II OSK 2436/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 162/10 w sprawie ze skargi K. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną II OSK 2436/10 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: [...] S.A. w Poznaniu eksploatuje wodę podziemną z otworów czwartorzędowych w Kamionkach, gm. Kórnik w ramach pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 września 2002 r. W pozwoleniu tym udzielono Urzędowi Miasta i Gminy Kórnik pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych i zrzut wód popłucznych do rowu melioracyjnego, za zgodą jego właściciela. Na podstawie decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 1 sierpnia 2006 r. przeniesiono prawa i obowiązki wynikające z ww. decyzji na [...] S.A. Ujęcie wody podziemnej w Kamionkach składa się z dwóch studni nr 1 wykonanej w 1979 r. i studni nr 2z wykonanej w 2007 r. w miejsce zlikwidowanej studni nr 2 (wykonanej w 2000 r.). W 2007 r. podczas wykonywania próbnego pompowania wybudowanej nowej studni nastąpił zrzut wód bezpośrednio do obniżenia terenu, po drugiej stronie drogi powiatowej, gdzie po skarpie dopływała do stawu i dalej, przelewając się przez groblę. Woda zrzucana z pompowania studni spowodowała podtopienie m.in. części działki nr 213 należącej do K. i A. M. W dniu 24 kwietnia 2008 r. do Starostwa Powiatowego w Poznaniu wpłynął wniosek K. i A. M., dotyczący nałożenia na [...] S.A. obowiązku rozbudowy i przebudowy urządzeń wodnych prowadzących do udrożnienia odpływu wody z rowu melioracyjnego do którego [...] S.A. odprowadza wody popłuczne oraz o nakazanie zaprzestania zrzutu wody z ujęcia w m. Kamionki, do czasu wykonania powyższych obowiązków i likwidacji rozlewiska wody powstałego na terenie ich .nieruchomości (dz. nr 213) i nieruchomości sąsiedniej. Starosta Poznański decyzją z dnia 22 sierpnia 2008 r. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek Państwa M. w sprawie dotyczącej decyzji z dnia 26 września 2002 r., wskazując, że rozlewisko, które zalało ich działkę nie powstało w wyniku odprowadzania wód popłucznych przez [...] S.A. z terenu ujęcia w m. Kamionki do rowu melioracyjnego, lecz przez zrzut wód z próbnego pompowania studni zastępczej 2z w ilości 6912m2, na co zgodnie z art. 124 pkt 9 ustawy Prawo wodne nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania K. i A. M., decyzją z dnia [...] października 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W celu ustalenia ewentualnego wpływu zrzutu wód popłucznych, Starosta Poznański w trybie art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, decyzją z dnia 27 listopada 2008 r. nałożył na [...] S.A. obowiązek wykonania ekspertyzy określającej wpływ wód popłucznych zrzucanych z ujęcia wód podziemnych w Kamionkach na tereny znajdujące się w zasięgu oddziaływania. Ekspertyza dotycząca wpływu zrzucanych wód popłucznych ze stacji uzdatniania wody w Kamionkach na tereny znajdujące się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód została przedstawiona przez Spółkę w dniu 31 grudnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Starosta Poznański orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z badań i pomiarów terenowych przedstawionych w ekspertyzie wynika, iż działka nr ewid. 213 jest poza zasięgiem oddziaływania zrzucanych wód popłucznych ze stacji uzdatniania wody w Kamionkach. Po rozpatrzeniu odwołania K. i A. M. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził m.in. iż przedmiotowa sprawy nie została wyjaśniona w szczególności w aspekcie art. 133 Prawa wodnego, a umorzenie postępowania nie stanowi merytorycznej, opartej na przepisie prawa materialnego decyzji, lecz jest rozstrzygnieciem, którego podstawą jest spełnienie jedynie wymogów proceduralnych w postaci bezprzedmiotowości postępowania. W wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] października 2009 r., Starosta Poznański odmówił zmiany pozwolenia wodnoprawnego z dnia 26 września 2002 r. na pobór wód podziemnych ze studni nr 1 i 2 oraz na zrzut wód popłucznych do rowu melioracyjnego, a tym samym ograniczenia zakresu korzystania z wód (poprzez nakazanie zaprzestania przez [...] S.A. zrzutu wody z ujęcia w m. Kamionki do czasu wykonania obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 7a, 8 ustawy Prawo wodne, tj. wykonania urządzeń wodnych zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania ww. pozwolenia oraz ustalenia niezbędnych przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko poprzez rozbudowę i przebudowę urządzeń wodnych prowadzących do udrożnienia odpływu wody z rowu melioracyjnego, do którego [...] S.A. odprowadza wody popłuczne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że działka nr 213 należąca do Państwa M. jest poza zasięgiem wpływu zrzucanych wód popłucznych ze SUW w Kamionkach, na co wskazuje wykonana w 2008r. ekspertyza, której poprawność opracowania potwierdzona