II SA/Wa 72/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie Janusz Walawski (spr.), Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby na innym stanowisku 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz B. W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w dniu [...] października 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił B. W. z dniem 31 października 2009 r. z zajmowanego stanowiska – [...] KSP i z dniem 1 listopada 2009 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji W. W uzasadnieniu rozkazu organ podał, iż w dniu 31 października 2009 r. wejdzie w życie rozkaz organizacyjny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 28 września 2009 r. nr 21/Wa/09 o zmniejszeniu liczby etatów w KSP, w tym w Wydziale Kontroli. Zmniejszenie liczby etatów nastąpi w związku z potrzebą wzmocnienia etatowego Komend Rejonowych W. i W. Z Sekcji Skarg i Wniosków Wydziału Kontroli KSP zostanie wyłączone zajmowane przez B. W. stanowisko etatowe [...] zaszeregowane w 6 grupie uposażenia ze stopniem etatowym nadkomisarza. Przeniesienie ww. podyktowane jest potrzebami służby, a w szczególności koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań i czynności służbowych przez Komendę Rejonową Policji W. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest natomiast interesem służby, tożsamym z interesem społecznym. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał m. in., że zaskarżony rozkaz personalny został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma cech dowolności. Komendant Rejonowy Policji W. mianował policjanta na stanowisko równorzędne do zajmowanego do tej pory – pod względem grupy zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego, jak również przyznał dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości. Rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2009 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez B. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 Kpa, poprzez przeniesienie skarżącego ze stanowiska [...] KSP na stanowisko [...] w Wydziale [...] KRP W. wbrew słusznemu interesowi funkcjonariusza. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powyższy przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono bowiem w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w przedmiocie w nim określonych. Jednakże nie ulega wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, w którym ustawodawca określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 Kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji), oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354). O ile przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków, to przeniesienie na stanowisko równorzędne jest zawsze dopuszczalne z uwagi na charakter stosunku służbowego, którego cechami są podporządkowanie i dyspozycyjność. Przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy dotyczące innych służb mundurowych pozostawiają w tym zakresie właściwym przełożonym uprawnienia do oceny celowości i zasadności przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe. Jednakże przeniesienie to powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza, musi być należycie, przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość przeniesienia na to nowe stanowisko. W niniejszej sprawie wymagań tych nie spełnia ani zaskarżony rozkaz personalny, ani też utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji w ogóle nie określił stanowiska służbowego, na które skarżący miałby być mianowany. Nastąpiło to dopiero w później wydanym rozkazie personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Taki stan rzeczy, zdaniem Sądu, jest nie do przyjęcia, gdyż przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji może nastąpić wyłącznie z mianowaniem go na stanowisko, i to stanowisko równorzędne. Uchybienie w tym zakresie jest na tyle istotne, że dyskwalifikuje rozkaz personalny organu pierwszej instancji. To uchybienie organu pierwszej instancji próbował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konwalidować organ odwoławczy jednakże, w ocenie Sądu, jego działanie wykroczyło poza zakres dyspozycji zawartej w art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku, gdy jego ocena co do istoty sprawy jest tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, gdyż organ pierwszej instancji nie rozstrzygał o przeniesieniu skarżącego na stanowisko równorzędne. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji, poza zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiskiem i przeniesieniem go do innej jednostki organizacyjnej Policji, nie dokonał mianowania na stanowisko służbowe i nie określił parametrów stanowiska służbowego, na które został przeniesiony skarżący, a było to konieczne ze względu na możliwość dokonania oceny równorzędności stanowisk, to tym samym Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy przeniesienie skarżącego na stanowisko służbowe nie nastąpiło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z przeniesieniem go do innej jednostki organizacyjnej Policji, jest w istocie rozwiązaniem dla niego bardzo dotkliwym ze względu na niepewność dalszych losów. Faktu tego nie może nawet podważyć to, iż w dniu [...] listopada 2009 r. został wydany rozkaz personalny o mianowaniu go na stanowisko w Komendzie Rejonowej Policji W. Dopiero wykazanie przez organ, iż przeniesienie skarżącego nastąpiło na równorzędne stanowisko służbowe umożliwi Sądowi ocenę, czy przeniesienie nie ma cech dowolności, tym bardziej, że nastąpiło ono pomiędzy nierównorzędnymi jednostkami organizacyjnymi Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach, w pkt 3 sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 ww. ustawy oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).