II OZ 772/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 434/10 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. f UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 434/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, a ponadto postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na jego charakter, nie może wywołać skutków o jakich mowa w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. G. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucił mu nie uwzględnienie faktu, iż natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki i doprowadzi do faktycznego jej wykonania w związku z czym rozpoznanie skargi stanie się bezprzedmiotowe. Ponadto skarżący przedstawił szereg argumentów odnoszących się do zasadności wydanej decyzji o nakazie rozbiórki oraz wysokości ustalonej grzywny. Wskazując na powyższe autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i wstrzymanie jego wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W świetle powyższego należy zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że wniosek skarżących dotyczący wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na jego zakres i charakter prawny nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wstrzymanie wykonania tego postanowienia nie oznaczałoby wstrzymania postępowania egzekucyjnego, do czego, jak wynika z treści wniosku, zmierza skarżący. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji zarzuty zawarte w skardze skierowanej do sądu, a dotyczące wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa, nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zakarżonego aktu. Skarżący winien bowiem wykazać w przekonujący sposób, że zaskarżone postanowienie w razie jego wykonania spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub wyrządziłoby mu znaczną szkodę. Obowiązek nałożony postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach nie ma przy tym charakteru nieodwracalnego, czyli nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał także w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia naraziłoby go na wyrządzenie znacznej szkody. Samo powtórzenie treści przepisu bez wskazania skutków jakie wykonanie zaskarżonego aktu miałoby na sytuację wnioskodawcy nie stanowi wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w uzasadnieniu zażalenia w swej istocie również sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach i będą one mogły być podnoszone na etapie merytorycznego rozpoznawania sprawy, nie zaś przy rozpoznawaniu wniosku P.G. o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Podkreślenia wymaga również fakt, że postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, nie może wywołać skutków o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. albowiem postanowienie takie nie nadaje się do wykonania, zaś jak przyjmuje się w doktrynie i literaturze postępowania sądowoadministracyjnego przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Niewadliwie zaś Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, nie posiada przymiotu wykonalności, bowiem nie nakłada na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie, bądź w sposób przymusowy. W takiej sytuacji należało uznać, że zasadnym było oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia rozbiórki części obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie oddalić.