I GSK 985/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. N.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt I SA/Go 497/10 w sprawie ze skargi J. N.-P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. N.-P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z 15 września 2010 r., sygn. akt I SA/Go 497/10, oddalił skargę J. N. – P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, kwoty wynikającej z długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Skarżąca w dniu [...] sierpnia 2007 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany marki B. [...] T. k., nr nadwozia [...], pojemność silnika 2171 cm3, rok produkcji 2001. Wartość celną pojazdu zadeklarowano na kwotę 2.500 CHF zgodnie z załączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem z [...] sierpnia 2007 r., którego wystawcą była firma "F. A. V. A. M." z siedzibą w R. (Szwajcaria). Do zgłoszenia celnego skarżąca przedłożyła również opinię techniczną nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. Organ celny po zwolnieniu towaru, zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. – dalej WKC), dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności kontrolnych załączony do zgłoszenia dokument sprzedaży został przekazany do weryfikacji szwajcarskim służbom celnym. Pismem nr [...] z [...] grudnia 2007 r. Dyrekcja Okręgu Celnego w S. – Sekcja Dochodzeniowa poinformowała, że ani podmiot uwidoczniony w zgłoszeniu jako sprzedawca, tj. firma "F. A. V. A. M.", ani podany adres (A. [...], [...] R.) nie istnieją. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G., postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wartości celnej towaru, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Powołany przez organ biegły ekspert z zakresu techniki motoryzacyjnej w opinii nr [...] z [...] września 2009 r. określił wartość spornego samochodu wynoszącą 24.200 zł na podstawie porównania z podobnym pojazdem wyprodukowanym w innym kraju niż Wspólnota, o cechach i wyposażeniu najbardziej zbliżonym (porównywalnym) do samochodu sprowadzonego przez skarżącą, a mianowicie z samochodem wyprodukowanym w Japonii, marki S. I. G. [...] T. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. w decyzji z [...] listopada 2009 r. nr [...] określił na tej podstawie wartość celną sprowadzonego przez skarżącą samochodu osobowego marki B. [...] T. na kwotę 15.874 zł, kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 969 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 2.375 zł i kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.364 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. skarżąca wniosła o zmianę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera, dotyczących kraju bądź obszaru pochodzenia importowanego towaru, natomiast w świetle art. 78 WKC po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym, m. in. skierować je do weryfikacji do władz celnych kraju eksportu. W związku z otrzymaną informacją, że podmiot nie istnieje oraz że adres jego siedziby jest fikcyjny, organ celny pierwszej instancji uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd, co w konsekwencji pozwoliło, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1992 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. – dalej: RWKC), na ustalenie wartości celnej inną metodą niż metoda wartości transakcyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 1 WKC. Organ odwoławczy wskazał ponadto sposób określenia wartości celnej sprowadzonego używanego samochodu osobowego metodą wartości transakcyjnej identycznych towarów, metodą wartości transakcyjnej podobnych towarów, metodą wartości opartą na cenie jednostkowej oraz metodą wartości kalkulowanej – z podaniem przyczyn tego wykluczenia – organ przyjął zasady wynikające z art. 31 WKC, czyli metodę tzw. ostatniej szansy. Na tej podstawie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych, w oparciu o wymienioną metodę tzw. ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania m. in. z opinii rzeczoznawców. