I SA/Gd 401/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia skutków przybicia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia L.C. (dalej Skarżącego), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 grudnia 2009 r., w którym stwierdzono wygaśnięcie skutków przybicia udzielonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej podał, że w wyniku przeprowadzonej w toku postępowania egzekucyjnego licytacji nieruchomości stanowiącej własność I.B., najwyższą cenę zaoferował Skarżący, na którego rzecz postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2009 r. udzielono przybicia. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 30 września 2009 r. wezwał Skarżącego do uiszczenia ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości w kwocie [...] zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Pismem z dnia 28 października 2009 r. Skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o wyznaczenie dłuższego terminu do uiszczenia ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. odmówił wyznaczenia dłuższego terminu nabycia powyżej wskazanej nieruchomości. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził wygaśnięcie skutków udzielonego przybicia. W dalszych wywodach Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w myśl art. 112 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), z chwilą gdy postanowienie o przybiciu stało się ostateczne, organ egzekucyjny wzywa licytanta, który uzyskał przybicie, aby w terminie 14 dni od otrzymania wezwania złożył do depozytu organu egzekucyjnego cenę nabycia z potrąceniem wadium złożonego w gotówce. Na wniosek nabywcy organ egzekucyjny może wyznaczyć dłuższy termin uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczający jednak 3 miesięcy. Przy czym jeżeli nabywca nie wykonał w terminie warunków licytacyjnych co do zapłaty ceny, wygasają skutki przybicia. Uiszczoną część ceny zwraca się. Następstwa te organ egzekucyjny stwierdza postanowieniem, na które przysługuje zażalenie (art. 111s powołanej ustawy). Z akt sprawy wynika zaś, że wezwanie do uiszczenia ceny nabycia nieruchomości zostało doręczone Skarżącemu w dniu 5 października 2009 r. Termin do uiszczenia kwoty nabycia nieruchomości rozpoczął zatem swój bieg z dniem 6 października 2009 r. i zakończył z dniem 19 października 2009 r., zaś Skarżący zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu do zapłaty dopiero w dniu 28 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że tylko wniosek licytanta złożony w terminie czternastu dni od dnia otrzymania wezwania do uiszczenia ceny nabycia nieruchomości, może zostać uwzględniony przez organ egzekucyjny oraz stanowić podstawę do wyznaczenia przez ten organ dłuższego terminu uiszczenia ceny nabycia. Natomiast złożenie wniosku o wyznaczenie dłuższego terminu do uiszczenia ceny nabycia po upływie terminu czternastu dni do wykonania tego właśnie obowiązku skutkuje tym, iż organ egzekucyjny nie może pozytywnie takiego wniosku rozpoznać i wyznaczyć nabywcy dłuższego terminu do uiszczenia ceny nabycia nieruchomości. Odnosząc się do kwestii podniesionej w zażaleniu dotyczącej nieprawidłowego doręczenia wezwania do zapłaty Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny dokonał wszelkich starań w celu dokonania szczegółowych wyjaśnień co do sposobu doręczenia Skarżącemu wezwania z dnia 30 września 2009 r., składając na "A" SA reklamację listu poleconego nr [...] nadanego za potwierdzeniem odbioru 1 października 2009 r. w Urzędzie Pocztowym, pod adres: "L.C., ul. [...], [...]". W odpowiedzi na złożoną reklamację, "A" S.A., pismem z dnia 16 listopada 2009 r. poinformowała, że przedmiotową przesyłkę doręczono w dniu 5 października 2009 r., zaś jej odbiór pokwitował Skarżący osobiście. Do informacji dołączono duplikat potwierdzenia odbioru potwierdzony przez pracownika Urzędu Pocztowego. Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące nieprawidłowego doręczenia wezwania nie znajdują poparcia w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, tym samym nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L.C. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2010 r. oraz o przeprowadzenie dowodu z druku oświadczenia nr [...] dotyczącego nieotrzymania/otrzymania przesyłki pocztowej, wysłanego przez operatora "A" SA w postępowaniu reklamacyjnym na okoliczność nie potwierdzenia przez Skarżącego sposobu doręczenia przesyłki, oraz o przeprowadzenie dowodu z kart doręczeń listonosza, który wykonywał swoje czynności służbowe celem ustalenia, jaki sposób doręczenia został tam wskazany. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7 i 42 KPA oraz art. 111s ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi podniósł, ze organy nie zweryfikowały zarzutów odnośnie skuteczności doręczenia przez operatora pocztowego wezwania do uiszczenia ceny wylicytowanej nieruchomości. W ocenie Skarżącego organy nie ustaliły na jakiej podstawie został wystawiony duplikat zwrotnego poświadczenia odbioru i nie zażądały karty doręczeń listonosza, w której mogły się znajdować przydatne w tym zakresie informacje. Ponieważ nie można uznać za skuteczne wadliwego doręczenia przesyłki, stwierdzenie wygaśnięcia skutków przybicia, w ocenie Skarżącego jest przedwczesne i wadliwe. Jego zdaniem czternastodniowy termin wynikający z treści art. 112 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 15 października 2009 r., kiedy to Skarżący zapoznał się z treścią wezwania, przeglądając korespondencję w miejscu pracy. Przesyłka zawierająca wezwanie do zapłaty została bowiem doręczona nieprawidłowo w miejscu jego pracy, osobie nieuprawnionej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. Otóż, w myśl art. 112 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z chwilą gdy postanowienie o przybiciu stało się ostateczne, organ egzekucyjny wzywa licytanta, który uzyskał przybicie, aby w terminie 14 dni od otrzymania wezwania złożył do depozytu organu egzekucyjnego cenę nabycia z potrąceniem wadium złożonego w gotówce. Na wniosek nabywcy organ egzekucyjny może wyznaczyć dłuższy termin uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczający jednak 3 miesięcy. Podkreślić w tym miejscu należy, że 14-dniowy termin na złożenie do depozytu ceny nabycia jest nieprzekraczalny. Nabywca może jednak wystąpić o wyznaczenie dłuższego terminu uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczającego jednak 3 miesięcy. Wniosek nabywcy powinien jednak zostać zgłoszony w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Uznanie bowiem, że złożenie wniosku o przedłużenie terminu uiszczenia ceny przybicia możliwe jest po upływie przepisanych prawem 14 dni prowadziłoby do niepewności co do woli nabywcy nabycia licytowanej nieruchomości. Zgodnie z art. 111s ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli nabywca nie wykonał w terminie warunków licytacyjnych co do zapłaty ceny, wygasają skutki przybicia. Uiszczoną część ceny zwraca się. Przy czym następstwa te organ egzekucyjny stwierdza postanowienie, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie Skarżący utrzymuje, że termin do złożenia wniosku o przedłużenie terminu do uiszczenia ceny nabycia wylicytowanej nieruchomości zaczął biec w dniu 15 października 2009 r., tj. w dniu kiedy zapoznał się on z treścią doręczonego wezwania. Tym samym wniosek złożony w dniu 28 października 2009 r. został wniesiony w terminie i w konsekwencji nie było podstaw do odmowy wyznaczenia dłuższego terminu uiszczenia ceny nabycia z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku, a tym samym nie było podstaw do wydania postanowienia o wygaśnięciu skutków przybicia. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela w tym zakresie oceny Skarżącego. Z akt sprawy wynika, że przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do złożenia ceny nabycia została doręczona skarżącemu osobiście w dniu 5 października 2009 r. Okoliczność tę potwierdzają dokumenty przedstawione przez "A" SA (operatora dokonującego doręczenia) w ramach postępowania reklamacyjnego, zainicjowanego przez organ egzekucyjny wobec braku zwrotnego poświadczenia odbioru tej przesyłki, w tym duplikat zwrotnego poświadczenia odbioru. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania treści wystawionych przez "A" dokumentów, a tym samym nie ma potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tej kwestii. Odpowiedź na reklamację oraz duplikat zwrotnego poświadczenia odbioru są dokumentami sporządzonymi przez dokonującego doręczenia operatora – "A". Nie sposób zakładać, że "A" podaje nieprawdę odpowiadając na złożoną reklamację. Co więcej, domniemywać należy, że odpowiedź ta została sporządzona na podstawie posiadanych przez "A" dokumentów, w tym bez wątpienia karty doręczeń. Stąd za całkowicie nieuzasadnione należy uznać żądania Skarżącego dotyczące przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Reasumując stwierdzić należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do złożenie ceny przybicia została doręczona Skarżącemu prawidłowo w dniu 5 października 2009 r., wniosek o przedłużenia terminu do złożenia tej ceny został zaś zgłoszony po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z treści art. 112 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjne działając w zgodzie z obowiązującym prawem stwierdził zatem wygaśnięcie skutków przybicia. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.