III SA/Kr 316/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. M. S. na decyzję Komisji [...] Uniwersytetu z dnia 29 stycznia 2009 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w nauce skargę oddala Wydziałowa Komisja [...] Wydziału [...] Uniwersytetu, decyzją z dnia [...] 2008 r., odmówiła W. S., doktorantowi II roku studiów na kierunku [...] przyznania w roku akademickim 2008/2009 stypendium za wyniki w nauce. Wskazując na przekazanie przez Dziekana Wydziału [...] uprawnień tego organu do rozstrzygania w przedmiocie świadczeń pomocy materialnej, przytoczono przepis art. 199 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. W myśl tego przepisu stypendium za wyniki w nauce na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej, c) wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Organ I instancji przyjął, że Rektor "decyzją" z dnia [...] 2008 r., na wniosek Samorządu Doktorantów – Towarzystwa Doktorantów, m.in. ustalił wysokość stypendium za wyniki w nauce i podział procentowy uprawnionych doktorantów na wszystkich kierunkach studiów na poszczególnych wydziałach na rok akademicki 2008/2009. Zgodnie z tym aktem na II roku Wydziału [...] liczbie 10% najlepszych doktorantów odpowiada 5 miejsc. Komisja ustaliła, że wnioskodawca osiągnął w roku akademickim 2008/2009 liczbę 3 punktów i z tą liczbą uplasował się na 10 miejscu listy rankingowej, a pozycja ta nie kwalifikowała wnioskodawcy do grona 10% doktorantów osiągających najlepsze wyniki w nauce. Ta okoliczność uzasadniała odmowę przyznania stypendium doktoranckiego za wyniki w nauce. W odwołaniu od tej decyzji W. S. podnosił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które z przedłożonych z wnioskiem o przyznanie stypendium dokumentów, były wzięte pod uwagę, a które pominięte przy ustalaniu kolejności na liście rankingowej i niewyjaśnienie na podstawie, których kryteriów została ustalona liczba uzyskanych przez odwołującego się punktów. Wskazując na uregulowania zawarte w postanowieniach § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b i c Regulaminu podkreślono ocenny charakter przesłanek przyznania stypendiów, oraz zawarte w ust. 8 okoliczności uzasadniające zastosowanie dodatkowych kryteriów, co zdaniem odwołania nakładało na Komisję obowiązek wskazania czy i jakie dodatkowe przesłanki wzięto pod uwagę przy ustaleniu ostatecznej kolejności na liście rankingowej, która nie została opublikowana. Rozpatrując odwołanie Komisja [...] Towarzystwa Doktorantów Uniwersytetu decyzją Nr [...] z dnia 29 stycznia 2009 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania na posiedzeniu w dniu 15.01.2008 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art.175 ust. 3 i art. 177 ust. 1 w zw. z art. 199 ust. 3 oraz art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365), § 8 ust. 5 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu ustalonego zarządzeniem Nr [...] Rektora z dnia [...] 2008 r. oraz przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Komisja [...] TD – dalej Komisja Odwoławcza – ustaliła, że zgodnie z "decyzją" Rektora z dnia [...] 2008 r. stypendium za wyniki w nauce otrzymywać może 10% najlepszych doktorantów lat I-IV na każdym wydziale, uprawnionych do otrzymania stypendium, a następnie przyporządkowanych odpowiednio dla każdego kierunku i roku studiów. Komisja odwoławcza wskazała, że lista rankingowa została sporządzona według zasad określonych § 4 ust. 3-9 powołanego wyżej Regulaminu, a wnioskodawca na tej liście doktorantów II roku na kierunku Prawo umieszczony został na 10 pozycji, z łączną punktacją – 3 punktów, która nie kwalifikuje do grona 10% doktorantów na II roku studiów osiągających najlepsze wyniki w nauce. Wskazano, że w skali 1 do 5 punktów, odwołujący się uzyskał po 1 punkcie ocen za: postępy w pracy naukowej; postępy w pracy doktoranckiej; postępy w pracy dydaktycznej. Komisja odwoławcza przyjęła, że