I SAB/Wa 149/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i J. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących J. K. i J. R. kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery), złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 kwietnia 2010 r. J. K. i J. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] maja 1950 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w G., przy ul. [...] o pow. [...] oznaczonej jako parcela nr [...], zapisanej w księdze wieczystej tom [...], wykaz [...] , stanowiącej własność M. Ł. zd. B. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek Prezydenta Miasta G. z dnia [....] marca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. [...] został rozpatrzony decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury rozpoznał wniosek Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. i w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]. Poza sporem pozostaje, że termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. został przez Ministra Infrastruktury przekroczony. Niemniej jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić bezczynności Ministra w rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta G. z dnia [...] marca 2010 r. Dodatkowo wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydanej decyzji w wyniku rozpoznania wniosku, gdyż należy to do odrębnej drogi procesowej. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie, zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W związku z tym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono, na podstawie art. 201 § 1 Ppsa.