II GSK 1266/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 670/10 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. P,, stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oraz wskazał, że powyższa decyzja nie podlega wykonaniu (sygn. akt VI SA/Wa 670/10). Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że Podlaski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. (Nr [...]) nałożył na S. P. karę pieniężną w wysokości 4200 zł. Wysokość kary została ustalona na podstawie przepisów załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125. poz. 874, dalej jako u.t.d.). Kara ta została wymierzona na podstawie: lp. 1.7. załącznika do u.t.d., za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 zł), lp. 10.2 lit. "a" za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (400 zł), lp. 10.3 lit. "a" za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut (150 zł), lp. 10.3 lit. "b" za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego (800 zł), lp. 10.4 lit. "a" za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (150 zł), lp. 11.2 ust. 2 za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – za długie zapisywanie wykresówki (200 zł), lp. 11.2 ust. 4 za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (1000 zł), lp. 1.8 ust. 1 za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (500 zł), lp. 1.8 ust. 4 za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (500 zł). Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania S. P. w dniu [...] lutego 2010 roku wydał decyzję, którą uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości (pkt 1 decyzji), nałożył na odwołującego się karę pieniężną w wysokości 3 600 zł z tytułu naruszenia lp. 1.8. ust. 1, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.2 ust. 4 załącznika do u.t.d. (pkt 2 decyzji) oraz umorzył postępowanie w zakresie kary w wysokości 500 zł za naruszenie lp. 1.8.4 załącznika (pkt 3). Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie protokołu stwierdzającego, że w dniu 12 marca 2009 roku, na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Ś. odbyła się kontrola drogowa pojazdu marki M. o nr rej. [...], którym kierował skarżący wykonując przewóz drogowy zwierząt (trzoda chlewna) na potrzeby własne. Za uzasadnione organ uznał nałożenie na skarżącego kary na podstawie lp. 1.7 załącznika do u.t.d. W ocenie organu Wojewódzki Inspektor nieprawidłowo wskazał, iż przedmiotem okazania do kontroli przez kierowcę winny być zaświadczenia, kiedy przebywał na dniach wolnych lub prowadził pojazd wyłączony spod stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wystawione przez pracodawcę. Jego zdaniem stosowne zaświadczenia nie zostały wystawione, ponieważ skarżący na dzień kontroli nie był zatrudniony przez B. P., na co wskazują zeznania złożone przez skarżącego. W ocenie organu bezspornym w sprawie jest fakt, iż skarżący nie był w stanie udokumentować w całości swojej aktywności z okresu obejmującego dzień kontroli oraz poprzednie 28 dni. Odnośnie do naruszenia lp. 1.8 ust. 1 załącznika do u.t.d. organ zważył, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż w chwili kontroli kontrolowany kierowca nie posiadał ważnych na dzień kontroli badań lekarskich oraz psychologicznych, a złożone do akt sprawy badania lekarskie z dnia 17 marca 2009 r. oraz psychologiczne z dnia 16 marca 2009 r. zostały wykonane po dniu kontroli. Odwołując się do lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Inspektor dokonał błędnej analizy wykresówek z dnia 12 lutego 2009 r. stwierdzając, że doszło do skrócenia odpoczynku dobowego o 52 minuty, gdy tymczasem kierowca skrócił odpoczynek o 50 minut. Powyższa różnica – zdaniem organu odwoławczego – nie ma jednak wpływu na wymiar kary pieniężnej. Twierdzenia organu I instancji, że z analizy wykresówek za dni 19 oraz 20 lutego 2009 r. wynika skrócenie dobowego odpoczynku o 30 minut w ocenie Głównego Inspektora nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Jego zdaniem analiza wspomnianych wykresówek wskazuje, że kierowca wykorzystał wymagany minimum 9 godzinny odpoczynek dzienny. Nie znajdując podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie okoliczności określonych w lp. 10.2 załącznika do u.t.d. organ uchylił karę pieniężną w wysokości 100 zł. Ponadto Główny Inspektor uznał, że doszło do naruszenia lp. 10.2 lit. a i nałożył karę pieniężną w wysokości 300 zł w oparciu o stwierdzone skrócenie odpoczynku dziennego o 55 minut w dniu 2 marca 2009 r. oraz o 10 minut w dniu 23 lutego 2009 r. Organ odwoławczy zważył, że WITD prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 950 zł z tytułu naruszenia lp. 10.3 załącznika do u.t.d. uzasadniając to analizą wykresówki z dnia 23 lutego 2009 r. świadczącej o przekroczeniu maksymalnego 4,5 godzinnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 12 minut. Podobnie Główny Inspektor Transportu Drogowego ocenił działanie organu I instancji w postaci nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie lp. 10.4 załącznika do u.t.d. Jego zdaniem organ słusznie stwierdził, że z analizy wykresówki z dnia 23 lutego 2009 r. wynika przekroczenie przez skarżącego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 55 minut. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za naruszenia lp. 11.2 ust. 2 załącznika do u.t.d. Jego zdaniem analiza wykresówki skarżącego z dnia 18 lutego 2009 r. potwierdza zbyt długi zapis wykresówki. Uzasadniając prawidłowość nałożenia przez organ I instancji kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 11.2 ust. 4 Główny Inspektor powołał się na wynik oględzin okazanych przez skarżącego wykresówek z dnia 12, 13, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 24, 26, 27, 28 lutego 2009 r. oraz 2, 3, 5, 6, 9, 10, 12 marca 2009 r., z których wynika nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych. Wskazując natomiast na treść lp. 1.8.4 załącznika do u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo ocenił stan faktyczny oraz niewłaściwie zastosował obowiązujące przepisy prawne. Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący jest rolnikiem, a w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne. Bezspornym, w ocenie organu jest, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przewoźnikiem drogowym. W konsekwencji nie jest uzasadnione żądanie od niego dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.t.d. Organ odwoławczy uchylił więc decyzję organu I instancji w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia lp. 1.8.4 załącznika do u.t.d, a postępowanie w tym zakresie umorzył. Od powyższej decyzji S. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji wskazał, że ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) w art. 138 tworzy zamknięty katalog rozstrzygnięć, jakie w postępowaniu odwoławczym może podjąć organ II instancji. Oznacza to, iż w postępowaniu odwoławczym nie może zapaść żadne inne rozstrzygnięcie, które nie mieści się w tymże katalogu. Zdaniem Sądu I instancji analiza decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 lutego 2010 r. wskazuje, że została ona wydana z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a. W pkt 1 zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu I instancji, w pkt 2 nałożył karę pieniężną w wysokości 3 600 zł z tytułu naruszenia lp. 1.8 ust. 1, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.2 ust. 4 załącznika od u.t.d., zaś w pkt 3 umorzył postępowanie w zakresie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia lp. 1.8.4 załącznika do u.t.d. WSA w Warszawie stwierdził, że wydana przez organ II instancji w niniejszej sprawie decyzja nie została określona w procedurze odwoławczej. Ustawodawca nie przewidział możliwości uchylenia decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy przy jednoczesnym umorzeniu postępowania odwoławczego w części. W ocenie Sądu I instancji takie rozwiązanie prowadziłoby do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonowałoby wykluczające się rozstrzygnięcia. Zauważył, że organ umarza postępowanie, kiedy nie ma podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy tj. zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Z kolei skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej odwołaniem decyzji. Uchylenie decyzji organu I instancji w całości, a następnie umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie kary pieniężnej w wysokości 500 zł stoi więc ze sobą w oczywistej sprzeczności. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 138 k.p.a. WSA zauważył ponadto, że organ odwoławczy jako podstawę swojego rozstrzygnięcia błędnie powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, co w niniejszej sprawie jak wskazano nie miało miejsca. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj: 1. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy nie odpowiadającego rzeczywistości, które to naruszenie polega na błędnym przyjęciu, że organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze w części, w sytuacji gdy taki wniosek nie wynika ani z rozstrzygnięcia decyzji ani z jej uzasadnienia, co w konsekwencji jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku było powodem stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy skarga powinna być oddalona, 2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie, która z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. zaistniała, gdyż przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odsyła bezpośrednio do art. 156 k.p.a., a zatem obliguje Sąd orzekający do wykazania podstawy prawnej wyszczególnionej w art. 156 § 1 k.p.a., w konsekwencji nie wskazano pełnej podstawy rozstrzygnięcia, 3. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, iż wskazanie w podstawie prawnej decyzji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkuje zastosowaniem przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podczas gdy treść rozstrzygnięcia i jednocześnie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na zastosowanie przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem jest to uchybienie nieistotne, nie mające wpływu na wynik sprawy i skutkuje jedynie zastosowaniem przez organ odwoławczy trybu wskazanego w art. 113 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze. Wniosek taki nie wypływa ani z treści rozstrzygnięcia, ani z uzasadnienia decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego po merytorycznym rozpoznaniu sprawy w zakresie naruszenia lp. 1.8.4 załącznika do u.t.d. ustalił, że w tym zakresie kara pieniężna została niezasadnie nałożona na stronę postępowania. Zdaniem kasatora, bezprzedmiotowość postępowania w przypadku naruszeń przepisów załącznika do u.t.d. występuje, gdy nie zostały spełnione przesłanki prawne pozwalające na pociągniecie strony do odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Umorzenie postępowania to nic innego jak stwierdzenie, że karę w tym zakresie nałożono na stronę niezasadnie. