II SA/Gl 36/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. N. i C. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (dalej PINB) umorzył postępowanie w sprawie wykonania tarasu przy budynku gospodarczym położonym na działce nr 1, przy ul. [...] w L. W uzasadnieniu podał, że wszczął postępowanie w sprawie w związku z pismem A. i C. N. domagających się usunięcia znajdującej się na sąsiedniej działce betonowej wylewki o wysokości do 0,5 m, która przylega do ich ogrodzenia, i powoduje zalewanie ich działki. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że na działce nr 1 prowadzona jest budowa budynku mieszkalnego oraz posadowiony jest budynek gospodarczy z garażem, wybudowany w granicy dwóch sąsiednich działek. Przed budynkiem gospodarczym i z jednego jego boku wykonano betonowe chodniki. Budynek jak i chodniki zostały wybudowane kilkanaście lat temu. Stanowiąca przedmiot postępowania wylewka przylega z jednej strony do ściany budynku gospodarczego, a z drugiej do granicy działki A. i C. N. Jest ona porośnięta mchem i jak przyjął organ została wybudowana ok. 1993 roku, przez nieżyjącą już matkę aktualnego właściciela nieruchomości G. B. Ten ostatni przedłożył decyzję kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] roku, którą udzielono pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz stanowiący załącznik do tej decyzji plan zagospodarowania działki. Wylewka (taras) znajdująca się od strony południowej budynku gospodarczego ma 2,06 m x 5,08 m x 0, 24 m. Mając na uwadze te ustalenia PINB wezwał G. B. do przedłożenia opinii dotyczącej realizacji przedmiotowego tarasu. W przedłożonej przez właściciela nieruchomości opinii technicznej stwierdzono wykonanie opisanego utwardzenia terenu zgodnie ze sztuką budowlaną. Wskazano jednocześnie, że zrealizowane roboty nie zagrażają bezpieczeństwu, życiu i zdrowiu oraz nadają się do użytkowania. Zdaniem sporządzającego opinię wylewka wykonana została ze spadkiem 5% w kierunku własnej działki (na zieleniec) oraz posiada wysokość 12 cm liczoną od poziomu terenu. Przy zachodniej krawędzi wylewki wykonana została ponadto betonowa rynna odprowadzająca wodę z budynku gospodarczego na własną działkę. Zdaniem inicjatorów postępowania, właścicieli posesji przy ul. [...], woda z tarasu wlewa się jednak wprost na ich działkę, co spowodowane zostało zasypaniem podmurówki ogrodzenia. Wysokość tarasu na skutek podwyższenia terenu wynosi zaś nie 12 cm lecz faktycznie 50 cm. Umarzając wszczęte postępowanie PINB uznał, że do przedmiotowego utwardzenia terenu nie mogą znaleźć zastosowania przepisy dotyczące sytuowania tarasu rozumianego jako urządzenia technicznego związanego z użytkowaniem budynku mieszkalnego i przeznaczonego do zaspokajania potrzeb związanych z funkcją mieszkalną obiektu. Ponadto utwardzenie to zostało wykonane pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W świetle zaś przepisów obowiązujących w dacie realizacji przedmiotowych robót nie było wymagane na ich wykonanie pozwolenie na budowę. Roboty polegające na utwardzeniu betonem terenu własnej działki nie zostały bowiem wymienione w § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Stosownie zaś do § 48 tego rozporządzenia pozwolenie na budowę obejmowało całość inwestycji, a więc i urządzenia budowlane w postaci utwardzeń terenu stanowiących chodnik wokół budynku. Wobec powyższego organ doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej w rozumieniu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Dodatkowo PINB podkreślił, że Prawo budowlane z 1974 roku nie definiowało pojęcia istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, a wykonanie betonowego chodnika z pewnością nie mieściło się w pojęciu istotnego odstępstwa, jakim posługiwały się wówczas organy administracji budowlanej i orzecznictwo sądowe. Odnosząc się do kwestii odprowadzania z tarasu wód opadowych organ stwierdził, że z uwagi na wykonany 5% spadek w kierunku własnej działki, wody te nie są odprowadzane na teren nieruchomości małżonków N. Również wody z dachu budynku gospodarczego są odprowadzane na teren własnej działki za pomocą betonowej rynny wykonanej na zachodniej krawędzi wylewki. Rozwiązanie to pozostaje w zgodzie z § 73, § 79 ust. 1 i § 78 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Jest ono także zgodne z przepisami § 28 i § 316 ust. 2 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Tym samym w opinii PINB przedmiotowego obiektu nie można kwalifikować w kategoriach samowoli budowlanej oraz nie mają do niego zastosowania przepisy art. 