II OSK 1/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 56/10 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., II SA/Kr 56/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej jako: WSA) - po rozpatrzeniu sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej jako: SKO) z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddalił. W uzasadnieniu wskazano, że "decyzją nr 45 z dnia [...] lipca 2006 r. (znak: [...]) Burmistrz Miasta Nowego Targu (dalej jako: burmistrz) - po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta Nowego Targu ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego drogi publicznej polegająca na przebudowie ul. [...] w Nowym Targu (odcinek od ul. [...] do przejazdu kolejowego). Droga jednojezdniowa o średniej szerokości pasa drogowego 10 - 12m (w tym jezdnia o szer. 6m, chodnik dwustronny o szer. ok. 2 m) i długości ok. 1080 m, (inwestycja nie dot. przebudowy ulicy [...] w obrębie przejazdu kolejowego na dz. ewid. nr [...] (min. 50 m od skrajnej szyny), odcinek ten objęty będzie odrębnym wnioskiem), oraz uzupełnieniu infrastruktury: - budowy kanalizacji opadowej, przebudowy urządzenia wodnego (przepustu wodnego), regulacji odcinka cieku wodnego oraz budowa oświetlenia ulicznego, sieci teletechnicznej podziemnej, gazowej; - przebudowa: kanalizacji sanitarnej, oświetlenia ulicznego, sieci wodociągowej, energetycznej i teletechnicznej, planowana do realizacji w Nowym Targu; - po działkach ewid. nr: [...]-[...]". W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki wynikające z ochrony środowiska, w tym ochrony przyrody, zdrowia ludzi oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu podniesiono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został sporządzony przez mgr inż. arch. Annę Szarek wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów (MP-0994), inwestycja jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257 poz. 2573), w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przed wydaniem - zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu z 2003 r., w trybie art. 106 ustawy KPA - uzgodniono z Wojewodą Małopolskim w zakresie zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, Marszałkiem Województwa Małopolskiego w zakresie zadań rządowych i samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, Wojewodą Małopolskim w zakresie obszarów objętych ochroną jako Obszar Chronionego Krajobrazu Woj. Nowosądeckiego na podstawie przepisów o ochronie przyrody, Małopolskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie w zakresie melioracji wodnych oraz Starostą Nowotarskim w odniesieniu do gruntów rolnych i leśnych wykorzystywanych na cele rolne. Ponadto wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (dalej jako: RZGW) dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia wodno-prawnego, do wydania którego organem właściwym jest wojewoda. RZGW, po analizie wniosku stwierdziło, że organem właściwym do wydania pozwolenia wodno-prawnego na przebudowę koryta cieku wodnego pn. Potoczek jest Starosta Nowotarski, w związku z tym inwestycja nie wymaga uzgodnienia z Dyrektorem RZGW w przedmiotowym zakresie. W uzasadnieniu decyzji nr 45 z dnia [...] lipca 2006 r. wskazano ponadto, że właściciele działek, na których projektowana jest inwestycja zostali zawiadomieni pisemnie o toczącym się postępowaniu, a pozostałe strony zostały powiadomione poprzez obwieszczenie wywieszone na miejskich tablicach ogłoszeń oraz na stronie internetowej urzędu w dniach od 27 października 2005 r. do 18 listopada 2005 r. Wskazano ponadto, że K. C., właścicielka działki ewid nr [...], warunkuje wydanie zgody na realizację inwestycji wykupem części działki przeznaczonej pod drogę lub zamianę całej działki [...] na inną o podobnym charakterze i terenie. Karol Pilarski, właściciel działki ewid. nr [...], warunkuje zaś wydanie zgody na realizację inwestycji wykupem części działki przeznaczonej pod drogę. W związku z powyższymi zarzutami podniesiono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego będzie stanowiła podstawę dla dokonania niezbędnych podziałów i przeprowadzenia wykupów terenu przeznaczonego pod pas drogowy ul. [...], a zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Na koniec wskazano, że do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest konieczne uzyskanie zgody właścicieli działek, a przedmiotowa inwestycja jest niezbędna dla zapewnienia właścicielom nieruchomości wzdłuż projektowanej drogi prawidłowego dostępu do drogi publicznej oraz rozwiązania prawidłowych połączeń komunikacyjnych w tym obszarze. Odwołanie K. C. nie zostało uwzględnione i