dokonane ustalenia uzasadniają utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie złożył W. S. Skargę oparto na zarzucie naruszenia – mającego wpływ na wynik sprawy – przepisu art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, oraz postanowień § 4 ust. 3-9 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu. Nadto podnoszono zarzut naruszenia art. 10 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Uzasadniając skargę podniósł skarżący, że w uzasadnieniu Wydziałowej Komisji Stypendialnej lakonicznie stwierdzono, że nie spełnia warunków formalnych, oraz uznano, że w "roku akademickim 2008/2009 osiągnął 3 punkty, co pozwoliło na uplasowanie się na 10 miejscu listy rankingowej". Naruszenia przepisu art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym upatruje skarżący w tym, iż podstawę spełnienia przesłanek uprawniających do umieszczenia na liście uprawnionych są wyniki osiągnięte w roku poprzedzającym przyznanie stypendium tj. w roku akademickim 2007/2008, a przy wniosku wykazał te wyniki indeksem, oraz opinią promotora pracy i innymi dokumentami. Skarżący podnosił, że Wydziałowa Komisja [...] przyznała stypendium innemu doktorantowi – B. S. -, który miał niższą niż skarżący średnią ocen z egzaminów, oraz niższe osiągnięcia w zakresie pracy naukowej i nie prowadził żadnych zajęć dydaktycznych. Skarżący wskazywał okoliczności, które świadczą o naruszeniu art. 10 § 1 kpa a m.in., że nie był poinformowany z urzędu przez organ o faktach takich jak ilość punktów uzyskanych przez doktorantów, którzy otrzymali stypendium. Zdaniem skarżącego został pozbawiony udziału w postępowaniu co miało oczywisty wpływ na jego wynik. W przekonaniu skarżącego rozpatrująca odwołanie Komisja [...] Towarzystwa Doktorantów w żaden sposób nie odniosła się do podnoszonych zarzutów, a utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję naruszyła Regulamin oraz zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji. Akcentował skarżący, iż organ odwoławczy nie podjął nawet próby przekonania go, że dotychczasowe osiągnięcia rzeczywiście nie są wystarczające by otrzymać stypendium za wyniki w nauce. Rektor Uniwersytetu w odpowiedzi na skargę przedkładając akta sprawy, wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Rektora decyzja odmawiająca skarżącemu przyznania stypendium w roku akademickim 2008/2009 za wyniki w nauce odpowiada prawu. Wskazano, że zgodnie z Regulaminem Rektor na każdy rok akademicki w porozumieniu z organem Towarzystwa Doktorantów, ustala przedział procentowy uprawnionych doktorantów jednakowy na wszystkich studiach doktoranckich, a listę rankingową najlepszych doktorantów zajmujących najlepsze miejsce na liście sporządza dziekan wydziału prowadzącego studia doktoranckie, stosownie do oceny dokonanej przez kierownika studiów doktoranckich zgodnie z systemem punktacji ustalonym przez Radę Wydziału. Zdaniem Rektora skarżący był pouczony o prawie zapoznania się z aktami i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. W uzupełniającym zarzuty skargi piśmie z dnia 21.04.2009 r. (data wpływu) skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 §1 pkt 3 kpa, a więc w warunkach wznowienia postępowania. Skarżący podniósł, że w składzie Odwoławczej Komisji [...] Towarzystwa Doktorantów zasiadał m.in. B. S., również doktorant II go roku studiów, który także ubiegał się o przyznanie w roku akademickim 2008/2009 stypendium za wyniki w nauce, a tym samym był stroną postępowania w tej sprawie, przy czym jego osoba i wyniki w nauce "zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji przy sporządzaniu listy rankingowej doktorantów i ustalaniu ostatecznej kolejności na niej". Do protokołu rozprawy w dniu 9 czerwca 2010 r. zawodowy pełnomocnik skarżącego złożył pismo "procesowe" , w którym zmienił żądanie skargi w kierunku stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, oraz podtrzymując dotychczasowe