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w R. organ celny pierwszej instancji, ustalając wartość celną metodą zastępczą zgodnie dyspozycją art. 31 WKC, jako punkt wyjścia zasadnie przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii nr [...] i przy ustalaniu wartości celnej dokonał pomniejszeń o należności celne, podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy pobierane w związku z importem towaru. Od powyższej decyzji J. N. – P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z 15 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na gruncie przepisów WKC, RWKC oraz ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych (rachunku, faktury) załączonych do zgłoszenia celnego nie tylko pod względem formalnym, lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru, natomiast wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w przypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących do określenia wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym organy te miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącą wartości celnej towaru, stwierdzając, że wprawdzie informacja władz szwajcarskich dotycząca bytu prawnego kontrahenta skarżącej odnosi się do stanu na [...] grudnia 2007 r., tj. na dzień sporządzenia informacji, a nie na dzień dokonania transakcji sprzedaży skarżącej spornego samochodu, tj. [...] sierpnia 2007 r., to, jak wynika z treści pisma władz szwajcarskich, adres tej firmy w ogóle nie istnieje, czyli w konsekwencji ww. firma nie mogła prowadzić działalności gospodarczej pod adresem wskazanym na rachunku sprzedaży pojazdu. W związku z powyższym organy celne, zdaniem Sądu, słusznie przyjęły, że rachunek z [...] sierpnia 2007 r. należało uznać za niewiarygodny, a kwota zakupu w nim ujęta nie odzwierciedla jego rzeczywistej wartości transakcyjnej. Sąd stwierdził, że na mocy art. 86 ustawy Prawo celne organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego, które, zgodnie z art. 194 par. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), należy uznać za dokumenty urzędowe. W ocenie WSA w G. W. organy celne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego miały podstawę do odstąpienia od wartości transakcyjnej jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod przewidzianych w art. 30 i art. 31 WKC, które to należy stosować w kolejności przewidzianej w art. 29 ust. 2 lit. a, b, c i d WKC. W przypadku zaś niemożności ustalenia wartości celnej w powyższy sposób w rachubę wchodzi metoda tzw. ostatniej szansy regulowana przepisem art. 31 WKC. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz rozdziału 3 WKC. W art. 31 ust. 2 WKC wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą ostatniej szansy, a wśród nich ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu, w związku z czym dane dotyczące rynku szwajcarskiego nie mogły być wykorzystane. Z uwagi na powyższe Sąd podzielił stanowisko organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie stosownej opinii z uwzględnieniem cen na rynkach innych krajów, niebędących krajem wywozu (Szwajcaria) oraz krajami Wspólnoty lub w oparciu o ceny samochodów wyprodukowanych w innych krajach, które są dostępne na rynku polskim, z wykorzystaniem dostępnych danych oraz uwzględnieniem konkretnego stanu technicznego (dane ze szwajcarskiego dokumentu identyfikacyjnego) istniejącego w chwili sprowadzenia go do Polski, czyli na obszar Wspólnoty. W rozpoznawanym przypadku wartość transakcyjna podobnych towarów stanowiła jedynie daną wyjściową, na podstawie której następuje dopiero ustalanie wartości celnej według metody ostatniej szansy. Sąd zauważył, że biegły dokonał stosownych odliczeń związanych ze stanem technicznym pojazdu, w tym także oparł się na stanie technicznym przedmiotowego samochodu opisanym w opinii z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] sporządzonej na zlecenie skarżącej. Co więcej, na podstawie tej opinii biegły powołany przez organ pierwszej instancji dokonał obniżenia wartości pojazdu z kwoty 26.948 zł do 24.200 zł. Skarżąca J. N. – P., pismem z 28 października 2010 r. złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w G. W., wnosząc o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących za obydwie instancje. Skarga została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru oraz prawa procesowego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 30 ust. 2 WKC w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 par. 2 w zw. z art. 3 par. 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie; 2) art. 31 ust. 2 WKC w zw. z art. 1 par. 2 w zw. z art. 3 par. 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości; 3) art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 par. 2 w zw. z art. 3 par. 