IV SA/Po 52/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów 1. oddala skargę 2. nakazuje ściągnąć od A. Sz. na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu kwotę (...) (...) złotych z tytułu nie uiszczonego wpisu IVSA/Po52/10 UZASADNIENIE. Decyzją z dnia [...] maja 2008 roku w sprawie [...] Starosta Ch. zezwolił na podstawie art.28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku O odpadach (Dz.U z 2007 roku Nr39,poz.251 z późniejszymi zmianami ) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 roku w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2007 roku nr 39,poz.251 z pomniejszymi zmianami) na prowadzenie A.S. [...] gospodarka odpadami z siedzibą w miejscowości T. przy ul. M. [...] na prowadzenie dzialaności w zakresie zbierania odpadów. Treść decyzji odpowiadała dokładnie żądaniu wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia ,który wcześniej złożył A.S. osobiście. Decyzja została podpisana i opieczętowana przez organ wydający ,czyli działającego z upoważnienia starosty zastepcę Starosty J.H.. Natomiast rodzaj odpadów przewidzianych do zbierania został określony w załączniku do decyzji. Załącznik do decyzji został szczegółowo opisany poprzez wskazanie ,że stanowi załącznik do decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku znak [...] i ,że zawiera 19 ponumerowanych stron .Załącznik ten został zespolony z samą decyzją. Na każdej ze stron załącznika została postawiona pieczęć Starostwa Powiatowego. W oparciu o powyższą decyzję A.S. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej nie kwestionując ważności decyzji Starostay Ch. zezwalającej na zbieranie odpadów. W dniu [...] września 2008 roku Starosta Ch. orzkł o cofnięciu zezwolenia bez odszkodowania , usunięciu odpadów z magazynu i przekazaniu ich na podstawie kart przkazania właściwemu posiadaczowi odpadów w celu ich odzysku i unieszkodliwienia w terminie do 15 listopada 2008 roku. Przyczyną wydania takiej decyzji były kontrole przeprowadzone u A.S. w firmie [...] ,które wykazały szereg uchybień w zakresie magazynowania odpadów,że mimo wezwań firma naruszała i narusza warunki wydanego zezwolenia. Decyzja Starosty Ch. cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów została zasakrżona do Samorządowego Kolegium Odowoławczego w Pile przez A.S. .W odwołaniu A.S. nie podnosił zarzutu nieważności decyzji Starosty Ch. zezwalającej jemu na prowadzenie działalności gospodarczej a wręcz wnosił o przywrócenie jemu możliwości prowadzenia dalszej działalności gospodarczej w oparciu o zezwolenie udzielone przez Starostę Ch. z dnia [...] maja 2008 roku . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile decyzją z dnia [...] październiaka 2008 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty ch z dnia 19 września 2008 r o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie dzialanosci w zakresie zbierania odpadów. Od powyższej decyzji A.S. nie złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile, działając na podstawie art. 158 § l w związku z art. 156 § l pkt 2 kpa oraz art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika odwołującego ,orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia A.S. "[...]" na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w M. i nr [...], gmina M. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, iż decyzja ta nie narusza prawa w sposób rażący, bo podniesiony przez stronę fakt niepodpisania przez przedstawiciela organu załącznika do tej decyzji stanowiącego jej integralną część, nie stanowi wady prawnej mającej istotny wpływ na jej treść. Także postawiony przez pełnomocnika A.S. zarzut braku uzasdanienia rozstrzygnięcia o sposobie magazynowania odpadów ,jest niezasadny skoro uwzględniał w tym zakresie wniosek strony ,co z kolei w świetle przepisu art.107§4kpa,pozwalało na odstąpienie od uzasadnienia decyzji. Wnioskiem nadanym w Urzędzie Pocztowym 5 września 2009 roku pełnomocnik A.S. poprzez Samorządowe kolegium Odwoławcze w Pile domagał się ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku nr [...]. Pełnomocnik strony D.N. domagał się stwierdzenia, że decyzja Starosty Ch. wydana została z rażącym naruszeniem art. 63 Ustawy o odpadach (wskazującego, iż określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów o którym mowa w art. 28 ust. l ustawy) w związku z art. l07 kpa poprzez niepodpisanie przez upoważnioną osobę załącznika zawierającego m.in. określenie rodzaju odpadów, sposobu ich przechowywania i dalszego zagospodarowywania. Wnioskodawca zarzucił ponadto, iż decyzja z dnia [...] maja 2008roku nie zawiera szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia o sposobie magazynowania. Decyzją z dnia [...] października 2009 roku [...] Samorządowe Kolegium Odwołwcze utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwolawczego w Pile nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 roku. Kolegium, zwracając uwagę na rozbieżności w orzecznictwie administracyjnym stanęło na stanowisku, iż brak podpisania załącznika do decyzji stanowi jedynie wadę proceduralną i przyjęło, że ocena kwestii ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji musi pozostawać w