zarzuty, podniósł zarzuty dalsze. Wskazując na przepis art. 175 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym podniesiono, że organem właściwym do wydania decyzji był Rektor a Komisja [...] Towarzystwa Doktorantów – wskazana w decyzji jako organ – mogła działać co najwyżej z upoważnienia Rektora i w jego imieniu. W tej okoliczności upatruje skarga podstawy nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Zarzucono naruszenie zasady równości przewidzianej § 1 "ust. 2" pkt 1Regulaminu, przez naruszenie zasady równego traktowania. Zdaniem skarżącego lakoniczność uzasadnienia uniemożliwia kontrolę, czy tę zasadę złamano. Podniesiono zarzut naruszenia zasady jawności (§ 1 ust. "2" pkt 2 w zw. z §4 ust. 7), która nakazywała wyjaśnienie dlaczego doktorant mający niższą średnią za wyniki w nauce, brał udział w mniejszej niż skarżący liczbie konferencji naukowych i wykazał się mniejszymi niż skarżący postępami w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, uzyskał więcej punktów rankingowych niż skarżący. Zdaniem skarżącego Komisje winny wyjaśnić jakie kryteria brano pod uwagę oceniając " postępy w pracy naukowej" B. S. oraz omówić jakimi kryteriami kierował się organ przyznając punkty rankingowe w pozostałych kategoriach. Wskazane uchybienia w przekonaniu skarżącego dowodzą, iż zaskarżone decyzje dotknięte są wadami, o których mowa w przepisie art. "144" § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm.) – dalej ustawa ppsa – sądy administracyjne orzekają (poza przypadkami określonymi w § 2) także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem jest art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz. 1365 z późn.zm.) – dalej ustawa – stanowiący, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisy o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kryterium kontroli decyzji poddanych przepisem art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym kognicji sądów administracyjnych stanowi zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ppsa sprawując tę kontrolę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na tych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyżej wyrażonej konstatacji, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję (lub postanowienie) stwierdza nieważność decyzji (lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego – dalej kpa – lub w innych przepisach. W zmodyfikowanych zarzutach skarżący na plan pierwszy wysuwa zarzut nieważności z podstawy określonej art. 156 § 1 pkt 1 kpa – tj. wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Skarżący upatruje naruszenia przepisu art. 175 ust. 2 ustawy w tym, iż zaskarżona decyzja wydana została przez Komisję [...] Towarzystwa Doktorantów a nie organ rzeczowo właściwy – Rektora, względnie bez wskazania, że działa w imieniu i z upoważnienia Rektora. W myśl przepisu art. 175 ust. 1 ustawy w uczelni posiadającej podstawowe jednostki organizacyjne, świadczenia o jakich mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 6-8 są przyznawane na wniosek studenta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, przy czym stypendium za wyniki w nauce może być także przyznane bez konieczności składania wniosku przez studenta. Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 6 ustawy kierownikiem jednostki organizacyjnej mającej charakter wydziału jest dziekan. Przepis art. 175 ust. 2 przewiduje, że od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej studentowi przysługuje odwołanie do rektora składane w terminie czternastu dni od otrzymania decyzji. Natomiast przepis art. 175 ust. 3 zawiera regulację w myśl której na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2 przekazują odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej . Przepis art. 177 ustawy reguluje m.in. tryb powoływania komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej stanowiąc w ust. 4, że decyzje wydane przez