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie, jako że samochód z opinii biegłego nie jest samochodem porównywalnym z samochodem importowanym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony zarzucił organowi celnemu, że błędnie stwierdził, iż samochód importowany oraz wymieniony w opinii biegłego to samochody porównywalne z uwagi na fakt, że samochód wymieniony w opinii posiada lepsze parametry techniczne, moc, turbodoładowanie, w związku z czym opinia zawiera zawyżone dane, które stały się podstawą wydania decyzji. W skardze podniesiono ponadto, że nieustalenie, czy firma sprzedająca samochody istniała w chwili dokonania sprzedaży powoduje, że organ celny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. naruszył art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru. W kwestii zarzuconego naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiono, że organ mylnie przyjął bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło na wysokość danin publicznych. Zarzucając Sądowi niezastosowanie przepisu art. 31 ust. 2 WKC, pełnomocnik skarżącej wskazał, że Wspólnotowy Kodeks Celny zakazuje określania wartości celnej na podstawie systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości. Zdaniem strony rzeczoznawca zawyżył wartość celną importowanego towaru, w związku z czym zapłacono wyższe należności celno-podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez nieudowodnienie przesłanek zastosowania art. 181a ust. 1 RWKC został sformułowany wadliwie i w sposób niepełny. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego następuje poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to niewłaściwe, mylne rozumienie treści przepisu. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego to wadliwe zastosowanie (a także niezastosowanie) prawidłowo rozumianego przepisu prawa. Do kasatora należy precyzyjne sformułowanie zarzutu, co ma istotne znaczenie z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Co do zasady, wadliwe zastosowanie prawa łączy się z zarzutem wadliwości ustaleń, z których to wadliwych ustaleń wynika następnie wadliwe zastosowanie (niezastosowanie) prawa materialnego. Natomiast wadliwości dowodowe skutkujące nieudowodnieniem istnienia przesłanek zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego stanowią naruszenie przepisów postępowania. W badanej skardze kasacyjnej pierwszy zarzut kasacyjny został więc wadliwie i niekompletnie sformułowany, a ponadto nie został w żaden sposób uzasadniony, zatem nie może być uznany za usprawiedliwiony. Na marginesie tylko warto zaznaczyć, że skoro wszystkie dane sprzedawcy widniejące na rachunku dokumentującym transakcję okazały się fałszywe, to taki rachunek nie stanowi dowodu transakcji i nie może stanowić podstawy ustalenia wartości celnej towaru, zatem są podstawy do uznania, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej wynikającej z wartości transakcyjnej. W takiej sytuacji wartość ta musi zostać zweryfikowana zgodnie z metodami przewidzianymi przez WKC. Podniesione przez kasatora zarzuty określone jako procesowe, dotyczące wyboru metody ustalenia wartości celnej pojazdu, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za nieusprawiedliwione. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu ustalenia wartości celnej używanego samochodu osobowego marki B. [...] T., zakupionego przez skarżącą w Szwajcarii, którego faktura zakupu okazała się fałszywa. Jak wskazano wyżej, skoro faktura zakupu okazała się fałszywa, to zasadnie Sąd zaakceptował stanowisko organu, że wynikająca z takiej faktury wartość celna 2.500 CHF budzi uzasadnione wątpliwości, w rozumieniu art. 181a ust. 1 RWKC. Trafnie zatem organ uznał, że wartość celna pojazdu nie może opierać się na wartości transakcyjnej wynikającej z owej fałszywej faktury i wymaga weryfikacji. W tym stanie rzeczy konieczne okazało się podjęcie działań na podstawie art. 181a ust. 1 RWKC i art. 30 ust. 1 WKC oraz ustalenie wartości celnej samochodu B. [...] T. wyprodukowanego we Wspólnocie, zakupionego poza Wspólnotą (w Szwajcarii) i wwiezionego na teren Wspólnoty – do Polski, na podstawie innej niż wartość transakcyjna. Kasator zakwestionował metodę ustalenia wartości celnej pojazdu i zarzucił błędne niezastosowanie art. 30 ust. 2 WKC oraz błędne zastosowanie art. 31 ust. 2 WKC. Oceniając zarzuty dotyczące niezastosowania metod, o których mowa w art. 30 ust. 2 WKC, zauważyć należy, że skoro zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, to organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z art. 30 ust. 2 WKC i art. 31 WKC. Zauważyć należy, że rodzaj produktu (używany samochód), a także okoliczności faktyczne dotyczące kraju produkcji i kraju wywozu determinują metodę i sposób ustalania wartości celnej. Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów celnych wskazujące na brak możliwości zastosowania metod ustalania wartości celnej sprowadzonego używanego samochodu określonych w art. 30 ust. 2 WKC. Zarówno metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów, jak i metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC) odnosi się do cech towarów, takich jak identyczność lub podobieństwo. Tych przesłanek nie spełniają sprowadzane z zagranicy używane samochody, bowiem każdy z nich charakteryzuje się innym stopniem zużycia. Również nie znajduje zastosowania do towarów używanych metoda ceny jednostkowej towarów importowanych (art. 30 ust. 2 lit. c WKC). Opiera się ona na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Metoda ta odnosi się zatem do towarów masowych, sprzedawanych w największych ilościach. Do określenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych nie znajduje również zastosowania metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC), która wymaga określenia kosztów lub wartości materiałów i produkcji, kwoty zysku i kosztów ogólnych oraz kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e) WKC, które są zmienne. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i zasadnie zaakceptował stanowisko organów celnych uznające, że wartość celną sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego marki B. [...] T., wobec niemożności zastosowania metod z art. 30 ust. 2 WKC, należało ustalić przy zastosowaniu metody, o której mowa w art. 31 WKC - zwanej metodą "ostatniej szansy". W tym celu organ celny zasadnie powołał z urzędu biegłego rzeczoznawcę, który określił wartość rynkową sprowadzonego samochodu uwzględniając stan techniczny pojazdu w dacie zgłoszenia celnego ustalony na podstawie przedłożonej przez skarżącą oceny technicznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. (załączonej do zgłoszenia celnego) oraz badania pojazdu. Biegły rzeczoznawca w sporządzonej wycenie podał zarówno źródła, jak i przesłanki, na podstawie których sporządził wycenę. Ustalając wartość celną pojazdu w oparciu o uregulowania art. 31 WKC biegły wziął pod uwagę, że wartość celna samochodu wyprodukowanego we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. a) WKC nie może być określana na podstawie ceny tego samochodu we Wspólnocie, a także okoliczność, iż zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. c) WKC, podstawą ustalenia wartości celnej badanego samochodu nie mogą być ceny samochodów na rynku wewnętrznym kraju wywozu (Szwajcarii). Przy takich ograniczeniach biegły trafnie dokonał porównania wartości podobnego modelu pojazdu o zbliżonych parametrach technicznych i dostępnego na rynku polskim, opierając się o informacje zawarte odpowiednich katalogach. Zarzuty kasacyjne dotyczące braku podobieństwa porównywanych modeli samochodów są na tyle niekonkretne, że nie mogą być uznane za zasadne. Powoływanie się na ogólniki nie jest bowiem wystarczające do zakwestionowania opinii biegłego rzeczoznawcy. W tym stanie rzeczy zarzuty kasacyjne dotyczące wyboru metody z art. 31 WKC zamiast art. 30 ust. 2 WKC nie są usprawiedliwione. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 31 ust. 2 WKC w związku z art. 1 § 2 w związku z art. 3 § 2 p.u.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie wyższej z dwóch wartości samochodu. Zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały. W sprawie dokonana została bowiem tylko jedna wycena pojazdu (biegłego J. M.) przedstawiona w opinii nr [...] z [...] września 2009 r. i ta wycena stała się podstawą obliczenia wartości celnej i wszystkich należności pochodnych w stosunku do niej. W aktach nie ma natomiast żadnej innej opinii określającej inną, niższą wartość pojazdu. Znajdująca się w aktach opinia techniczna sporządzona na datę zgłoszenia celnego ([...] sierpnia 2007r.), nie określa wartości pojazdu a jedynie jego stan techniczny. Na opinii tej oparł się biegły J. M. i brał ją pod uwagę określając stan techniczny pojazdu na datę zgłoszenia celnego. Omawiany zarzut kasacyjny jest więc nieusprawiedliwiony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).