48 i art. 51 Prawa budowlanego z 1994 roku i z tego względu prowadzone postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Organ I instancji wyjaśnił także, że budynek gospodarczy został wybudowany w granicach z działkami J. L. i M. R., a od strony działki małżonków N. na odcinku 2 m zostało tylko wykonane przedmiotowe utwardzenie terenu. W ocenie PINB realizacja zaś tych robót nie zmieniła istniejącego spływu wód opadowych. Z mapy zasadniczej z naniesionymi warstwicami wynika także, że naturalny spadek terenu czterech sąsiadujących ze sobą działek przebiega w kierunku południowym i południowo-wschodnim, czyli w stronę drogi dojazdowej do działki małżonków N. oraz w stronę ich działki. Sygnalizowane zatem przez stronę podniesienie terenu działki G. B. nie wpłynęło na zmianę kierunku spływu wód opadowych oraz nie pogorszyło stanu istniejącego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i C. N. wskazując na okoliczności podniesione we wcześniejszych pismach kierowanych do PINB. W szczególności podnieśli, że taras znajduje się 25 cm powyżej podmurówki ogrodzenia. W czasie budowy budynku gospodarczego, w związku z wykonaniem przewidzianego w projekcie dojazdu do garażu, teren działki G. B. został podniesiony o 70 cm. W 2005 roku doszło do kolejnego podwyższenia gruntu tej działki w związku z nawiezieniem na nią ziemi. Wtedy też zdaniem skarżących doszło do budowy stanowiącego przedmiot postępowania tarasu. Pokrycie tarasu mchem nie świadczy zaś o jego starości jest bowiem wynikiem pylenia tuji posadzonych wzdłuż parkanu. Spękanie powierzchni tarasu także nie wynika z jego starości, lecz jest wynikiem zastosowania niewłaściwej technologii przy jego budowie. Wody na ich posesję zaczęły się natomiast przelewać w sierpniu 2008 roku po kolejnym podniesieniu przez sąsiada poziomu gruntu do wysokości podmurówki ogrodzenia. Na zdjęciach i płycie CD dostarczonych przez nich organowi wyraźnie widać spływ wód na ich działkę. Odwołujący się zakwestionowali również wiarygodność opinii technicznej przedłożonej przez G. B. wskazując, że została ona sporządzona przez Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w L., który powinien zostać wyłączony od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 punkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia [...]roku, nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej [...]WINB) działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 oraz 105 § 1 k.p.a.. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu zaakceptował stanowisko PINB tak w przedmiocie ustaleń dotyczących stanu faktycznego, jak i jego kwalifikację prawną. W szczególności [...]WINB podzielił pogląd, że zrealizowana inwestycja nie pełni roli tarasu, który z definicji jest poziomą powierzchnią umieszczoną na wysokości parteru, pietra lub na dachu, ogrodzoną balustradą i służącą do zaspokajania potrzeb związanych z funkcją mieszkalną obiektu. Organ odwoławczy nie zaakceptował jednak zakwalifikowania zrealizowanego utwardzenia terenu jako urządzenia budowlanego. W jego ocenie wykonana wylewka pełni funkcję częściowej "betonowej opaski obwodowej" wykonanej w celu odprowadzania wód opadowych spływających po ścianie i opasce poza budynek, na teren własnej posesji. Wskazał, że w pasie cokołu budynku położonym bezpośrednio nad przylegającym gruntem, ściany zewnętrzne narażone są na szczególnie silne działanie opadów atmosferycznych, wody gruntowej, wody rozbryzgowej, zalegającego śniegu i wahań temperatury. Wykonanie opaski betonowej stanowi zatem, zdaniem organu odwoławczego, formę izolacji budynku ograniczającą wnikanie wilgoci w ściany. [...]WINB zgodził się jednak ze stanowiskiem organu I instancji, że brak jest możliwości potraktowania zrealizowanego budynku jako samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku. Tylko zaś takie ustalenie pozwalałoby na zastosowanie do oceny legalności zrealizowanych robót przepisów Prawa budowlanego z 1974 roku. Zdaniem [...]WINB organ I instancji błędnie jednak uznał, że w sprawie nie mógłby znaleźć zastosowania także przepis art. 51 Prawa budowlanego z 1994 roku, ma on bowiem zastosowanie także do robót innych niż budowa wykonanych pod rządami Prawa budowlanego z 1974 roku. Jednak w związku z uznaniem, że sporna wylewka nie jest obiektem budowlanym ani urządzeniem budowlanym brak jest podstaw do podejmowania w sprawie działań w ramach kompetencji organów nadzoru budowlanego i z tego względu należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania [...]WINB uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, a część z nich dotyczących podwyższenia terenu działki powinna zostać rozpatrzona w równoległym postępowaniu przed Burmistrzem Miasta L. toczącym się w oparciu o art. 29 ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) z opinią techniczną przedłożoną przez G. B. znajdująca się na jego działce wylewka została jednak wykonana na poziomie terenu ze spadkiem 5% w stronę własnej działki. Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut naruszenia art. 24 k.p.a. bowiem T. K. autor opinii technicznej nie jest pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L. oraz nie brał udziału w postępowaniu. W skardze A. i C. N. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania im sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia tych decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez zobowiązanie G. B. do rozbiórki tarasu lub nałożenia na niego obowiązku wykonania urządzenia bezpiecznie odprowadzającego wody z tarasu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie zaskarżoną decyzją art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 roku i art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 roku (aktualnie art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy) poprzez brak rozpatrzenia sprawy pod kątem uzasadnionego interesu strony skarżącej. W ich ocenie zaskarżona decyzja narusza także § 12 i § 79 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz odpowiednio § 12, § 29 i § 79 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także § 12, § 29 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zarzucili również wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 105 § 1 , art. 7, art. 77 oraz art. 24 ust. 4, art. 35 i art. 36 k.p.a. W opinii skarżących wykonana wylewka jest budowlą pełniącą funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Wskazali jednocześnie na szereg błędów zawartych w opinii technicznej sporządzonej przez T. K. Zostały w niej bowiem podane m.in. nieprawidłowe wymiary tarasu w rzucie poziomym, błędna jego wysokość i położenie względem kierunków świata oraz pełniona funkcja. M. N. podtrzymali także swoje wcześniejsze stanowisko dotyczące konieczności wyłączenia od udziału w sprawie autora opinii technicznej. Podnieśli, że w trakcie budowy budynku gospodarczego nie wyrazili zgody na jego realizację w granicy ich działki z uwagi na kierunek spływu wód opadowych. W ich ocenie dowodzi to realizacji tarasu w innej dacie niż to przyjęły organy. Pierwotnie zrealizowany budynek gospodarczy pełnił funkcje garażu i altanki, a aktualnie jest wykorzystywany także jako domek letniskowy przez siostrę właściciela nieruchomości. Wbrew twierdzeniom organów w czasie realizacji budynku gospodarczego obowiązywały przepisy dotyczące zachowania odległości budynku wraz z przynależnościami od granicy działki, a udzielone pozwolenie na budowę nie obejmowało później wykonanych robót budowlanych w postaci tarasu. Roboty te w opinii skarżących naruszają przepisy techniczno-budowlane regulujące kwestię odprowadzania wód opadowych W zaistniałej sytuacji obowiązkiem organu było wymuszenie na inwestorze wykonania w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. zmian i przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a w przypadku nie wywiązania się z tych obowiązków orzeczenie jego rozbiórki. W dalszej części uzasadnienia skargi małżonkowie N. opisali szereg konfliktowych sytuacji związanych ich zdaniem z nieprzestrzeganiem przez G. B. zasad współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie do końca z przyczyn w niej podniesionych. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a. Sąd nie był jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi i dostrzeżone naruszenia przepisów prawa uwzględnił z urzędu. Z uwagi na treść żądań skarżących zawartych w skardze na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd ocenia wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd tym samym władny jest uchylić zaskarżony akt w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i wreszcie naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przywołane przepisy w sposób nie budzący wątpliwości wskazują zatem, że sądy administracyjne nie mogą kierować się w swoim orzecznictwie względami słuszności czy też odwoływać się klauzuli generalnej dotyczącej nadużycia praw podmiotowych. Zapadłe w kontrolowanej sprawie decyzje organów obu instancji zostały oparte na normie wynikającej z art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przywołane uregulowanie nie pozostawia wątpliwości, że umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Celem postępowania administracyjnego jest bowiem załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza zatem niemożność wydania w sprawie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty w związku z brakiem któregoś z elementów administracyjnego stosunku prawnego. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada w szczególności w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przesłanką bezprzedmiotowości postępowania jest także brak podstaw do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt kontrolowanego postępowania należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy uznały, iż brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Pogląd ten nie mógł zostać zaakceptowany przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że zrealizowane na działce nr 1 prace polegające na utwardzeniu terenu działki wzdłuż ściany istniejącego budynku gospodarczego zostały wykonane samowolnie. Realizacja przedmiotowych robót nie została bowiem przewidziana w projekcie zagospodarowania działki, stanowiącym część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...]roku. Udzielone tą decyzją pozwolenie na budowę uwzględniało zaś jedynie utwardzenie terenu działki w postaci drogi dojazdowej do garażu, przewidzianej do realizacji wzdłuż granicy działki stanowiącej własność M. R. Nie można zgodzić się także ze stanowiskiem organów obu instancji, że spornej betonowej wylewki nie można traktować jako tarasu, gdyż stanowi ona jedynie urządzenie budowlane (PINB), czy betonową opaskę obwodową budynku ([...]WINB). W ocenie sądu z uwagi na funkcję pełnioną przez część budynku gospodarczego przyległą do spornej wylewki (altanka, domek letniskowy) mogła ona pełnić z powodzeniem rolę tarasu. Wylewka ta jednak stanowi przede wszystkim część obiektu budowlanego, do którego w zależności od daty jej realizacji winny znaleźć zastosowanie unormowania zawarte w art. 37 – 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, bądź odpowiednie przepisy Prawa budowlanego z 1994 roku. Po drugie stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności ustalenia według jakiego reżymu prawnego należy ocenić legalność zrealizowanego utwardzenia terenu działki. Orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego nie zebrały bowiem praktycznie żadnych dowodów pozwalających na ustalenie daty realizacji tych robót budowlanych. W tej kwestii poprzestały one jedynie na akceptacji oświadczenia aktualnego właściciela nieruchomości twierdzącego, że sporna wylewka betonowa została zrealizowana w 1993 roku. Dodatkowo - zdaniem PINB - za przyjęciem tej daty ma przemawiać porośnięcie wykonanej wylewki mchem oraz zużycie jej powierzchni. Powyższe dowodzi naruszenia zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz wynikającej z art. 77 § 1 tej ustawy zasady oficjalności nakładającej na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei [...]WINB w uzasadnieniu swojej decyzji zaakceptował, jak się zdaje, stanowisko zajęte w tej kwestii przez organ I instancji. Organ ten naruszył także unormowanie wynikające z art. 80 k.p.a. nie odniósł się bowiem w żaden sposób do twierdzeń skarżących, którzy w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazali, że przedmiotowa wylewka została zrealizowana dopiero w 2005 roku. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów, że brak było podstaw prawnych do odsunięcia od udziału w sprawie autora opinii technicznej dotyczącej wykonanych robót budowlanych. Przedłożona przez uczestnika postępowania opinia zawiera jednak szereg nieścisłości poddających w wątpliwość jej ustalenia. W szczególności wskazany w tej opinii 5% spadek nachylenia spornej wylewki w kierunku własnej działki nie zapewnia, przy dużych opadach, odprowadzania wód opadowych z dachu budynku gospodarczego oraz z jej powierzchni na teren własnej działki. Ponownie rozpatrując sprawę PINB zastosuje się do wskazań Sądu, w szczególności ustali na podstawie zgromadzonych dowodów prawdopodobną datę realizacji spornej wylewki i w zależności od tego zastosuje do jej legalizacji właściwy reżim prawny. Organ ten zweryfikuje także treść sporządzonej przez T. K. opinii technicznej odnosząc jej ustalenia do przepisów techniczno-budowlanych regulujących dopuszczalne sposoby odprowadzania wód opadowych obowiązujących w dacie wykonania robót. Z tych wszystkich powodów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 200, art. 202 § 2 , art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.