II OSK 1752/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 415/09 w sprawie ze skargi L. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie budowy obiektów budowlanych oddala skargę kasacyjną. II OSK 1752/10 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II SA/Gd 415/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi L. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku z dnia [...] maja 2008 r. o podjęciu zawieszonego postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2008 r. postępowania w sprawie zabudowy działki w warunkach art. 48 Prawa budowlanego, ze względu na to, iż odpadły przyczyny zawieszenia - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w toku postępowania wszczętego z urzędu w kierunku likwidacji samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestorów do przedłożenia bądź zaświadczenia organu gminy o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku braku planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w terminie do 31 maja 2008 r. Pełnomocnik inwestorów wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek ten został uwzględniony z oznaczeniem terminu zawieszenia do dnia 15 marca 2009 r. Jak ustalono, inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, jednakże wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia jego braków formalnych przez wnioskodawcę. Z tej przyczyny orzeczono o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 ( 2 kpa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie art. 97 ( 2 kpa, gdyż w ocenie skarżącej strony jedynie zakończenie postępowania w sprawie warunków zabudowy mogło być podstawą podjęcia zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że organ prowadzący postępowanie z art. 48 Prawa budowlanego powinien umożliwić inwestorowi wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, co uczynił zawieszając postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej. Skoro jednak niesporne jest w sprawie, iż inwestor nie uzupełnił na żądanie braków wniosku jak też nie podjął żadnych działań w wyniku pozostawienia przez właściwy organ jego wniosku w sprawie uzyskania warunków zabudowy bez rozpoznania a jedynie twierdzi, że nie jest to zakończenie sprawy w rozumieniu art. 97 kpa, co potwierdziło oświadczenie strony złożone na rozprawie przed Sądem I instancji, to zaskarżone orzeczenie o podjęciu zawieszonego postępowania jest prawidłowe. Sprawa o warunki zabudowy jest bowiem formalnie załatwiona i zakończona niezależnie od sporów doktrynalnych dotyczących prawidłowej formy "pozostawienia bez rozpoznania" /art. 64 ( 1 i ( 2 kpa/. Sąd podkreślił przy tym, że prawo do legalizacji samowolnie zrealizowanej inwestycji jest jedynie uprawnieniem inwestora a nie jego obowiązkiem i może on na każdym etapie postępowania legalizacyjnego z niego zrezygnować np. nie występując o zaświadczenie czy decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie dostarczając organowi nadzoru budowlanego wymienionych dokumentów, nie wpłacając opłaty legalizacyjnej, a wreszcie rozbierając samowolnie wzniesiony obiekt. Ustalenie, że wniosek w sprawie warunków zabudowy pozostawiono bez rozpoznania obligowało organ do podjęcia zawieszonego postępowania na podstawie art. 97 ( 2 kpa, bowiem przyczyną zawieszenia było uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. D. zarzucając naruszenie art. 97 ( 2 kpa zajmując stanowisko, iż upływ czasu, na jaki zawieszono postępowanie nie może być przyczyną podjęcia zawieszonego postępowania. Zażądano od skarżącej do wniosku o warunki zabudowy opłaty skarbowej, jako uzupełnienia braków formalnych, co nie jest zgodne z prawem a zatem wniosek ten nie może być uznany za skutecznie pozostawiony bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W podstawach skargi kasacyjnej podnosi się jeden tylko zarzut, to jest naruszenia art. 97 ( 2 kpa w sytuacji, gdy podjęto zawieszone postępowanie a takie orzeczenie nie powinno było zapaść, gdyż nie odpadła według skarżącej przyczyna, dla której postępowanie było zawieszone. Ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej nie sposób się zgodzić. W sprawie nie jest sporne, iż zawieszenie postępowania administracyjnego było spowodowane tym, aby stronie skarżącej umożliwić uzyskanie orzeczenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie jest też kwestionowane, że wprawdzie inwestor wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, jednakże na żądanie organu nie uzupełnił braków wniosku co doprowadziło do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Taki stan faktyczny spełnia wymogi do orzeczenia o podjęciu zawieszonego postępowania, bowiem odpadła przyczyna zawieszenia, jak to słusznie przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności, takie jak bezpodstawność żądania przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uzupełnienia wniosku inwestora a następnie bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro ani w skardze do Sądu I instancji, ani też w skardze kasacyjnej nie twierdzi się, że na te "nieprawidłowości" w działaniu organu skarżąca zareagowała w odpowiedni sposób /wnosząc zażalenie na nierozstrzygnięcie sprawy do organu wyższego stopnia, a następnie skargę na bezczynność do sądu administracyjnego/. Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strona wnosząca skargę kasacyjną pomimo prawidłowego powiadomienia nie stawiła się, tym samym jednoznacznie potwierdzając brak reakcji na niewłaściwe działanie organu w kwestii ustalenia warunków zabudowy a w efekcie godząc się z tym, że decyzji w tym przedmiocie nie uzyska. Nie może być więc żadnych wątpliwości, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji odnoszące się do stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonego postanowienia było prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.