracyjnej. Poza sporem pozostaje okoliczność, że decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Wśród składników decyzji administracyjnej wymienia się także powołanie podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Niewątpliwie niezbędne jest powoływanie stosowanych przepisów kodeksu, gdy chodzi o stwierdzenie nieważności decyzji, wznowienie postępowania czy umorzenie postępowania. W związku z powyższymi uwagami należy podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż w decyzji wydanej przez organ w I instancji oraz w decyzji Ministra Środowiska brak jest wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania w sprawie udzielania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z części złoża "L III" prowadzonego na wniosek P. P. K. Spółki z o.o. w R. Okoliczność ta sama w sobie skutkuje uznaniem decyzji organów administracji publicznej za wadliwe w tym zakresie. Niewątpliwie okoliczność ta umknęła uwadze zarówno organu odwoławczego jak i Sądu I instancji. Uwzględniając jednak treść art. 184 p.p.s.a. in fine należy podkreślić, że w orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, iż mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji (vide wyrok NSA z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1734/08 niepublikowany, Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Warszawa 2006, str. 407). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Prawidłowe uzasadnienie Sądu I instancji w zakresie dostrzeżonej wady decyzji organów administracji publicznej w zakresie umorzenia postępowania, prowadziłoby do identycznego rozstrzygnięcia jakie zapadło w tym zakresie w niniejszej sprawie przed Sądem I instancji. Ponadto należy stwierdzić, że uzasadnienie rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania, zawarte w treści obu decyzji organów administracji publicznej narusza zasady wskazane w treści art. 107 § 3 k.p.a. Samo określenie, że "..brak kompletnego wniosku determinował także sposób zakończenia postępowania w stosunku do tego wnioskodawcy" (tzn. do P. P. K. Spółki z o.o. w R.) jest niewystarczające dla wyjaśnienia i wykazania przesłanek umorzenia postępowania określonych w art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.