III SA/Wr 164/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia NSA, Maciej Guziński, Anna Moskała, , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za [...] r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest opisana w sentencji niniejszego wyroku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które – po rozpatrzeniu odwołania "A" SA we W. – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. (Nr [...]), określającą wysokość zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za [...] r. Strona złożyła w dniu [...] r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r., w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu spółka wyraziła zapatrywanie, że posiadane przez nią linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej oraz szafy telekomunikacyjne nie podlegają opodatkowaniu w podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), nie podzielając stanowiska spółki, Burmistrz Miasta B. określił zobowiązania strony w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia – powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opatach lokalnych oraz prawa budowlanego – organ pierwszej instancji skonkludował, że zarówno kanalizacja techniczna, jak i znajdujące się w niej linie kablowe telekomunikacyjne będące własnością spółki stanowią określoną całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i są związane z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą, to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek i zasad właściwych dla budowli. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), w związku z art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (D. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji oraz szafa telekomunikacyjna są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 2. art. 121 ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 3. art. 124 ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się do argumentacji podatnika i przedłożonych przez niego ekspertyz; 4. art. 197 ordynacji podatkowej, poprzez brak jego zastosowania (niepowołanie biegłego w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych); 5. art. 210 ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwie sporządzone uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją opisaną w sentencji niniejszego wyroku, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej oraz szaf telekomunikacyjnych. W pierwszej części bardzo obszernego uzasadnienia organ wyższego stopnia przedstawił istotę sporu, stanowiska zajmowane w nim przez odwołującą się spółkę i przez organ pierwszej instancji, a także przytoczył brzmienie wchodzących w rachubę przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i prawa budowlanego. Z uregulowań tych wywiedziono następujące wnioski: przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu prawa budowlanego, urządzenie budowlane umożliwiające użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a także urządzenia techniczne i instalacje stanowiące całość techniczno-użytkową z budowlą; sieć techniczna jest budowla w rozumieniu prawa budowlanego; skoro budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to wchodzące w skład budowli-sieci technicznej elementy składowe potrzebne do jej funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem muszą być postrzegane jako elementy budowli traktowanej całościowo, a zatem ich wartość powinna być uwzględniona w podstawie opodatkowania. Organ odwoławczy wywodził dalej, że na budowlę liniową (a taką jest sieć telekomunikacyjna) składać się może wiele wzajemnie powiązanych ze sobą funkcjonalnie elementów, w tym sieć kablowa umieszczona w kanalizacji oraz szafy komunikacyjne. Wedle definicji obiektu budowlanego zawartej w przepisach prawa budowlanego, budowla stanowi całość techniczno-użytkową. Nie znajduje więc uzasadnienia rozdzielanie każdej budowli na poszczególne elementy, ponieważ stanowią one budowlę jako całość, ze względu na zorganizowane połączenie jej poszczególnych ele-mentów składowych. W tym kontekście Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło zwłaszcza uwagę na funkcjonalny związek jaki zachodzi pomiędzy poszczególnymi urządzeniami wymienionymi przez samą spółkę w jej piśmie z dnia [...] r. Gdy zaś chodzi o kwestię trwałego związania kabli z gruntem, to prawo budowlane wymóg w tym zakresie odnosi jedynie do budynków, a niezależnie od tego kanalizacja kablowa jest trwałe z gruntem związana, natomiast usytuowane w jej wnętrzu kable są z nią funkcjonalnie związane. Bezzasadny jest więc argument spółki, iż zarówno linie telekomunikacyjne, jak i szafy telekomunikacyjne nie stanowią obiektów budowlanych, gdyż nie są trwale połączone z gruntem, która to cecha wymieniona została w definicji obiektu budowlanego. Zdaniem Kolegium, cecha "trwałego połączenia z gruntem" wymieniona została wprost w przepisach prawa budowlanego wyłącznie w odniesieniu do budynków, a w przypadku budowli – jedynie do wolno stojących urządzeń reklamowych. Dla wsparcia własnego stanowiska, że sieci kablowe znajdujące się w kanalizacji oraz szafy telekomunikacyjne stanowią sieć techniczną podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, organ odwoławczy przytoczył stosowne wyroki sądów administracyjnych. Kolegium nie uznało również zasadności żadnego z zarzutów proceduralnych sformułowanych w odwołaniu, uzupełniając w tym zakresie własny wywód wskazaniem