III SAB/Po 4/10

Dnia 15 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. W.M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/ M. Ławniczak E.W. M. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego G.W. złożyli w dniu [...] r. za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wydało w dniu [...] r. decyzję, na mocy której stwierdzono nieważność decyzji SKO z dnia 18 listopada 2008 r., uchylającej decyzję Burmistrza z dnia [...] r. i ustalającej podatek od nieruchomości na kwotę 2.351,30 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast zgodnie z treścią art. 161 § 1 cytowanej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe - pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania decyzji przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Instytucja skargi na bezczynność organu administracyjnego ma na celu doprowadzenie do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, a jej uwzględnienie polega na zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie. W rozpatrywanej sprawie Kolegium po wniesieniu przez stronę skarżącą skargi na bezczynność tego organu wydało decyzję. Tym samym nastąpił skutek stanowiący istotę żądania skargi na bezczynność organu, gdyż uwzględnienie skargi w tym przypadku mogło doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Rozpoznanie skargi w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Zatem wobec rozstrzygnięcia sprawy przed merytorycznym rozpoznaniem skargi przez sąd, dalsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z orzecznictwem, które Sąd podziela, w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu wyda on odpowiedni akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, lex nr 463487). Mając powyższe na względzie, postępowanie należało umorzyć, o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na zwrot kosztów postępowania złożyła się część prawidłowo uiszczonego wpisu w kwocie [...] zł opłaty skarbowej oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie [...] zł obliczone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163, poz.1349 ze zm.). Wobec tego orzeczono jak w pkt 2 sentencji zgodnie z art. 209 p.p.s.a. /-/ M. Ławniczak