te komisje podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący. W świetle przepisów art. 175 ust. 3 w zw. z art. 177 ust. 1 i 4 ustawy, nie może więc budzić wątpliwości, że w wypadku przekazania przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni lub rektora uprawnień do przyznawania świadczeń pomocy materialnej studentom, odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej, te komisje są organami wydającymi decyzje we własnym imieniu. Przepisy dotyczące studiów doktoranckich zawiera Rozdział 3 ustawy (art. 195-201). Z mocy art. 199 ust. 3, do przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 – a więc m.in. stypendium za wyniki w nauce (art. 199 ust. 1 pkt 3) – stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów z zastrzeżeniem ust. 4. Powyższa regulacja wskazuje, że również w odniesieniu do przyznawania doktorantom świadczeń pomocy materialnej, w tym stypendium za wyniki w nauce, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej i rektor mogą przekazać na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego i samorządu doktorantów uprawnienie do przyznawania tych świadczeń w formie decyzji odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej. Na takie przekazanie uprawnień do wydawania decyzji na podstawie art. 199 ust. 3 przez odpowiednie zastosowanie przepisu art. 175 ust. 3 ustawy, powołały się w podstawach prawnych swych decyzji Komisje I i II instancji. Przewidziane art. 175 ust. 3 w zw. z art. 199 ust. 3 ustawy przekazanie przez organy uczelni uprawnień do załatwienia spraw z zakresu świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów, powołanym w tym celu komisjom ma charakter przekazania z mocy ustawowego upoważnienia, kompetencji do załatwienia określonego rodzaju spraw w drodze decyzji przez te organy samorządu doktorantów, a nie udzielenia upoważnienia w rozumieniu art. 268a kpa do załatwiania spraw w imieniu organu, który tego upoważnienia udzielił. Komisje stypendialne wydają więc decyzje we własnym imieniu, a organom uczelni służy z tytułu nadzoru (art. 177 ust. 6 w zw. z art. 199 ust. 3) – jak długo przekazanie kompetencji jest aktualne – uprawnienie do uchylenia decyzji takich komisji z powodu niezgodności z prawem lub regulaminem. Całkowicie bezpodstawny jest zatem zarzut skargi wydania zaskarżonej decyzji przez organ niewłaściwy, a więc zarzut nieważności decyzji z podstawy przewidzianej art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie przewiduje jednak możliwości przekazania przez Rektora przysługującej mu z mocy art. 66 ust. 1 ustawy m.in. kompetencji do reprezentowania Uczelni na zewnątrz. Stąd też, to Rektor Uniwersytetu był organem właściwym do wniesienia odpowiedzi na skargę na decyzje organu uczelnianego. Nie zachodzą również przewidziane art. 145 ( a nie "144" jak w piśmie pełnomocnika skarżącego z 9.06.2010 r.) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji (wraz z decyzją poprzedzającą) z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub naruszenia przepisów postępowania, które dawało podstawy do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 199 ust. 2 ustawy stanowi, że świadczenia pomocy materialnej przyznaje się ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, o którym mowa w art. 103, na zasadach określonych przez rektora w uzgodnieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów i uczelnianym organem samorządu studenckiego. W myśl art. 199 ust. 4 pkt 2 ustawy stypendium za wyniki w nauce na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej, c) wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Są to więc określone przepisem prawa materialnego przesłanki, które muszą wystąpić łącznie po stronie doktoranta, aby mógł ubiegać się o przyznanie stypendium za wyniki w nauce. Wydane na podstawie art. 201 ustawy Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz.U. z 2007 r. Nr 1, poz. 3 