judykatów wspierających stanowisko odwoławczego. W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając, iż została ona wydana naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z art. 3 pkt 1 i 3 prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że linie telekomunikacyjne, szafy telekomunikacyjne i urządzenia telekomunikacyjne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czego skutkiem było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w zawyżonej wysokości; 2. art. 120 ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na aktach nie mających charakteru źródeł prawa oraz na przepisach nie obowiązujących w dacie powstania obowiązku podatkowego; 3. art. 121 ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez organ drugiej instancji w sposób nie budzący zaufania podatnika do organów podatkowych oraz uznanie postępowania organu pierwszej instancji za nienaruszające tej zasady; 4. art. 124 ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające przyjęciu, że nie jest konieczne odnoszenie się w uzasadnieniu decyzji do argumentacji podatnika przedstawianej w jego pismach oraz przedłożonych przez niego opiniach ekspertów, a w konsekwencji na nie zakwestionowaniu decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem tej regulacji i na braku odniesienia się do argumentacji podatnika przez organ drugiej instancji; 5. art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skargi, motywując zarzuty naruszenia prawa materialnego, podniesiono, że na gruncie prawa budowlanego definicja "budowli" z art. 3 pkt 3 nie wyjaśnia bezpośrednio tego pojęcia, co każe uznać, że chodzi w istocie o to, aby budowla podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości miała charakter obiektu budowlanego. Natomiast procesem, w toku którego powstają obiekty budowlane, jest budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej samej ustawy. Zdaniem strony skarżącej, obiekty takie jak linie, kable, szafy czy urządzenia telekomunikacyjne powstają w zakładach produkcyjnych i dowożone są w całości – jako zdolne do użytku, dla którego zostały przeznaczone – na miejsce montażu. Nie powstają one zatem w procesie budowy, a więc nie mają charakteru samodzielnych obiektów budowlanych. Potwierdza to treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Z przepisów tych wynika, że telekomunikacyjnym obiektem budowlanym są linie kablowe podziemne (linie umieszczone bezpośrednio w ziemi), linie kablowe naziemne (linie kablowe na podbudowie naziemnej) oraz kanalizacja kablowa, natomiast nie wymieniono linii kablowej umieszczonej w kanalizacji. Wskazano dalej w uzasadnieniu skargi, że regulacje prawa budowlanego powinny być interpretowane zgodnie z celami, dla jakich zostały stworzone, a nie w oparciu o skutki, jakie wywołują w zakresie opodatkowania nieruchomości. Dla prowadzenia procesu budowlanego istotne zaś będzie raczej powiązanie obiektów wpływające na stosunki własnościowe, a nie jedynie funkcjonalny związek. Obiekty rozpatrywane w niniejszej sprawie nie stanowią natomiast części składowej jednej złożonej rzeczy. Analiza powiązań funkcjonalnych pomiędzy poszczególnymi elementami sieci w świetle art. 47 § 2 kodeksu cywilnego uzasadnia wniosek, że sieć nie jest jedną rzeczą złożoną, ale zbiorem rzeczy. Strona skarżąca podkreśliła, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej nie sposób uznać, by każdy jej odcinek (szafa telekomunikacyjna, urządzenie) był niezbędny dla funkcjonowania sieci. Ponadto odrębne wymienienie w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, obok sieci technicznych, m.in. stacji uzdatniania wody czy elektrowni wiatrowych – które są niewątpliwie powiązane funkcjonalnie z jakąś siecią – świadczy o tym, że sieć techniczna w rozumieniu prawa budowlanego nie obejmuje wszystkich obiektów funkcjonujących w ramach dowolnej sieci. Wskazano także w uzasadnieniu, że urządzenia budowlane (urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem) to urządzenia, które mają wobec obiektu budowlanego charakter służebny. Natomiast relacja linii telekomunikacyjnej (jako urządzenia budowlanego) do kanalizacji, czy do urządzeń i szafy telekomunikacyjnej jest zgoła odmienna. Pomiędzy tymi obiektami nie istnieje konieczny związek, ponieważ zarówno kanalizacja może być użytkowana bez umieszczania w niej przez podatnika linii telekomunikacyjnych (w szczególności w przypadku dzierżawy dla innych podmiotów), jak i linia telekomunikacyjna może być umieszczana np. bezpośrednio w ziemi, a więc wykorzystywana bez kanalizacji. Analogiczna sytuacja dotyczy urządzeń i szaf telekomunikacyjnych stanowiących ich ochronę. W tym przypadku jednak dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że urządzenia telekomunikacyjne nie stanowią urządzeń technicznych umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem jest to, że dla uznania ich za urządzenia budowlane, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, konieczne byłoby stwierdzenie ich powiązania z obiektem budowlanym, którego szafa, zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami, nie stanowi. W pierwszej części uzasadnienia skargi poświęconej zarzutom procesowym powtórzono zarzut dokonania przez SKO interpretacji art. 3 ust. 3 prawa budowlanego w brzmieniu nie obowiązującym w dacie powstania zobowiązania podatkowego. Ponadto – w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 210 § 4, 124 i 121 ordynacji podatkowej – nawiązano w istocie do nieuzasadnionego (w ocenie strony skarżącej) pominięcia tych materiałów dowodowych (głównie opinii przedłożonych przez spółkę w toku postępowania wyjaśniającego), które zostały rzekomo pominięte przez organy podatkowe przy wydawaniu kwestionowanych rozstrzygnięć. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 tej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: "p.p.s.a.") podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W świetle przywołanych zasad kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rzeczywistości, w niniejszej sprawie sporny nie jest stan faktyczny, lecz jego kwalifikacja prawna. Przedmiotem sporu jest bowiem kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej oraz szaf telekomunikacyjnych. Według art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej w dalszych wywodach jako "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Z przytoczonego unormowania wynika, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła – w zakresie określenia budowli (jako obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego) – do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W art. 3 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest również budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Według art. 3 pkt 9 tej samej ustawy, urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei na podstawie art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, do budowli, a więc i szerszego pojęcia obiektu budowlanego, zaliczono wprost sieci techniczne. Wprawdzie, na podstawie noweli z dnia 16 kwietnia 2004 r. (ustawa o zmianie ustawy – Prawo budowlane; Dz. U. Nr 93, poz. 883), z przykładowego katalogu budowli (art. 3 pkt 3) usunięto pojęcie "sieci technicznych", wprowadzając pojęcie "przepustów technicznych", to jednak "sieci techniczne" (obok "przepustów") ponownie pojawiły się w treści tego przepisu na podstawie kolejnej noweli (z dnia 28 lipca 2005 r., Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Biorąc dodatkowo pod uwagę przykładowy charakter katalogu budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, z przedstawionych zmian tej ustawy nie można absolutnie wyprowadzić wniosku, że w roku 2004 – poczynając od 31 maja – sieci techniczne przestały być budowlą w rozumieniu tej ustawy, tym bardziej, jeśli zważyć, że mimo noweli sieci nie przestały być z pewnością obiektem budowlanym, nie będącym budynkiem ani obiektem małej architektury, stanowiącym całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W świetle przytoczonych regulacji prawa budowlanego, Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że definicja budowli, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – stanowiąca, że jest nim obiekt budowany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego a także urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem – obejmuje także budowlę liniową (sieć techniczną), jaką niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r., I SA/Łd 139/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2008 r., I SA/Po 517/08; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008 r., I SA/Sz 740/07, a także wyroki tutejszego Sądu z dnia 15 kwietnia 2009 r., I SA/Wr 1264/08 i z dnia 21 kwietnia III SA/Wr 808/09). Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą powiązanych funkcjonalnie elementów, niezbędnych dla jej prawidłowego funkcjonowania. Jak trafnie wskazały organy podatkowe, budowla sieciowa, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składa się z nie tylko z samej konstrukcji budowlanej (kanalizacja budowlana), ale również z tego, co się w niej lub poza nią znajduje, o ile te elementy są związane z prowadzoną działalnością telekomunikacyjną, stanowiąc integralną całość techniczno-użytkową. W przypadku sieci telekomunikacyjnych budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Wobec tego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Wszystkie te elementy nie przestają być częścią budowli (jaką jest sieć) tylko dlatego, że odrębnie ocenione w większym lub mniejszym stopniu mogłyby odpowiadać definicji budowli (w tym urządzenia budowlanego). Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Sądu, wykluczone jest konstruowanie pojęcia "budowli" w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy pomocy regulacji wykonawczej, to jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), albowiem takiej metodzie wykładni sprzeciwia się art. 217 Konstytucji RP, który dla określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania wymaga przepisów rangi ustawy. Wskazane rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do prawa budowlanego, wydany wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Rozporządzenie to nie może tym samym stanowić podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości. Zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy, w przekonaniu Sądu, interpretować ściśle. Przepis ten odsyła do regulacji zawartej jedynie w przepisach prawa budowlanego i to wyłącznie w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Samo porównanie definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l oraz art. 3 pkt 3 prawa budowlanego prowadzi zaś do wniosku, że znaczenie terminu "budowla" w ustawie podatkowej ma szerszy zasięg, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Nie można więc