I FZ 49/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 172/10 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do kwietnia 2004 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r., I SA/Gd 172/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie G. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2012 r. (o odrzuceniu zażalenia z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych, tj. niezłożenia odpisu zażalenia). Jak zauważono w motywach orzeczenia, przewodniczący wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na ww. postanowienie z dnia 7 sierpnia 2012 r., w trybie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej Ppsa. Wobec nieuiszczenia wymaganej opłaty sądowej (100 zł) Sąd zażalenie odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. W zażaleniu wskazał, że nie uiścił wpisu od zażalenia z uwagi na brak środków finansowych. Sądowi pierwszej instancji znana jest trudna sytuacja materialna strony. Skarżący podkreślił, że dostęp do sądu powinien być zapewniony również osobom ubogim. Niezależnie od powyższego skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie go z opłat od składanych zażaleń w łącznej kwocie 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że odrzucone zażalenie nie było wolne od wpisu, a zatem podlegało opłacie sądowej w kwocie 100 zł – § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżący przyznaje również, że nie uiścił, pomimo wezwania, należnej opłaty sądowej od zażalenia odrzuconego zaskarżonym postanowieniem. W związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania tegoż orzeczenia. Stosownie do art. 220 § 3 Ppsa, zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W świetle tego unormowania, istotna jest jedynie okoliczność nieuiszczenia wskazanej opłaty; przyczyny tego stanu rzeczy pozostają bez znaczenia dla zastosowania dyspozycji ww. przepisu, a tym samym dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Natomiast kwestia zapewnienia skarżącemu dostępu do sądu wiążąca się z oceną jego sytuacji materialnej powinna zostać przeanalizowana przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu wpadkowym dotyczącym jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgłoszonego w końcowej części zażalenia. W tym celu skarżącemu należy przesłać formularz PPF, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. nr 227, poz. 2245). W razie skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, będzie on podlegał analizie z uwzględnieniem treści art. 165 Ppsa, gdyż jak wynika z akt sprawy, sytuacja finansowa skarżącego była już przedmiotem prawomocnej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tych powodów postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.