SKO, decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu, że strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym, w tym również z opracowaniem projektowym inwestycji. Załącznik ten - jak dodatkowo wyjaśnił organ - posiada duże rozmiary, a doręczenie decyzji bez integralnego załącznika istotnie stanowi uchybienie przepisowi art. 109 § 1 Kpa w związku z art. 54 pkt 3 ustawy, ale zwrócić jednakże warto uwagę, że celem owego przepisu jest zapewnienie stronie pełnej informacji o planowanym zamierzeniu inwestycyjnym, w szczególności w odniesieniu do nieruchomości zainteresowanego, a akta zawierają pismo organu z dnia 21 listopada 2005 r. (znak [...]), skierowane do K. C. i dowodzące, że stronie przedstawiono szczegółowy projekt wydzielenia części działki [...] o powierzchni 149 m2 na cele projektowanej przebudowy ulicy. W kwestii dotyczącej niedoręczenia stanowiska organu ustanowionego przez skarżącą pełnomocnikowi P. C. - akta sprawy dowodzą że pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 20 sierpnia 2005 r. (a więc przed wszczęciem postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego), a dotyczyło "sprawy działki nr [...]" a w szczególności jej wykupu, jednakże SKO zakwestionowało z przyczyn formalnych udzielone pełnomocnictwo, ponieważ podpis osoby udzielającej pełnomocnictwa nie został uwierzytelniony - nie może ono zatem stanowić dowodu w sprawie. Z kolei w odniesieniu do kolejnego zarzutu nieuwzględnienia przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania "alternatywnych rozwiązań", poczynając od całkowitego ominięcia działki nr [...] po różnego rodzaju propozycje zamian nieruchomości lub jej części - organ odwoławczy stwierdził, że organ odniósł się do tych propozycji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (pkt 13). W ocenie SKO, organ przyjął - przy zachowaniu koniecznych parametrów projektowanej drogi - rozwiązanie optymalne, które nie sposób kwestionować. Skargę do WSA na powyższą decyzję złożyła K. C. i nie precyzując żądania skargi zarzuciła - podobnie jak w odwołaniu -, że wbrew temu co twierdzi SKO, niedoręczenie załącznika graficznego nr 1 jest naruszeniem prawa, bo skoro załącznik traktuje się jako integralną część decyzji, to dla treści decyzji ma on decydujące znaczenie i naruszeniem prawa jest niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej a "do pewnego etapu postępowania administracyjnego moje pełnomocnictwo nie było kwestionowane i było honorowane" oraz, iż organy samorządowe "chcą realizować zadania celu publicznego w oparciu o decyzje a nie obowiązujący miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego dla ul. [...] i jej otoczenia, którego istnienie nakłada kompleksowe rozwiązania prawno-przestrzenne uwzględniające specyfikę terenu a tym samym korzystniejszych co ważne stałych rozwiązań w długiej perspektywie czasowe". Takim działaniem skarżąca zostaje pozbawiona prawa własności swojej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W zaskarżonym wyroku WSA wskazał, że skargę należy uznać za nieuzasadnioną, a dokonana, kontrola sądowa zaskarżonej decyzji nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu, żeby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. WSA podkreślił, że zawarty w skardze zarzut co do niedoręczenia skarżącej załącznika graficznego stanowiącego jest słuszny, ale podstawą skargi jest tylko takie naruszenie prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu I instancji załącznik graficzny obrazuje na mapie przebieg planowanej inwestycji drogowej. Jego niedoręczenie miałoby istotny wpływ, gdyby skarżąca nie wiedziała jak ma przebiegać planowana inwestycja. Tymczasem z materiału sprawy wynika, że skarżąca znała przebieg planowanej inwestycji, co SKO podkreśliło w swoim uzasadnieniu. O tym, że skarżąca znała przebieg planowanej inwestycji świadczy także jej oświadczenie złożone na rozprawie przed Sądem w dniu 10 czerwca 2010 r., w którym przyznaje, że wiedząc o wszczętym postępowaniu chciała pertraktować w sprawie sprzedaży gminie swojej nieruchomości, po której miała przebiegać droga. Tak więc, omawiany zarzut, jakkolwiek słusznie wskazujący na naruszenie prawa - nie może doprowadzić do uwzględnienia skargi, bowiem nie jest to takie naruszenie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niedoręczenie załącznika w żaden sposób nie pozbawiło skarżącej możliwości obrony swych praw, czego nawet skarżąca nie wywodzi. Odnośnie drugiego zarzutu polegającego na niedoręczeniu decyzji pełnomocnikowi, WSA także uznał go za niezasadny. Zdaniem WSA pełnomocnictwo udzielone zostało w dniu 20 sierpnia 2005 r. i dotyczyło reprezentacji skarżącej "w sprawie działki