II SA/Kr 1199/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr./ Sędziowie WSA Jacek Bursa Renata Czeluśniak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 05 czerwca 2009 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala II SA/Kr 1199/09 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nakazał Z.J. , prowadzącego Przedsiębiorstwo Budownictwa Inżynieryjnego [...], usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego, składowanych na terenie działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 , 9 i 10 oraz rodzaju: gleba, ziemia na działkach nr 11 i 12 przy ul. [...] w K. Postępowanie zakończone tą decyzją zostało na wniosek Z. J. wznowione postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku tego wznowienia Prezydent M. K. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. stwierdził wydanie w/w decyzji z naruszeniem prawa, ale jej nie uchylił, gdyż w wyniku uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W dniu 7 stycznia 2008 r. skierowano do Z. J. upomnienie a Prezydent M. K. postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nałożył na Z. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł i obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł. W zażaleniu na to postanowienie Z. J. napisał, że pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. poinformował on Wydział Ochrony Środowiska, że obowiązek jest sukcesywnie wykonywany i będzie on wykonany do końca do dnia 25 kwietnia 2008 r. Pomimo tego i pomimo wyznaczenia terminu wizji lokalnej wysłano do niego tytuł wykonawczy z dnia 28 stycznia 2008 r. W tej dwutorowości działania organu Z. J. upatruje naruszenia prawa. Napisał on dalej, że z decyzji nie da się odczytać, do jakiego poziomu należy usunąć ziemię i Prezydent M. K. rozszerzające traktuje nałożony obowiązek i w ogóle nie zbadał stanu nieruchomości. Z.J. dodał, że przekroczono granice uznania wobec zastosowanego środka przymusu, gdyż organ nie wyjaśnił, dlaczego nałożono grzywnę właśnie w takiej wysokości. W dniu 9 stycznia 2008 r. Z. J. wniósł o "zakończenie postępowania" egzekucyjnego w związku z przeprowadzoną wizją lokalną wykazującą wykonanie obowiązku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Uznano, że częściowe wykonanie obowiązku nie wyklucza zastosowania środka egzekucyjnego, który został dobrany prawidłowo. Nie zachodzą też przesłanki dla umorzenia grzywny w celu przymuszenia. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. J. zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także naruszenie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez przekroczenie granic uznania wobec zastosowanego środka przymusu, gdyż organ nie wyjaśnił, dlaczego nałożono grzywnę akurat w tej wysokości i naruszenie art. 2 § 1 pkt 10 tej ustawy poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec obowiązku nałożonego na podstawie ustawy o odpadach. Skarżący wywodzi, że wbrew opinii Kolegium to nie nałożona grzywna zmusiła go do wykonania obowiązku, gdyż obowiązek ten zaczął on wykonywać już przed jej nałożeniem i wykonał go do niezależnie od grzywny. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) grzywna w celu przymuszenia stanowi podstawowy środek egzekucji świadczeń niepieniężnych i jest stosowana zwłaszcza wtedy, gdy obowiązek dotyczy wykonania czynności (art. 119 § 1). Przepisy te nie dają organowi egzekucyjnemu żadnego luzu decyzyjnego, który byłby uzależniony od faktu częściowego wykonania obowiązku lub od zapowiedzi jego wykonania w określonym terminie. Nie ma takiej regulacji, a przeciwnie: wszystkie unormowania ustawy łączą się zawsze z obowiązkiem ustalonym w tytule egzekucyjnym, jako z całością. Każdy środek egzekucyjny, w tym grzywna w celu przymuszenia może być zatem nakładany aż do momentu całkowitego wykonania obowiązku a dopiero po fakcie, gdy cały obowiązek został wykonany, możliwe jest umorzenie grzywien nałożonych a niezapłaconych (art. 125 § 1). W zanalizowanej sprawie jest rzeczą bezsporną, że grzywna w celu przymuszenia została nałożona na Z. J. w momencie, w którym obowiązek nałożony na niego decyzją Prezydenta M. K. z dnia [...] czerwca 2007 r. nie był jeszcze do końca wykonany. Jego wykonanie częściowe, czy nawet wykonanie w znacznej części nie mogło stanowić przeszkody dla nałożenia grzywny. Osobną kwestią jest jasność sformułowanego obowiązku, którą kwestionuje skarżący twierdząc, że z decyzji i z tytułu wykonawczego nie można precyzyjnie odczytać, jaki jest zakres obowiązku, czyli do jakiego poziomu należy usunąć nagromadzoną ziemię. Problem ten jednak nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu, które dotyczy jedynie zgodności z prawem postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skarżący mógł go wyjaśniać w postępowaniu przeciwko wydanej decyzji lub w ewentualnych zarzutach, które mógł wnieść w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższe prowadzi do wniosku, że grzywna w celu przymuszenia została nałożona na Z. J. zgodnie z prawem. Nie jest też trafny zarzut dotyczący jej wysokości, gdyż mieści się ona w skali wyznaczonej przez art. 121 § 2 cyt. ustawy. Skarżący jest też w błędzie twierdząc, że egzekucja administracyjna nie może być prowadzona wobec obowiązków wynikających z ustawy o odpadach. W opisanej sytuacji, skoro zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).