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała ponadto, że Sąd I instancji nie podał, która z podstaw nieważności wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. miała miejsce. Odesłanie do wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie nie czyni zadość wymogowi wskazania właściwej podstawy prawnej orzeczenia. Odnosząc się do zarzuconego przez Sąd I instancji powołania się w decyzji bezpośrednio na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., kasator podał, że błąd ten należy traktować w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej skoro treść rozstrzygnięcia w powiązaniu z uzasadnieniem decyzji nie budzi wątpliwości. Naruszenie takie, jako niemające wpływu na wynik sprawy nie mogło stanowić podstawy uchylenia decyzji, a tym bardziej stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek. Zaskarżonemu w niniejszej sprawie orzeczeniu zarzucono jedynie naruszenie przepisów prawa procesowego. Kasator podniósł, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze w części, w sytuacji gdy umorzone zostało w części postępowanie administracyjne, w pierwszej instancji. Tym samym zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną został naruszony art. 141 § 4 w związku z art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przedstawiony wyżej zarzut Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji, którą uchyla w całości decyzję organu I instancji i orzeka co do istoty sprawy, a jednocześnie umarza postępowanie odwoławcze w części. Zdaniem Sądu I instancji takie rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem i wewnętrznie sprzeczne. Wywód ten z teoretycznego punktu widzenia jest prawidłowy i znajduje uzasadnienie w treści art. 138 k.p.a. Jednakże w żaden sposób nie odnosi się do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Należy bowiem przypomnieć, że Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości, orzekł merytorycznie, co do wysokości kary, a w zakresie jednego w zarzucanych skarżącemu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym umorzył postępowanie administracyjne w pierwszej instancji, a nie jak stwierdził Sąd I instancji, postępowanie odwoławcze. Taka decyzja organu mieści się w zamkniętym katalogu rozstrzygnięć, określonym w art. 138 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), bądź umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Zatem decyzja wydana przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie znajduje swoje uzasadnienie w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten przewiduje bowiem możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, przy jednoczesnym umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Ponadto należy zauważyć, że decyzja administracja, w której organ administracji publicznej wymierza przewoźnikowi karę za kilka wykroczeń w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym ma szczególny charakter. W znaczeniu formalnym jest to jedna decyzja, w której rozstrzyga się kilka spraw administracyjnych w znaczeniu materialnym. Każde bowiem naruszenie przepisów wspomnianej ustawy, stanowi w istocie odrębne zdarzenie, którego zaistnienie powoduje powstanie sankcji w postaci kary pieniężnej. Nałożenie jednej łącznej kary stanowiącej sumę kar za poszczególne naruszenia i wydanie jednej decyzji administracyjnej nie niweczy faktu, że są to odrębne sprawy w znaczeniu materialnym. Stąd też należy ogólnie stwierdzić, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu, rozpoznającego odwołanie od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie kilku przepisów ustawy o transporcie drogowym, w którym orzeka się co do wysokości kar za niektóre z naruszeń, a co do innych umarza się postępowanie administracyjne. W przypadku bowiem, jak wskazał organ w zaskarżanej decyzji, gdy skutkiem, wszczętego z urzędu, postępowania administracyjnego jest stwierdzenie braku podstaw do nałożenia kary, postępowanie w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Podkreślić trzeba, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym wszczynane jest właśnie z urzędu. Ustalenie zatem, że do określonego naruszenia nie doszło, stanowi przesłankę do umorzenia postępowania, a nie do rozstrzygnięcia merytorycznego w tym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie Sądu I instancji stwierdzające nieważność decyzji, z uwagi na to, że jej treść jest niezgodna z art. 138 k.p.a. i wewnętrznie sprzeczna, zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego i musiało zostać uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok naruszył art. 141 § 4 w związku z art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze kasacyjnej, NSA stwierdził, że rację ma kasator twierdząc, że wskazanie w petitum zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 1, zamiast art. 138 § 1 pkt 2 jest co prawda uchybieniem organu, ale nie może być ono przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Prawdą jest również, że Sąd I instancji nie wskazał, który konkretnie punkt art. 156 k.p.a. został naruszony przez organ, choć z uzasadnienia wyroku można wywieźć, że chodziło o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji niezasadnie stwierdzając nieważność decyzji zaskarżonej przez S. P., z powodu naruszenia art. 138 k.p.a., nie rozpoznał skargi tzn. nie zbadał zaskarżonej do sądu sprawy administracyjnej i nie odniósł się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Rozpoznając ponownie skargę S. P. w ramach określonych art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd I instancji powinien zwrócić uwagę na, opisany wyżej, złożony charakter zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Powinien mieć na uwadze, że nałożone na skarżącego kary miały różne podstawy prawne. Każda pojedyncza kara musi mieć uzasadnienie w zebranym przez organ materiale dowodowym. W orzeczeniu wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy należy odnieść się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie NSA na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu wnoszącego skargę kasacyjną. Przesłanką powodującą uwzględnienie skargi przez Sąd I instancji była bowiem okoliczność, której skarżący nie podnosił. W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę skarżącą kosztami postępowania kasacyjnego zainicjowanego przez organ administracji publicznej.