została wykonanym na zlecenie Starosty Poznańskiego koreferatem. Tym samym organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany pozwolenia wodnoprawnego. Po rozpatrzeniu odwołania K. i A. M., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi wyłącznie art. 133 ustawy - Prawo wodne, zgodnie z którym w przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek wykonania ekspertyzy lub opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą. Na podstawie powyższych dokumentów organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne ograniczając zakres korzystania z wód lub w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3. Jak wynika z ekspertyzy pierwotnie rów melioracyjny, do którego wprowadzane są ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody brał początek na posesji W. S.a, a następnie przepływał, tak jak obecnie, przez działkę nr 216 i skrawek działki 218/5 (nie było wówczas stawów Pana K.) i kierował się w stronę obecnej posesji Pana M., gdzie po przepłynięciu przez prawie całą posesję kończył swój bieg w naturalnym zagłębieniu wypełnionym wodą. Po wykonaniu zbiorników wodnych na terenie posesji Pana K. oraz uformowaniu zbiornika wodnego na terenie posesji Pana P., zmienił się nieco kierunek przepływu przedmiotowego rowu melioracyjnego. Został on włączony do systemu zbiorników wodnych i obecnie kończy swój bieg na terenie bezodpływowego zbiornika wodnego na posesji Pana P. (działka nr 219). Z ekspertyzy wynika, że po wystąpieniu opadów deszczu najpierw podnosiła się woda w obniżeniu na posesji nr 214/11 i 214/2, gdzie stwierdzono największe nawodnienie terenu, a dopiero potem został podtopiony teren działki nr 215 oraz częściowo zachodni skraj posesji Pana M.. W związku z powyższym organ uznał, że wody popłuczne nie dopływają na teren posesji Pana M.. Przeprowadzone badania na terenie zbiorników wodnych Pana K., jak i oczka wodnego na terenie posesji Pana M. wykazały, zupełny brak infiltracji wód poprzez dno zbiornika do gruntu, co świadczy o całkowitym nasyceniu środowiska gruntowego wodą. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest fakt, iż podczas opadów atmosferycznych poziom wód gruntowych oraz poziom wód powierzchniowych ulega natychmiastowemu podnoszeniu i to jest przyczyną zalewania najniżej położonych terenów. Autor koreferatu opracowanego do ekspertyzy wskazał ponadto, iż przeciętny opad jest prawie pięciokrotnie większy od ilości wody popłucznej, co świadczy o nieznacznym wpływie wody popłucznej na wysokość zalewu. Ponieważ ilość doprowadzanych wód popłucznych jest codziennie taka sama, jej udział w wielkości opadu nawalnego lub innego większego np. w roku mokrym gwałtownie maleje. Można stąd wysnuć wniosek, że głównym sprawcą zalewów są długotrwałe deszcze podnoszące poziom wody gruntowej lub opady nawalne, a nie odprowadzane wody popłuczne. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na fakt, iż miejscem wprowadzania ścieków ze SUW jest rów położony na działce będącej własnością G. S. oraz W. S.. Właściciele nieruchomości pismem z dnia 22 września 2008 r. skierowanym do [...] S.A. wyrazili zgodę na odprowadzanie wód popłucznych ze SUW Kamionki do rowu melioracyjnego, zlokalizowanego na ich działce. Ponadto z opisu informacji z rejestru gruntów wynika, iż na działce nr 340/6 znajdują się m.in. rowy. Reasumując organ stwierdził, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia 26 września 2002 r. udzielająca w pkt. 1.2 pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód popłucznych do rowu melioracyjnego (przez odstojnik z piaskowym złożem filtrującym) zlokalizowanego na działce należącej do prywatnego właściciela, który wyraził zgodę na piśmie na zrzut wód popłucznych, nie narusza przepisów ustawy - Prawo wodne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. i A. M. podnieśli, że miejsce do którego odprowadzane są wody z ujęcia w Kamionkach nie ma ujścia do żadnego cieku naturalnego, a zakończeniem miejsca do którego woda ta może spływać jest rejon nieruchomości skarżących. Organ II instancji zupełnie pominął fakt, że miejsce, które w pozwoleniu wodnoprawnym jest wskazane jako rów melioracyjny, z uwagi na brak odpływu do jakiegokolwiek innego rowu lub cieku podstawowego nie jest rowem melioracyjnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona niezasadna. Sąd wskazał, że organ administracyjny zgodnie z przytoczonymi przepisami art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nałożył na [...] S.A. w Poznaniu obowiązek wykonania ekspertyzy mającej na celu określenie wpływu zrzucanych wód popłucznych z ujęcia wód podziemnych w Kamionkach na tereny znajdujące się w zasięgu oddziaływania korzystania z wód, na które [...] S.A. posiada pozwolenie wodnoprawne. Przedstawiona przez dysponenta pozwolenia wodnoprawnego ekspertyza we wnioskach końcowych stwierdza, że nieruchomość K. i A. M. pozostaje