ścisłym związku z okolicznościami faktycznymi i prawnymi sprawy, których ta decyzja dotyczy. W badanej sprawie Kolegium stwierdziło, iż strona nie wykazała, iż istnieje związek przyczynowy między naruszeniem prawa poprzez niepodpisanie załącznika decyzji z dnia [...] maja 2008 r., a wynikiem sprawy, tj. wydaniem zezwolenia na działaność z zakresu zbierania odpadów. Samorządowe Kolegium Odwołwoławcze podniosło również ,że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem stabilności decyzji, wynikającej z art. 16 kpa, toteż może mieć miejsce gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z przyczyn wyczerpująco wymienionych w art. 156 § l kpa. Przepis ten nakłada na organ administracyjny obowiązek nie tylko stwierdzenia ewidentnego naruszenia prawa ale i wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w przedmiocie ustalenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym , i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy.Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. Kolegium uzasadnienie decyzji poparło orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrokiem z dnia 23 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 992/04, wyrokiem z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, wyrokiem z dnia 27 października 2003 r., sygn. akt IV SA 905/2002, wyrokiem z dnia 26.09.2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1935/99) , w których przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy zachodzi oczywistość naruszenia prawa, polegająca na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji oraz gospodarcze lub społeczne skutki powodujące, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy Kolegium ponownie przyjęło, iż brak podpisu upoważnionej osoby na załączniku stanowiącym integralną część decyzji będącej przedmiotem postępowania co do zasady jest uchybieniem, niemniej jednak nie zachodzi tu okoliczność oczywistego i bezspornego naruszenia prawa powodującego niemożliwe do zaakceptowania skutki gospodarcze lub społeczne. Mając na uwadze, iż żaden przepis prawa nie reguluje kwestii warunków formalnych, jakie winien spełniać załącznik do decyzji uznać należy, iż skoro na gruncie rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, iż jest to załącznik do decyzji Starosty Chodzieskiego Nr [...], z dnia [...] maja 2008 r. to brak jest podstaw do uznania jego rażącej wadliwości z uwagi na jego niepodpisanie przez uprawnioną osobę. Podniesiony natomiast przez stronę brak uzasadnienia w decyzji sposobu magazynowania odpadów nie podlega uwzględnieniu z uwagi na powołane w decyzji odstąpienie od jej szczegółowego uzasadniania ze względu na zrealizowane w całości żądanie strony, zgodnie z art. 107 § 4 kpa. W dniu 21 grudnia 2009 roku A.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] października 2009 roku wydaną w sprawie [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] sierpnia 2009 roku nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.107 par. 1k.pa.,gdyż załącznik do decyzji Starosty Chodzieskiego nr [...] z dnia [...] maja 2008 roku nie został w ogóle podpisany. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i o zasądzenie od SKO w Pile na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podał, że załącznik do decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2009 roku zawierający szczegółowy i niezwykle rozbudowany sposób magazynowania odpadów nie został w ogóle podpisany. Jego zdaniem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych brak podpisu osoby upoważnionej na załączniku od decyzji, wbrew stanowisku zawartym w zaskarżonej decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 par.1 pkt 2k.pa(tak NSA z dnia 21 czerwca 1999 roku sygn. akt IV S.A. 1757/98 i NSA z dnia 12 marca 1997 sygn. akt S.A./Gd 2939/05 oraz WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 roku w sprawie IISA/0I 537/08) i jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie zawiera nadto uzasadnienia rozstrzygnięcia w sposobie magazynowania odpadów, w jakim to zakresie organ orzeka na podstawie art.63 ust.6 pkt 6 w związku z art.28 ust.1 ustawy z dnia 27.04.2001 roku O odpadach(Dz.U.z 2001 nr 62 poz.628) niezależnie od wniosku wnioskodawcy decyzji w powyższej opisanym zakresie skutkuje nieważnością decyzji. W odpowiedzi na treść złożonej skargi SKO w Pile wniosło o jej oddalenie,stojąc na stanowisku, iż niepodpisanie załącznika do decyzji jest co do zasady naruszeniem prawa, to jednak w tym konkretnym przypadku uchybienie to ma charakter wyłącznie proceduralny. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanym stanie faktycznym nie stwierdzono, że w wyniku wydania decyzji zezwalającej A.S. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów doszło do naruszenia jakiegokolwiek interesu: ekonomicznego lub też społecznego. Mając to na uwadze SKO stwierdziło, że brak podpisu na załączniku do decyzji oznacza, co prawda naruszenie art. 107 § l kpa, ale w stopniu nie mającym wpływu na wynik rozstrzygnięcia, dlatego nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 r. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych sprawach jest bardzo zróżnicowane, a stawiane w rozstrzygnięciach tezy bywają przeciwstawne. Dlatego ocena w kwestii stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji, pozostawać winna zawsze w ścisłym związku z okolicznościami faktycznymi i prawnymi indywidualnej sprawy i wykazania związku przyczynowego między naruszeniem prawa a konsekwencją, która z tego wynikła. Kolegium uważa także, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, iż decyzja z dnia [...] maja 2008 r. nie posiada uzasadnienia rozstrzygnięcia o sposobie magazynowania odpadów. Skoro decyzję tę wydano na podsawie art. 107 § 4 kpa zgodnie z żądaniem strony uwzględniając jej wniosek w całości to, w takim przypadku zaistniała możliwość odstąpienia od szczegółowego uzasadniania decyzji. Rozstrzygnięcie tego typu zostało przez stronę zaakceptowane, bo nie wniosła ona w ustawowym terminie odwołania od decyzji. Z tych względów Kolegium uważa, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i podtrzymało w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] października 2009 r. Pełnomocnik dodatkowo w toku postepowania sądowego złożył przed rozprawą pismo , gdzie podtrzymał treść skargi złożonej przez jego mandanta wniósł o zwrot kosztów zastępstwa procesowego i przedstawił stanowisko prawne w odniesieniu do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wykładni językowej przepisu art.107 §1 K.p.a Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z tym przepisem, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosi strona w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w przedmiotowej sprawie przede wszystkim miał obowiązek rozstrzygnąć ,czy kwestionowana decyzja Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku zezwalająca A.S. na prowadzenie dzialaności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów została wydana z rażącym naruszeniem prawa , a to dlatego ,że jej załącznik nie został podpisany przez organ administracyjny , a nadto ,że nie zawierała uzasadnienia w zakresie sposobu magazynowania odpadów. Problematyka rażącego naruszenia prawa była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz nauki prawa administracyjnego. Jeżeli chodzi o brak podpisu na załączniku do decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku to Sąd Administracyjny podziela pogląd,że jest to w tej konkretnej sprawie uchybienie procesowe,ale w żadnym razie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Przy ocenie zaś tego uchybienia Sąd w pełni podzielił spspob wykładni prawa przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2008 roku II SK 1742/06 LEX( nr 490163 )gdzie powiedziano,że" sam brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. reguluje przede wszystkim kwestię podpisu na decyzji, jako jej niezbędnego składnika. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odsyła w swojej treści do załącznika graficznego, który winien być opisany w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, co do jego związku z decyzją. W tym przypadku to decyzja określa, jaki dokument stanowi jej załącznik, a nie odwrotnie. Załącznik powinien zaś być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości, co do jego związku z określoną decyzją". W niniejszej sprawie załącznik do decyzji został szczegółowo opisany poprzez wskazanie ,że stanowi załącznik do decyzji Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku znak [...] i ,że zawiera 19 ponumerowanych stron .Załącznik ten został zespolony z samą decyzją. Na każdej ze stron załącznika została postawiona pieczęć Starostwa Powiatowego.Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał więc,że nie powstały żadne wątpliwości,co do jego związku z określoną decyzją. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. reguluje przede wszystkim kwestię podpisu na decyzji, jako jej niezbędnego składnika. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Decyzja o wydaniu zezwolenia na zbieranie odpadów odsyła w swojej treści do załącznika, który winien być opisany w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, co do jego związku z decyzją. W tym przypadku to decyzja określa, jaki dokument stanowi jej załącznik, a nie odwrotnie. Załącznik powinien zaś być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości, co do jego związku z określoną decyzją. W rozpatrywanej sprawie załącznik do decyzji organu pierwszej instancji został opisany w sposób nienasuwający żadnych wątpliwości, co do jego związku z decyzją poprzez wskazanie daty wydania decyzji oraz jej numeru. Brak podpisu Starosty Ch. czy jego zastępcy działającego z upoważnienia Starosty na tym dokumencie nie stanowi sam w sobie naruszenia prawa, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy w przedmiocie prowadzenia dzialaności gospodarczej przez A. S. Brak jedynie podpisu organu wydającego decyzję na załączniku graficznym, przy istniejących pozostałych adnotacjach pozwala zidentyfikować dokument, jako załącznik do konkretnej decyzji. W ty miejscu Sąd zwraca uwagę ,że w literaturze prawa administracyjnego podkreślano, że rażące naruszenie prawa jako przyczyna nieważności ma bardzo nieostry charakter (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W grupie