II SA/Sz 502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.), ustalił nową wysokość emerytury wojskowej dla Z.P.. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Z.P. złożył w dniu [...] r. na wyżej opisane rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 w/w ustawy, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uczyniono decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wydaną w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Kwestie związane z zaopatrzeniem emerytalnym żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej zostały uregulowane w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). W art. 31 ust. 1 i 4 przesądzono, że od decyzji organu emerytalnego dotyczących prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń z tego tytułu, zainteresowanemu przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ustawodawca w art. 476 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), wskazał, że sprawy, od których wniesiono odwołanie (tj. od decyzji wojskowych organów emerytalnych) należą do spraw w zakresu ubezpieczeń społecznych, a zatem stosownie do art. 1 i 2 kpc są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania powołano sądy powszechne. Właściwość sądu doprecyzowano w art. 461 § 2 kpc wskazując, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwym do rozpoznania jest sąd powszechny, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy. W ocenie Sądu, z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że sprawy dotyczące zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych obejmujące m.in. wysokość świadczenia emerytalnego, podlegają kognicji sądu powszechnego, a nie administracyjnego. Tożsame stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 279/07, 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1506/09 i I OSK 1507/09, rozpatrując skargi kasacyjne Z.P. na postanowienia tutejszego Sądu odrzucające jego skargi w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż organ prawidłowo pouczył stronę o prawie wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. do Sądu Okręgowego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W tym stanie rzeczy, skargę jako niepodlegającą właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.