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – określa warunki i tryb organizowania studiów doktoranckich przez jednostki organizacyjne uczelni, ich prowadzenia i odbywania oraz tryb, warunki, wysokość i kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich i świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów. Przepisy § § 6 i 7 Rozporządzenia, precyzują uprawnienia Rady jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie, oraz Kierownika studiów doktoranckich m.in. w odniesieniu do trybu, warunków i kryteriów przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów. W myśl § 6 pkt 1 Rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie w sprawie – Rada Wydziału [...] – określa sposób dokonywania oceny realizacji programu studiów doktoranckich oraz prowadzenia badań naukowych przez doktorantów. Natomiast zgodnie z § 7 pkt 2 Rozporządzenia, Kierownik studiów doktoranckich dokonuje oceny realizacji programu studiów doktoranckich oraz prowadzenia badań naukowych przez doktorantów. Zastrzeżenia doktorantów do takich ocen, w myśl § 6 pkt 3 rozporządzenia rozpatruje Rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie – w konkretnej sprawie – Rada Wydziału [...]. W świetle zatem powołanego przepisu art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z postanowieniami § 6 pkt 1 i 3 oraz § 7 pkt 2 powołanego Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 19 grudnia 2006 r., do komisji stypendialnych ds. doktorantów nie należy określenie sposobu dokonywania oceny realizacji programu studiów doktoranckich i ocena prowadzenia badań naukowych przez doktorantów, ani też weryfikacja dokonywanej w tej mierze oceny przez kierownika studiów doktoranckich, co do; wyników egzaminów objętych studiami doktoranckimi, postępów w pracy naukowej i przygotowania rozprawy doktorskiej, czy szczególnego zaangażowania w pracy dydaktycznej. Z tymi przepisami ustawy i rozporządzenia korespondują postanowienia wprowadzonego z mocą od dnia 1 października 2008 r. Zarządzeniem Nr [...] Rektora z [...] 2008 r. opartego na podstawie art. 199 ust. 2 ustawy – Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu – zwanego dalej Regulaminem. Zgodnie z przepisem art. 199 ust. 2 ustawy rektor uczelni w uzgodnieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów i uczelnianym organem samorządu studenckiego określa zasady przyznawania świadczeń pomocy materialnej, a w tym stypendium za wyniki w nauce ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, określonego przepisem art. 103 ustawy. Z postanowień § 4 ust. 3 i 4 Regulaminu wynika, że stypendium może otrzymać do 10% najlepszych doktorantów z lat I-IV studiów doktoranckich prowadzonych na danym wydziale, oraz że przedział procentowy uprawnionych doktorantów jest jednakowy na wszystkich studiach doktoranckich prowadzonych na Uniwersytecie a ustala go rektor na każdy rok akademicki w porozumieniu z uczelnianym organem Towarzystwa Doktorantów. Tym regulacjom odpowiada zarządzenie (a nie "decyzja") Rektora z dnia [...] 2008 r. (na wniosku Komisji ds. [...] Towarzystwa Doktorantów z 4.11.2008 r.) ustalające m.in. podział procentowy uprawnionych doktorantów na wszystkich kierunkach studiów i na poszczególnych wydziałach na rok akademicki 2008/2009. Wynika z niego, że 10 procentom najlepszych doktorantów na Wydziale [...] w roku akademickim 2008/2009 na kierunku Prawo odpowiada liczba 22 doktorantów, przy czym na roku II-gim studiów doktoranckich 10% odpowiadała liczba 5 doktorantów. W myśl § 4 ust. 7 za najlepszych doktorantów uważa się mających najwyższe miejsca na liście rankingowej, którą sporządza dziekan wydziału, na którym prowadzi się studia doktoranckie, stosownie do oceny dokonanej przez kierownika studiów doktoranckich, zgodnie z systemem punktacji ustalonym przez Radę Wydziału i uwzględniającym warunki określone w ust. 1 § 4 Regulaminu, który powtarza treść przepisu art. 199 