ewidencyjnej [...] ...", a na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. skarżąca wyraźnie oświadczyła, że "W sprawie sprzedaży nieruchomości miał mnie reprezentować syn i w tym zakresie udzieliłam mu pełnomocnictwa". Tak więc nie można obecnie wykorzystywać tego pełnomocnictwa jako udzielonego w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo WSA nadmienił, że z wywodu pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Sądem zdaje się wynikać, że cała istota sprawy sprowadza się do wykupu i ceny, jaką skarżąca może uzyskać za jej nieruchomość w przypadku jej wywłaszczenia i czy wywłaszczenie części nie spowoduje, że pozostała część stanie się bezużyteczna. Pełnomocnik wprost oświadczył, że "gdyby gmina konstruktywnie przystąpiła do pertraktacji ze skarżącą, nie doszłoby do kwestionowania przez nią ustaleń lokalizacji. Tymczasem gmina stawia skarżącą przed faktami dokonanymi, bowiem już dokonała podziału nieruchomości, na której ma być lokalizowana przedmiotowa inwestycja, ale postanowienie w tym zakresie zostało uchylone w trybie odwoławczym przez SKO". Zdaniem WSA, jeżeli zamiarem skarżącej jest "blokowanie" inwestycji i przymuszenia gminy do wykupu jej nieruchomość na jej warunkach to trzeba stwierdzić, że zamiar ten nie może być zrealizowany w przedmiotowej sprawie, bowiem ani Sąd ani organy w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogą uzależnić treści decyzji od wykupu nieruchomości. Kwestia wykupu czy wywłaszczenia musi zostać rozstrzygnięta, bowiem inwestor nie będzie mógł przystąpić do realizacji inwestycji - ale kwestie te będą rozstrzygane albo na drodze dobrowolnej czynności kupna - sprzedaży, bądź na drodze postępowania wywłaszczeniowego. Wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik K. C. zaskarżył powołany wyrok WSA w całości zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji: I) przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu artykułu 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zmianami - dalej jako: upzp) poprzez jego błędną wykładnię i tym samym ustalenie, że "zamiarem Skarżącej jest blokowanie inwestycji i przymuszenie Gminy do wykupu jej nieruchomości na jej warunkach"; II) naruszenie przepisów postępowania mające znaczący wpływ na wynik postępowania, a mianowicie przepisu artykułu 145 § 1 pkt 1 lit. c\ w związku z przepisem artykułu 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa) przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja SKO została wydana z naruszeniem przepisu artykułu 109 § 1 w związku z artykułem 54 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zmianami - dalej jako: kpa). Biorąc powyższe pod uwagę strona wnosząca skargę kasacyjną zażądała uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca uważa, iż planowana inwestycja celu publicznego polegająca na przebudowie ulicy [...] doprowadzi do utraty przez należącą do Niej działkę o numerze ewidencyjnym [...] charakteru działki budowlanej. Według autora skargi kasacyjnej WSA w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, jednakże - zdaniem strony skarżącej - na jego podstawie wyciągnął błędne wnioski stanowiące podstawę wydanego orzeczenia. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zgodnie z art. 50 upzp inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego a w przypadku braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Biorąc powyższe pod uwagę w skardze kasacyjnej wskazano, że zarówno z samej decyzji Burmistrza Miasta Nowy Targ jak i wydanej w wyniku odwołania strony skarżącej decyzji SKO i wyroku WSA nie wynika, ażeby inwestycja objęta zaskarżoną decyzją służyła gminnemu celowi publicznego. Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa inwestycja zaspakaja interes wąskiej grupy ludności zamieszkałej na terenie Gminy Nowy Targ a to mieszkańców i właścicieli nieruchomości ulicy [...]. W takim wypadku planowanej inwestycji nie można sklasyfikować jako inwestycji celu publicznego, gdyż nie zaspakaja ona potrzeb ogółu mieszkańców gminy, a tym samym jest niezgodna z dyspozycją normy zawartej w przepisie artykułu 50 upzp. Na koniec podniesiono, że WSA w sposób prawidłowy uznał, iż decyzja winna być dostarczona stronie wraz ze wszelkimi jej załącznikami a więc wydaje się niezrozumiałym stwierdzenie, że brak w doręczonej stronie załącznika graficznego, stanowiącego podstawę jej wydania, nie jest naruszeniem przepisów postępowania obowiązujących organ wydający decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W tej sprawie przesłanki te nie wystąpiły. Przechodząc do analizy podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 50 upzp jest niezasadny. NSA