I OZ 427/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 344/10 oddalające wniosek G. L. i J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi G. L. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie z wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy. We wniosku z dnia 2 września 2010r., małżonkowie G. L. i J. G. zwrócili się o zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 344/10. Pismem z dnia 12 kwietnia 2011r. G. L. i J. G. cofnęli wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając przy tym, że postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 26/10, przyznano im prawo pomocy. W wykonaniu zarządzenia Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 kwietnia 2011 r. poinformowano wnioskodawców, że przyznane im przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawo pomocy dotyczyło sprawy o sygn. akt II SO/Bk 26/10 – wyłączenia od orzekania sędziów Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie, zaś zakres przyznanego prawa pomocy nie rozciąga się na sprawę o sygn. akt II SA/Ol 344/10. Dlatego też wezwano strony do potwierdzenia w terminie 7 dni, czy rzeczywiście cofają wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi pismem z dnia 20 kwietnia 2011r. G. L. i J. G. wskazali, że z całą mocą podtrzymują swoje pismo z dnia 12 kwietnia 2011r. (o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy) i wnioski w nim zawarte. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 344/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek G. L. i J. G. o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku cofnięcia takiego wniosku przez skarżących. Na to postanowienie G. L. i J. G. złożyli obszerne zażalenie, w którym w dużej części podnieśli kwestie związane ze sprawą o sygn. akt II SO/Bk 26/10. Wskazali także, że ich wniosek o przyznanie prawa pomocy stał się bezprzedmiotowy, zatem powinien ulec umorzeniu, a nie oddaleniu. Jednocześnie wskazali, że Sąd błędnie ustalił treść pisma z dnia 20 kwietnia 2011 r. podtrzymującego pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. Podnieśli także, iż nie znajduje żadnego uzasadnienia informacja Sądu, że prawo pomocy przyznanie w sprawie o sygn. akt II SO/Bk 26/10 "nie rozciąga się" na sprawę o sygn. akt II SA/Ol 344/10. Zdaniem skarżących "kwestię numeracji i sygnatur akt regulują zasady biurowości, które nie mają wpływu na przedmiot zaskarżenia sprawy". Wskazali, że z takich powodów podtrzymali pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. i wnioski w nim zawarte. Skarżący podnieśli również, że w niniejszej sprawie Sąd nie udzielał im żadnych wskazówek, do czego był obowiązany na mocy art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi w myśl art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy skutkuje umorzeniem postępowania. Stosownie zaś do art. 64 § 3 tej ustawy, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na mocy art. 60 w związku z 64 § 3 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy za dopuszczalne. Zasadnie zatem podniesiono w zażaleniu, że sprawa z wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy, wskutek cofnięcia przez nich tegoż wniosku, stała się bezprzedmiotowa, a więc winna zostać przez Sąd umorzona, a nie oddalona. Wskazać jednakże należy, że w pozostałym zakresie złożone zażalenie jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne. W szczególności sprzeczne jest z jednej strony twierdzenie skarżących, że Sąd błędnie ustalił treść pisma z dnia 20 kwietnia 2011 r. podtrzymującego pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. (cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy), a z drugiej, że podtrzymują pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. i wnioski w nim zawarte. Jak z akt niniejszej sprawy wynika, skarżący pismem z dnia 12 kwietnia 2011r. cofnęli złożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Kierując się zasadą wyrażoną w art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, Sąd pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2011 r. zasadnie poinformował wnioskodawców, że zakres przyznanego im przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawa pomocy dotyczącego sprawy o sygn. akt II SO/Bk 26/10 (wyłączenia od orzekania sędziów Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie), nie rozciąga się na sprawę przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 344/10 (podział nieruchomości). Właśnie w oparciu o art. 6 powołanej ustawy, przed podjęciem jakichkolwiek kroków, Sąd pierwszej instancji wezwał strony działające bez profesjonalnego pełnomocnika do potwierdzenia w terminie 7 dni, czy rzeczywiście cofają przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że nie zastosował w sprawie względem skarżących art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wykonaniu zarządzenia sędziego tegoż Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. zwrócił skarżącym uwagę, iż postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II SO/Bk 26/10 przyznające prawo pomocy w zakresie całkowitym, dotyczy tylko i wyłącznie sprawy wpadkowej prowadzonej przed tym sądem, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 167/10, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku tylko do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r., skarżący potwierdzili w piśmie z dnia 20 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego) cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym postępowanie to stało się bezprzedmiotowe i dlatego na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 1 w związku z 64 § 3, art. 193, podlega umorzeniu. Podkreślić w tym miejscu należy, że przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postanowieniu była tylko i wyłącznie kontrola zasadności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2011 r., zatem pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu, nie mogły być rozpoznane. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188, art. 161 § 1 pkt 1 w związku z 64 § 3, art. 193 i art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.