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy. Jak z powyższego wynika sporządzenie listy rankingowej z uszeregowaniem najlepszych kandydatów należy do dziekana wydziału, na podstawie oceny przesłanek z art. 199 ust. 4 pkt 2 (co do doktorantów II-IV roku) dokonanej przez Kierownika studium doktoranckiego według systemu punktacji i ustalonego przez Radę Wydziału. Z przedłożonych akt postępowania wynika, że skarżący W. S. uzyskał łączną punktację 3 punktów w skali 1-5 ocen; a) postępów w pracy naukowej, b) postępów w pracy doktorskiej, c) postępów w pracy dydaktycznej, uwidocznioną na wykazie doktorantów II roku kierunku Prawo, starających się o przyznanie stypendium za wyniki w nauce na rok akademicki 2008/2009, sporządzonym przez Kierownika Studiów Doktoranckich na Wydziale [...]. Inny doktorant II roku studiów B. S., uzyskał oceny cząstkowe, ad a-2 punkty, oraz ad b i c po 1 punkcie, otrzymując na tym wykazie łączną punktację 4 punktów. Dziekan Wydziału [...] ustaliła listę rankingową doktorantów II roku kierunku Prawo na rok akademicki 2008/2009. Na liście tej, wśród 12 doktorantów, którzy spełnili wymóg dobrych – bardzo dobrych wyników w nauce na pozycji 11 tej (a nie 10 tej jak podają organy) umieszczony został skarżący W. S., z punktacją łączną 3 punktów (po 1 punkcie z tytułu oceny postępów w pracy naukowej, oceny postępów w pracy doktorskiej, oceny postępów w pracy dydaktycznej). Pozycję 10 i 12 zajęli doktoranci również o tej samej punktacji łącznej i cząstkowej. Należy tu wskazać, że zgodnie z postanowieniem § 4 ust. 8 Regulaminu, gdy na liście rankingowej znajduje się dwóch lub więcej doktorantów posiadających taką samą liczbę punktów, dziekan wydziału ustalając kolejność na liście rankingowej stosuje kryteria dodatkowe ustalone przez Radę Wydziału. Do Dziekana Wydziału [...], a nie do Komisji [...] należała zatem kompetencja ustalenia na liście rankingowej wzajemnej pozycji doktorantów mających tę samą liczbę punktów. Żaden przepis ustawy, Rozporządzenia ani Regulaminu nie przydaje Wydziałowej Komisji [...], czy Komisji [...] – Towarzystwa Doktorantów – jako komisji odwoławczej – uprawnienia do weryfikacji ocen dokonanych przez Kierownika studiów doktoranckich lub do weryfikacji kryteriów jakimi kierował się Dziekan Wydziału ustalając pozycję na liście rankingowej doktorantów mających tę sama punktację łączną. Podnoszone w tym zakresie zarzuty niewyjaśnienia podstaw przyjętych przez Kierownika studium doktoranckiego względem skarżącego ocen, czy kryteriów jakimi kierował się Dziekan Wydziału ustalając kolejność na liście rankingowej, nie mają oparcia w przepisach regulujących postępowanie przed komisjami stypendialnymi. Z przepisów Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów, w odniesieniu do regulacji dotyczących przyznawania stypendium za wyniki w nauce (§ 1 pkt 11, 12, § 4 ust. 2, 4, 6, 7 i 8) w sposób jednoznaczny wynika, iż podstawę decyzji komisji stypendialnych stanowią akty wewnętrzne Rektora oraz dokumenty w postaci oceny dokonywanej przez Kierownika Studiów doktoranckich zgodnie z systemem punktacji ustalonym przez Radę Wydziału oraz w postaci listy rankingowej ustalonej przez dziekana wydziału też przy zastosowaniu kryteriów ustalonych przez Radę Wydziału. Podkreślić należy, iż przepisem art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przesądzone zostało, iż do decyzji w sprawach studentów i doktorantów przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Wyrażona przepisem art. 4 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zasada autonomiczności uczelni we wszystkich jej obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie prowadzi do wniosku, iż postanowienia Regulaminu ustalonego przez Rektora w uzgodnieniu z organami samorządu studentów i doktorantów nie pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy mimo, że zawężają zakres ewentualnego postępowania wyjaśniającego przed