zgadza się z autorem skargi kasacyjnej, że niefortunnym jest zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA sformułowanie "jeżeli zamiarem skarżącej jest ‘blokowanie’ inwestycji i przymuszenia Gminy do wykupu jej nieruchomości na jej warunkach ...". Nie zmienia to faktu, że WSA nie naruszył art. 50 upzp, bowiem planowana inwestycja, polegająca na przebudowie ul. [...] w Nowym Sączu prawidłowo została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. NSA wskazuje, że zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp inwestycja celu publicznego to działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675 - dalej jako: ugn). Zgodnie zaś z art. 6 ugn celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. właśnie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji czy też wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń, a także budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń i budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Skoro więc planowana inwestycja polega na przebudowie ul. [...] w Nowym Targu (odcinek od ul. [...] do przejazdu kolejowego) i budowy kanalizacji opadowej, przebudowy urządzenia wodnego (przepustu wodnego), regulacji odcinka cieku wodnego oraz budowa oświetlenia ulicznego, sieci teletechnicznej podziemnej, gazowej, a także przebudowie kanalizacji sanitarnej, oświetlenia ulicznego, sieci wodociągowej, energetycznej i teletechnicznej, planowana do realizacji w Nowym Targu, to - zdaniem NSA - należy ją zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego, bowiem - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - planowana inwestycja będzie służyła gminnemu celowi publicznemu. NSA nie zgadza się z prezentowaną przez stronę skarżącą argumentacją, że inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Żaden przepis upzp ani ugn nie uprawnia do takich twierdzeń. Oczywiście, inwestycja celu publicznego winna służyć ogółowi zbiorowości, ale nie zawsze w znaczeniu dosłownym. Przecież za cel publiczny przepisy ugn uznają np. "wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń", a jest oczywistym, że tylko nieliczny odsetek populacji zamieszkującej obszar gminy (powiatu, województwa), na którym planowana jest taka inwestycja skorzysta bezpośrednio z usług planowanego lotniska. Nie ulega jednak wątpliwości, że budowa lotniska wpłynie na atrakcyjność (gospodarczą, turystyczną itd.) danego regionu, co niewątpliwie będzie służyć ogółowi społeczeństwa zamieszkującego taki region. Podobnie więc przebudowana ulica codziennie będzie służyła tylko mieszkańcom tej ulicy, a pozostałym mieszkańcom gminy sporadycznie, gdy właśnie będą nią przejeżdżać, co jednak w żaden sposób nie dyskwalifikuje tej przebudowy jako inwestycji celu publicznego. Podsumowując, autor skargi kasacyjnej niezasadnie zarzuca WSA (i pośrednio organom administracji) naruszenie art. 50 upzp przez jego błędną wykładnię. Odnośnie drugiego z zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej także jego należy uznać za nieuzasadniony. NSA w pełni akceptuje argumentację Sądu I instancji i uznaje ją za własną. Jak słusznie wskazał WSA zawarty w skardze zarzut co do niedoręczenia skarżącej załącznika graficznego stanowiącego jest słuszny, ale podstawą skargi jest tylko takie naruszenie prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Załącznik graficzny obrazuje na mapie przebieg planowanej inwestycji drogowej. Jego niedoręczenie miałoby istotny wpływ, gdyby skarżąca nie wiedziała jak ma przebiegać planowana inwestycja. Tymczasem z materiału sprawy wynika, że skarżąca znała przebieg planowanej inwestycji, co podkreśliło Kolegium w swoim uzasadnieniu. O tym, że skarżąca znała przebieg planowanej inwestycji świadczy także jej oświadczenie złożone na rozprawie przed WSA w dniu 10 czerwca 2010 r., w którym przyznaje, że wiedząc o wszczętym postępowaniu chciała pertraktować w sprawie sprzedaży gminie swojej nieruchomości po której miała przebiegać droga. Tak więc, - zgadzając się z rozstrzygnięciem WSA - NSA stwierdza, że omawiany zarzut, jakkolwiek słusznie wskazujący na naruszenie prawa - nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi, bowiem nie było to takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, NSA uznał, że nie istniały podstawy do zastosowania przepisu artykułu 145 § 1 pkt 1 lit. c\, gdyż Sąd I instancji słusznie uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji WSA nie mógł uczynić nic innego jak tylko zastosować art. 151 ppsa, a więc oddalić skargę K. C.. W związku z powyższym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, NSA na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.