I FZ 284/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 162/10 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 07 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 14.06.2010 r., sygn. I SA/Op 162/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej "popsa" odrzucił wniosek M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 07.12.2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu przedmiotowy wniosek był spóźniony. WSA wskazał, że w postanowieniu odrzucającym skargę przyjęto, że upływ terminu do wniesienia skargi nastąpił 17.02.2010 r., skargę zaś wniesiono 18.02.2010 r. We wniosku o przywrócenie tego terminu jako przyczynę jego uchybienia podano awarię samochodu i wyjazd służbowy. Mając to na względzie Sąd stwierdził, że przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi ustały w dniu 21.02.2010 r. Wtedy to bowiem zakończył się trwający od 18.02.2010 r. wyjazd służbowy skarżącej za granicę. Termin 7-dniowy do jego złożenia przedmiotowego wniosku upływał zatem w dniu 01.03.2010 r. Wniesienie go najwcześniej w dniu 29.04.2010 r., przy czym termin ten przyjęto na korzyść strony, oznaczało, że był spóźniony i podlegał odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła podatniczka zarzucając, że błędnie uznano 21.02.2010 r. za datę ustania obiektywnej przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Według strony miarodajna była data 26.04.2010 r., kiedy to z doręczonego w tym dniu postanowienia o odrzuceniu skargi, uzyskała informację o niedotrzymaniu wymaganego terminu. Wobec tego wniosła o zmianę skarżonego postanowienia poprzez przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Spór w sprawie wywoływała ocena terminowości złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie go, w świetle art. 87 § 1 popsa, wymaga przede wszystkim ustalenie daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Odnosząc się do tak nakreślonego problemu należy wskazać, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, lecz z innych względów niż wyeksponowano w jego uzasadnieniu. Wniosek strony był bowiem spóźniony. Sąd niezasadnie jednak przyjął, że przyczyna, która spowodowała niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi ustała dnia 21.02.2010 r., a więc w dniu zakończenia wyjazdu służbowego skarżącej. Wyjazd ten rozpoczął się wszak już po upływie wskazanego wyżej terminu. Tym samym zdarzenie to nie mogło mieć wpływu na niedotrzymanie tego terminu. W świetle zaś okoliczności wskazanych we wniosku stwierdzić należy, że wyłączną przyczyną niedochowania terminu była awaria samochodu. Ustała ona następnego dnia po jego upływie a więc w dniu 18.02.2010 r. Strona musiała mieć tego świadomość. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została bowiem prawidłowo poinformowana o terminie do wniesienia skargi. Uznać zatem należy, że w dniu 17.02.2010 r. podejmowała wysiłki właśnie w celu zachowania tego terminu, które jednak udaremniła przeszkoda w postaci awarii. Skoro tak, to od 18.02.2010 r. powinna przedsiębrać już działania w celu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z powyższego wynika zatem, że ostatnim dniem terminu, w którym zgodnie z art. 87 § 1 popsa, należało złożyć wniosek o przywrócenie terminu był 25.02.2010 r., a nie jak przyjął Sąd I instancji 01.03.2010 r. Okoliczność ta sprawia, że pomimo podania w uzasadnieniu błędnych faktów, rozstrzygnięcie co do zasady odpowiada prawu, ponieważ wniosek strony z dnia 29.04.2010 r., jako i tak spóźniony należało odrzucić. Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1-2 i art. 198 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.