tej nie mieści się błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1994 r., I SA 1559/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 51; wyrok NSA z dnia 21 listopada 1994 r., III SA 388/94, PG 1995, nr 8, s. 10; wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37; wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1642/94, Prok. i Pr. 1995, nr 7-8, s. 70; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422-427/96, Glosa 1998, nr 10, s. 29; wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, OSP 2007 r. nr 9, poz. 100). Nie stanowi też przesłanki nieważności odmienna uchwała Sądu Najwyższego oraz fakt, że decyzja administracyjna sprzeczna jest z ustaleniami innej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1994 r., III SA 640/94, POP 1996, nr 3, s. 109; wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 2/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 6; wyrok NSA z dnia 14 lutego 1990 r., IV SA 1057/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 32). Przesłanka ta może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., SA/Wr 370/86, za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 563). Jednakże W. Dawidowicz odnosi brak podstawy prawnej jedynie do prawa materialnego (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 253), a B. Adamiak w glosie do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, OSP 2007, nr 9, poz. 100, s. 624, rażące naruszenie prawa odnosi do naruszenia wyraźnego, niebudzącego wątpliwości przepisu prawa materialnego. Natomiast w orzecznictwie odnosi się tę przesłankę do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności zasady dwuinstancyjności. Podkreśla się jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, Lex nr 377245). Taka sytuacja nie zachodzi z całą pewnością w przedmiotowej sprawie,skoro na temat podpisu złożonego na załączniku są podzielone stanowiska w orzecznictwie i wykładnia przepisów nie jest jednoznaczna. W literaturze przyjął się też pogląd ,że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. 1, s. 69 i n.). Podobne stanowisko zajmuje J. Borkowski, według którego rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, Prz. Sąd. 1994, nr 7-8, s. 163; por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., III SA 1705/93, Wspólnota 1994, nr 42, s. 16; por. też wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 1996 r., III SA 529/95, BS 1996, nr 6, s. 30; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, BS 1997, nr 2, poz. 26; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988 r., III SA 481/88). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995 r., III ARN 22/95)". Decyzja w przedmiocie zezwolenia na zbierania odpadów bez podpisanego załącznika z pewnością nie godzi w zasadę praworządności. W literaturze istnieje też pogląd,że"Rażące naruszenie prawa" to takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a. Polemiki, PiP 1986, z. 2, s. 104 i n.). Za takim stanowiskiem opowiadają się też niekiedy sądy (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 1988 r., IV SA 23-28/88 i IV SA 187/88, GAP 1989, nr 6, s. 42 z komentarzem H. Starczewskiego). Decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów nie wywoła skutków nie możliwych do zaakceptowania. Wiadomo,że A.S. rozpoczął prowadzenie dzialaności gospodarczej zgodnie z jej treścią . Natomiast sam fakt,że kontrole u niego przeprowadzone przez organy administracyjne w ramach ochrony środowiska wykazały duże uchybienia w zakresie niedostosowywania się do treści zezwolenia oraz ostateczne cofnięcie zezwolenia przez Starostę Ch. spowodował,że jego pełnomocnik,zaczął podnosić nieważność decyzji w przedmiocie zezwolenia. W orzecznictwie sądowym wyrażone były także poglądy, że jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Wreszcie w orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak zaznaczono w wyroku NSA z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, Lex nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować". Podobnie wywodzono w wyroku NSA z dnia 9 marca 1999 r., V SA 1970/98, Lex nr 50195, zgodnie z którym: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Żaden z powyższych poglądów nie prowadzi do konstatacji,że brak podpisu na załączniku do decyzji w tej właśnie konkretnej sprawie stanowi rażące naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania. Jeżeli zaś chodzi o kolejny zarzut braku uzasadnienia,co do sposobu magazynowania odpadów ,to z przepisu art.107 § 4. Kpa wynika,że można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Decyzja Starosty Ch. z dnia [...] maja 2008 roku została wydana w treści zgodnej z wnioskiem A.S., nie rozstrzygała spornych interesów stron a więc takiego uzasadnienia zawierać nie musiała. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O obowiązku uisczenia wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art.223§2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż po uprawomocnieniu się postanowienia wydanego w dniu 13 kwietnia 2010 roku w przedmiocie odmowy prawa pomocy,nie wezwano pełnomocnika skarżącego o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200zł. ja