komisją stypendialną. W świetle przepisu art. 199 ust. 4 pkt 2 ustawy oraz § 4 ust. 1 pkt 2 Regulaminu, podstawę ustalenia czy spełnione są warunki do otrzymania stypendium w roku akademickim 2008/2009 jako II gim roku studiów doktoranckich (rozpoczętym 1.X.2008 r.), stanowiły wyniki z roku poprzedniego (2007/2008) osiągnięte w dziedzinach podlegających ocenie. Skoro zaskarżona decyzja organu I instancji podjęta została 12 listopada 2008 r., to oczywistym jest, iż powołanie w uzasadnieniu decyzji wyników osiągniętych w roku akademickim "2008/2009" ma charakter omyłki o takim charakterze, gdyż wyników za ten czasokres jeszcze być nie mogło. Student II go roku studiów doktoranckich na kierunku Prawo – B. S., otrzymał od Kierownika studiów doktoranckich łączną punktację 4 rech punktów i zajmował na liście rankingowej Dziekana Wydziału [...] pozycję 9, a inna doktorantka pozycję 8 z tą samą liczbą punktów. Z przedstawionej przy odpowiedzi na skargę całości dokumentacji dotyczącej wykazów punktacji na poszczególnych latach studiów doktoranckich na kierunku Prawo oraz list rankingowych dla poszczególnych lat studiów wynika, iż ostatecznie doktorantom II roku studiów kierunku Prawo, przyznano stypendium w roku 2008/2009 za wyniki w nauce do 9 pozycji listy rankingowej, kosztem I i II roku studiów doktoranckich, na których warunki do przyznania stypendium spełniało mniej doktorantów niż 10% na danym roku (odpowiednio troje zamiast sześciu i sześcioro zamiast 7 miu). Tak zatem ustalenie zaskarżonej decyzji, iż skarżący z uwagi na przyznane miejsce na liście rankingowej ustalonej przez Dziekana Wydziału [...] nie spełnił warunków do przyznania stypendium za wyniki w nauce znajduje swe odbicie w przedstawionych aktach postępowania, a przyznanie stypendium B. S. nie miało wpływu na nieprzyznanie tego świadczenia skarżącemu. Wszelkie zatem uchybienia natury procesowej w zakresie niedostatków uzasadnienia organów orzekających w sprawie nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Z treści zaskarżonej decyzji z dnia 29 stycznia 2009 r. Nr [...] Komisji [...] Towarzystwa Doktorantów wynika, że w składzie tej Komisji rozpatrującym odwołanie skarżącego uczestniczył m.in. B. S. Z protokołu posiedzenia tej Komisji w dniu 15 stycznia 2009 r. wynika, iż nie składał wniosku o wyłączenie od udziału w postępowaniu. W myśl § 8 pkt 14 Regulaminu od udziału w pracach Komisji nad przyznawaniem świadczeń pomocy materialnej wyłączone zostają osoby wskazane w przepisach art. 24 i 25 kpa. Na tle okoliczności sprawy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. Niewątpliwie B. S. podlegał by wyłączeniu w sprawie, której przedmiotem byłoby przyznanie jemu stypendium za wyniki w nauce. Wprawdzie B. S. miał taki sam status doktoranta II roku kierunku Prawo i sam też ubiegał się o stypendium za wyniki w nauce, jednakże nie pozostawał ze skarżącym w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy (wynik odwołania) mógł mieć wpływ na prawa i obowiązki tego członka Komisji w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 1 kpa. Przepis ten przewiduje bowiem wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu, którego wynik może rzutować na jego prawa i obowiązki. Zgodnie z art. 27 § 1 zd. I kpa członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w wypadkach określonych w art. 24 § 1. W sytuacji natomiast, w której spod kognicji komisji stypendialnej wyłączona była prawidłowość punktacji wyników ustalanej przez Kierownika studiów doktoranckich, oraz kolejność umieszczania na sporządzonej przez Dziekana Wydziału liście rankingowej, samo umieszczenie B. S. na wyższej pozycji listy rankingowej nie uprawdopodabnia istnienia okoliczności, które mogły by wywoływać wątpliwości co do jego bezstronności i uzasadniać wyłącznie na podstawie art. 24 § 3 kpa w trybie określonym art. 27 § 1 zd. II kpa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.