poza zasięgiem oddziaływania wód popłucznych odprowadzanych przez [...] ze stacji uzdatniania wody w Kamionkach do odbiornika - rowu melioracyjnego. Z ekspertyzy wynika, że rów melioracyjny przebiega przez działkę nr 340/6, będącej własnością W. S., następnie działki 250/4 i 216, stanowiące własność Skarbu Państwa, działkę 218/5, stanowiącą własność R. K., na której to działce znajdują się 3 stawy, działkę nr 219, stanowiącą własność P. P., na której znajduje się staw bezodpływowy o powierzchni 2481 m2 i na tejże działce kończy bieg. Organ I instancji w prowadzonym postępowaniu, wychodząc poza obowiązki, jakie nakłada na niego przepis art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne zlecił z urzędu opracowanie opinii kontrolującej przedstawioną ekspertyzę, w wyniku której uzyskał potwierdzenie, że głównym sprawcą zalewów działki skarżących są długotrwałe deszcze, podnoszące poziom wody gruntowej lub opady nawalne, a nie odprowadzane wody popłuczne. Wobec ustaleń ekspertyzy i opinii ją kontrolującej Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja organu nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, jak i przepisom prawa materialnego, tj. art. 133 ustawy Prawo wodne. Zdaniem Sądu organy rozstrzygające sprawę nie uchybiły w prowadzonym postępowaniu ani zasadom ogólnym zawartym w kpa, ani też przepisom art. 76 i 77 kpa, a organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu. Nie można też organom rozstrzygającym sprawę zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, których to przepisów konkretnie skarga nie wskazuje. Sąd podkreślił, że skarżący kwestionując ekspertyzę opracowaną na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie wskazali żadnego przeciwdowodu, a przepisy art. 133 zezwalają organowi nakazanie i wykonanie urządzeń tylko na podstawie ekspertyzy, zawiera bowiem ona wiadomości specjalne poparte badaniami. Wywody ekspertyzy wyraźnie wskazują na to, że tereny działki 219, północnej części działek nr 215, 214/1 i zachodniej część działki skarżących to tereny podmokłe, charakteryzujący się płytkim zaleganiem wód gruntowych. Są to tereny zalewowe i bezodpływowe. Jak wskazała [...] S.A. w piśmie z dnia 10 września 2009 r., poziom wody na terenie przylegającym do nieruchomości skarżących jest bardzo wysoki, mimo że w okresie od lutego 2009 r. do czerwca 2009 r. nie były odprowadzane do rowu melioracyjnego żadne wody popłuczne. O charakterze nieruchomości skarżących świadczy również i to, że sami skarżący (co przyznano na rozprawie przed Sądem w dniu 9 czerwca 2010 r.) są właścicielami oczka wodnego o powierzchni 70 m2. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego, tj. art. 125 pkt 2 i 3 ustawy Prawo wodne; 2) przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że Sąd I instancji, jak i organy administracyjne skupiły się na treści ekspertyzy i opinii wykonanych w ramach postępowania administracyjnego. Tymczasem podstawowe znaczenie ma fakt, że w istocie rzeczy miejsce do którego odprowadzane są wody popłuczne w aktualnym stanie faktycznym nie może być uznawane za rów melioracyjny. Nie posiada ono bowiem żadnego odpływu do innego rowu bądź cieku wodnego, kończy się natomiast na nieruchomości skarżących. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby okoliczność ta była analizowana przez Sąd. Ustalenie, czy miejsce odprowadzania wody jest rowem melioracyjnym, a nie wyliczenia zawarte w ekspertyzach mają kluczowe znaczenie dla sprawy. Bezsprzecznie natomiast opinie ustaliły, że sposób ukształtowania terenu w tym rejonie powoduje, że wody z miejsca, w którym znajduje się zrzut z [...] spływają w kierunku, w którym tworzy się zastoisko wodne w sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Nie ma przy tym możliwości dalszego odpływu wody do jakiegoś innego rowu czy naturalnego cieku. Okoliczność ta, nie była jednak przedmiotem rozważań organów administracji. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił, że oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organy, jak i Sąd nie wzięły pod uwagę art. 125 pkt 2 i 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którymi pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń wynikających z miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, czy wymagań ochrony zdrowia. Tymczasem skarżący na terenie swojej nieruchomości wybudowali dom mieszkalny, uzyskawszy wcześniej wszystkie wymagane prawem decyzje i uzgodnienia. Podnosząc takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, jednak żaden z nich nie może wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 125 pkt 2 i 3 ustawy dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji, że nie wziął pod uwagę przepisów, zgodnie z którymi pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń wynikających z miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, czy wymagań ochrony zdrowia. Tymczasem skarżący na terenie swojej nieruchomości wybudowali dom mieszkalny, uzyskawszy wcześniej wszystkie wymagane prawem decyzje i uzgodnienia. Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za nieskuteczny, a to z dwóch powodów. Po pierwsze, materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia poddanego kontroli Sądu I instancji były przepisy art. 133 ustawy Prawo wodne, stosownie do których w przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek wykonania ekspertyzy lub opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą. Na podstawie powyższych dokumentów organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne ograniczając zakres korzystania z wód lub w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3. Brak zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wydana została skarżona do sądu administracyjnego decyzja administracyjna, uprawnia do stwierdzenia, że nie została skutecznie zakwestionowana legalność tej decyzji. Skoro bowiem, w ocenie autora skargi kasacyjnej, nie doszło do naruszenia przepisów art. 133 ustawy Prawo wodne, to każde inne zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie naruszenie prawa należy ocenić jako niemające wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Po drugie, zaprezentowany przez autora skargi kasacyjnej sposób wykładni art. 125 pkt 2 i 3 ustawy Prawo wodne nie może być uwzględniony. Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 125 ustawy Prawo wodne znajdują zastosowanie na etapie udzielania pozwolenia wodnoprawnego i mają na celu zapewnienie zgodności wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy obowiązującymi dla terenu, którego dotyczy pozwolenie wodnoprawne. Nie jest zatem możliwe przeciwstawienie pozwolenia wodnoprawnego decyzjom wydanym skarżącym w procesie budowlanym dla nieruchomości, która według ekspertyzy nie znajduje się w zasięgu oddziaływania skutków wykonywania pozwolenia wodnoprawnego. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym polegało naruszenie art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne, nie sposób zatem odnieść się do tego zarzutu z użyciem jurydycznej argumentacji. Jeśli idzie o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to również należy uznać je za nieuzasadnione. Skarżący kasacyjnie dopatruje się naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 kpa w tym, że zarówno Sąd I instancji, jak i organy administracyjne "skupiły się" na treści ekspertyzy i opinii wykonanych w ramach postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wypada zwrócić uwagę, że analiza art. 133 ustawy Prawo wodne wskazuje, iż warunkiem zmiany pozwolenia wodnoprawnego jest naruszenie w wyniku wykonywania pozwolenia wodnoprawnego interesów osób trzecich, które winno znaleźć odzwierciedlenie w ekspertyzie lub innym dokumencie, o którym mowa w art. 133 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zmiana pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 133 ustawy Prawo wodne jest zatem dopuszczalna tylko po uprzednim zaistnieniu okoliczności określonych w tym przepisie i tylko, gdy konieczność zmiany została wykazana w dokumentach wskazanych przez ustawodawcę. Jeżeli zatem w świetle literalnego brzmienia art. 133 ustawy Prawo wodne dopuszczalność zmiany pozwolenia wodnoprawnego jest zdeterminowana ustaleniami i wnioskami zawartymi w ekspertyzie i to treść ekspertyzy stanowi wyłączną podstawę zmiany pozwolenia wodno prawnego. Za nietrafne i niezrozumiałe uznać należy twierdzenia skarżącego kasacyjnie o "przywiązywaniu zbyt dużej wagi" do sporządzonej w sprawie ekspertyzy. Jednocześnie warto podkreślić, iż skoro przesłanką zmiany pozwolenia wodnoprawnego jest naruszenie interesu skarżących, a ekspertyza i koreferat wykazały, że wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego nie ma wpływu na nieruchomość skarżących, brak było podstaw do zastosowania art. 133 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W opinii autora skargi kasacyjnej, uchybienie wskazanym przepisom kpa polegać również miało na tym, że poza przedmiotem rozważań Sądu I instancji pozostała kwestia tego, że zrzut wód popłucznych dokonywany jest do rowu pozbawionego odpływu, która to okoliczność ma mieć "kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie". W tym miejscu warto jednak przypomnieć, że jak wynika z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutu powinno odnosić się do okoliczności sprawy, a więc wykazać na czym, w określonych okolicznościach faktycznych, naruszenie danego przepisu postępowania polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Tymczasem rozpoznawana skarga kasacyjna powyższych wymogów nie spełnia. Nie stanowi bowiem prawidłowego przytoczenia podstawy kasacyjnej gołosłowne uznanie przez skarżącego okoliczności za mającą "kluczowe znaczenie". W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.