II SAB/Wa 109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Adam Lipiński Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. T. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 stycznia 2010 r. o wydanie zaświadczenia zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku Z. T. z dnia 13 stycznia 2010 r. o wydanie zaświadczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego Z. T. w dniu [...] marca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w sprawie o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] nie został mu doręczony na piśmie. W skardze strona wniosła o zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia o treści: "Niniejszym zaświadczam, że rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. nie został doręczony Z. T. na piśmie" - zgodnie z art. 217 k.p.a. lub postanowienia o odmowie wydania żądanego zaświadczenia - zgodnie z art. 219 k.p.a. W uzasadnieniu skargi Z. T. podniósł, iż pismem z dnia 13 stycznia 2010 r. zażądał od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydania zaświadczenia, że rozkaz personalny tego organu z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] nie został mu doręczony na piśmie. Następnie w dniu [...] stycznia 2010 r. skarżący wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do usunięcia naruszenia prawa i wydania wnioskowanego zaświadczenia lub odmownego postanowienia. Do dnia wniesienia niniejszej skargi wnioskodawca nie otrzymał żadnej odpowiedzi organu. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał, iż Z. T. rozkazem personalnym Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] został ukarany wydaleniem ze Służby Bezpieczeństwa. Przedmiotowy rozkaz personalny stanowił przedmiot skargi złożonej przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt II SA 858-859/98 odrzucił skargę na decyzję – rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż niezależnie od innych przyczyn mogących decydować o odrzuceniu skargi, skarga podlega odrzuceniu, ponieważ wpłynęła po prawie 12 latach od dnia poinformowania o niej skarżącego, a więc z naruszeniem, przewidzianego przepisami prawa, terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 1986 r. W uzasadnieniu Sąd ponownie podniósł, iż skarga wniesiona została z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Ponadto niezależnie od wskazanej przyczyny Sąd dodał, iż przepisy obowiązujące na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego nie dopuszczały możliwości zaskarżenia decyzji wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym, tak więc skarga do sądu administracyjnego w tym zakresie była niedopuszczalna. Pismem z dnia 13 stycznia 2010 r. skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z żądaniem wydania zaświadczenia, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. nie został mu doręczony na piśmie. W piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący został poinformowany, iż stanowisko organu w tej sprawie zostało szczegółowo przedstawione w piśmie z dnia [...] maja 2007 r. Z treści pisma z dnia [...] maja 2007 r. wynika, iż skarżący jest w posiadaniu wyciągu z przedmiotowego rozkazu, jak również, iż sprawa powyższa była przedmiotem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności, zakończonego decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], poddaną kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA 2435/99 oddalił skargę. W rozpatrywanej sprawie bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polega, zdaniem skarżącego, na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 13 stycznia 2010 r. Tymczasem pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący został poinformowany o stanowisku Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zatem uznać należy, iż organ, któremu zarzucono bezczynność nie naruszył prawa, udzielając skarżącemu stosownej odpowiedzi na piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a., oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Termin szczególny do załatwienia sprawy w przypadku zaświadczeń określa art. 217 § 3 k.p.a. Zaświadczenie, stosownie do powołanej normy, powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. W wypadku natomiast braku możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej, w niniejszym wypadku zaświadczenia zawierającego informację, że skarżącemu nie doręczono decyzji – rozkazu personalnego o wydaleniu ze służby w Służbach Bezpieczeństwa, organ wydaje postanowienie o odmowie wydania takiego zaświadczenia. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zaskarżalne, ale ze względu na to, iż jest wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego, dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie wynikała z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia wskazuje przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, iż skarżący domaga się wydania zaświadczenia żądanej treści. Wniosek ten powinien być rozpatrzony bądź poprzez wydanie takiego zaświadczenia, bądź wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej (art. 219 k.p.a.). Przepisy k.p.a. nie przewidują pisemnego informowania strony o stanowisku organu w sprawie, jak to uczynił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponieważ do dnia wydania wyroku organ nie załatwił wniosku o wydanie zaświadczenia konkretnej treści, poprzez wydanie takiego zaświadczenia lub wydanie postanowienia odmownego dla strony, należy uznać, iż pozostaje on w bezczynności. W powyższych względów zasadnym stało się zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku strony z dnia 13 stycznia 2010 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.