uznać, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odsyła do szeroko rozumianych przepisów prawa budowlanego. Charakter odesłania wskazuje, że w sprawach podatku od nieruchomości przepisy prawa budowlanego mają wąskie zastosowanie, które ogranicza się do definicji obiektu i urządzenia budowlanego, zawartych w przepisach art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy – prawo budowlane. Stanowisko prezentowane przez skład orzekający w niniejszej sprawie znajduje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 27 stycznia 2006 r., FSK 2316/04), który uznał, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej w związku z art. 3 pkt 3 i 9 prawa budowlanego są wystarczające dla wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz, że nie ma podstaw ani potrzeby odwoływania się do innych przepisów, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie stwarza tego rodzaju podstawy. Trafnie również podatkowy organ odwoławczy stwierdził, że dla określenia "budowli" nie ma znaczenia cecha trwałego związania z gruntem określonego obiektu. O ile bowiem przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, o tyle zamieszczone w pkt 2 tego artykułu określenie "budowli" nie zawiera już warunku trwałego związania z gruntem czy też posiadania fundamentów. Z przepisów prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa podatkowa, wynika (art. 3 pkt 3), że budowlą są między innymi wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne albo wolnostojące maszty antenowe. Cecha trwałego związania z gruntem została wprost przewidziana w przypadku tablic reklamowych. Dotychczasowe uwagi prowadzą do konkluzji, że skoro sieć techniczna stanowi budowlę, a ta jest całością techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to taką siecią jest również sieć telekomunikacyjna, na którą składają się przewody (miedziane, światłowodowe), punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, pun-kty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów (w tym szafy telekomunikacyjne i zawarte w nich urządzenia), które ostatecznie trafiają do przyłączy oraz do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej (mogą się także łączyć z sieciami innych operatorów). W ocenie sądu, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest zatem sieć telekomunikacyjna jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Sieć telekomunikacyjna obejmująca zarówno linie telekomunikacyjne (kablowe) ułożone w kanalizacji wraz z tą kanalizacją, jak i szafy telekomunikacyjne oraz umieszone w nich urządzenia telekomunikacyjne jako elementy stanowiące całość techniczno-użytkową służącą jednemu celowi – przekazywaniu sygnału. Jak wynika z dostarczonego przez stronę skarżącą opisu szafy telekomunikacyjnej oraz jej właściwości, stanowi ona także element sieci służący realizowaniu połączeń telefonicznych, przesyłowi sygnału oraz dokonywaniu transmisji danych. Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Niesłusznie przeto strona skarżąca chciała dla oceny przedmiotu opodatkowania rozdzielać kanalizację kablową i biegnące w niej kable, skoro przedmiotem tym jest sieć jako całość. Odnośnie szaf telekomunikacyjnych trafnie Kolegium wskazało, że brak ich powstawanie w procesie budowlanym nie może przesądzać o tym, iż nie stanowią one obiektu budowlanych jako budowli w rozumieniu prawa budowlanego. W przypadku tych obiektów pozwolenie budowlane wydawane jest w istocie tylko w odniesieniu do fundamentów, ale tylko dlatego, że ustawodawca wprost w art. 29 ust. 1 prawa budowlanego przewiduje zwolnienie od uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojących kabin telefonicznych, szaf i słupków telekomunikacyjnych. W świetle powyższego, stanowisko organów podatkowych odnośnie tego, że kable światłowodowe ułożone w kanalizacji technicznej składają się (wraz z tą kanalizacją) i szafami telekomunikacyjnymi na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla – należało ocenić jako prawidłowe. Nieuzasadnione są również zarzuty procesowe sformułowane w skardze, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W decyzji tej wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia i wyjaśniono przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. O ile organ podatkowy obowiązany jest do przytoczenia przepisów prawa i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to nie można tej powinności utożsamiać z obowiązkiem polemiki z każdym argumentem lub tezą strony. Organ musi w sposób wyraźny przedstawić swoje stanowisko i odnosząc się do przepisów prawa wyjaśnić, co przemawiało za ich przyjęciem jako podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Te warunki spełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ nie tylko w sposób jasny wskazał w nim, w jakich kwestiach pogląd strony różni się od stanowiska organu podatkowego, ale także szczegółowo wyjaśnił motywy, którymi się kierował, rozstrzygając odmiennie od żądania strony. Ponadto, wbrew zarzutowi skargi, działając zgodnie z zasadą przekonywania, odniósł się do zasadniczych zarzutów i argumentów wynikających z przytoczonych przez podatnika ekspertyz prawnych. Z tychże względów zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe art. 121, 124, i 210 § 4 ordynacji podatkowej oraz przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze przedstawioną argumentację należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.