VI SA/Wa 626/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (organ II instancji) decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –dalej kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 1, lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 6 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 62 ust. 4a pkt 1, art. 64 ust. 1, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) z dnia [...] października 2009 r., dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 27180 zł., uchylił zaskarżoną decyzję w całości, oraz nałożył na S. S. (skarżącego) oraz S. S. wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 26940 złotych, i umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem, z tytułu którego nałożono karę pieniężną w wysokości 240 złotych. Organ I instancji ustalił, że dnia [...] lipca 2009 r. w miejscowości [...] na drodze powiatowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą kłonicową marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował Pan M. S., który wykonywał transport drewna w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorców S. S., S. S.. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla dwóch pojedynczych osi nienapędowych, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika siodłowego i dwu- lub trzyosiowej naczepy. Biorąc to pod uwagę organ I instancji nałożył karę pieniężną w kwocie 27180 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosi, iż w dniu kontroli przepisy podane w protokole kontroli nie obowiązywały zaś sama kontrola została przeprowadzona z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wskazuje, iż pojazd powinien zostać zważony dwukrotnie, zaś przyczepa kłonicową została zmierzona w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Twierdzi, iż kierowca nie jest upoważniony do reprezentowania skarżącego a protokół kontroli został sporządzony z naruszeniem art. 68 kpa. Jego zdaniem istotny dla procedury ważenia jest również pomiar temperatury powietrza, który został przeprowadzony nieprawidłowo. Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości, nałożył karę pieniężną w wysokości 26940 zł. oraz umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej długości pojazdu. Wskazał że zgodnie z art. 40c Ustawy o drogach publicznych w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).W myśl przepisu art. 13g ust. 1 tejże ustawy, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Podniesiono że zgodnie z art. 41 ust. 4 i 5 ww., ustawy o drogach publicznych wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t., ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Drogi powiatowe nie zostały w tych rozporządzeniach uwzględnione. Zdaniem organu II instancji zastosowanie znajduje przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalny jest nacisk osi do 14,5 t włącznie w myśl zapisów lp. 6 pkt. 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Stosownie do treści art. 62 ust. 4a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 10,391 na pierwszą oś pojedynczą naczepy - przekroczenie o 2,39 t, -nacisk 11,071 na drugą oś pojedynczą naczepy - przekroczenie o 3,071; - nacisk 24,201 na podwójnej osi napędowej pojazdu- przekroczenie o 9,70 t; - masa całkowita pojazdu 53,641 - przekroczenie o 13,641; - długość zespołu pojazdów z ładunkiem 17,92 m - przekroczenie o 1,42 m, - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio: Lp. 1: Za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość: 120 zł. Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: - pkt 1 dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: --lit. d)powyżej 9,0t do 9,5t: 2160zł --lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5t powyżej 9,5t dodatkowo: 1560 zł - pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiamiskładowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: --lit. d) powyżej 16,51 do 17,5 t: 1740 zł --lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0t powyżej 17,5t dodatkowo : 1440 zł Lp. 9 pkt 6) Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowegoskładającego się z trzyosiowego ciągnika siodłowego i dwu lub trzyosiowej naczepy: -- lit. c) powyżej 50 t do 64t 1440 zł. W niniejszej sprawie kara wynosi zatem: za przekroczenie nacisku na pojedynczą oś naczepy: 5280 zł (2160+2x1560) za przekroczenie nacisku na pojedynczą oś naczepy: 8400 zł (2160+4x1560) za przekroczenie nacisku na podwójną napędową oś pojazdu: 11820 zł (1740+7x1440) za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów: 1440 zł Razem: 26940 zł. W odniesieniu do nieprawidłowości dotyczącej pomiaru długości pojazdu, podnoszonej przez skarżącego, stwierdzono, iż przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym (art. 61 ust. 7) stanowią, że przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę kłonicową na odległość nie większą niż 5 m. Zmierzona legalizowanym przyrządem pomiarowym długość pojazdu wyniosła 17,92 m. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał, czy mierzono przekroczenie długości pojazdu od końca przyczepy czy od jej osi. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów skarżącego. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia, a przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie profesjonalnego przewoźnika. Nie kto inny bowiem, ale właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Wskazano, że bezzasadne jest twierdzenie skarżącego jakoby w chwili kontroli nie było podstawy prawnej do jej przeprowadzenia. Co prawda w protokole kontroli podano jako podstawę nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Jednak nie jest to uchybienie na tyle istotne aby miało ono wpływ na prawidłowość danych zapisanych w protokole kontroli. Kontroli dokonano na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Pozostałe podstawy prawne podane w protokole kontroli były z całą pewnością aktualne w chwili dokonywania czynności kontrolnych. Organ odwoławczy nie dopatrzył się innych uchybień w treści protokołu kontroli. Odnośnie zarzutu strony, iż dokonano jednego ważenia zamiast dwóch, należy stwierdzono, iż procedura przewiduje ważenie jednokrotne. Powtórne ważenie dokonywane jest na życzenie kierowcy. Kontrolowany kierowca nie wnosił o powtórne ważenie, nie wniósł też do protokołu uwagi jakoby takiego ważenia mu nie umożliwiono. W związku z tym zarzuty strony w tym zakresie są zdaniem organu II instancji bezpodstawne. Uznano, że kwestia sporządzania protokołu z kontroli drogowej jest określona przepisami szczególnymi, co oznacza zdaniem organu, że przepis ogólny art. 68 Kpa nie ma tu zastosowania. Zgodnie z art. 74 ustawy o transporcie drogowym z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia, zaś odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole. Kontrolowanym w trakcie kontroli drogowej jest oczywiście kierowca. Nie jest on rzecz jasna pełnomocnikiem w rozumieniu art. 33 Kpa, jednakże w postępowaniu kontrolnym na drodze jest faktycznie jedynym przedstawicielem przewoźnika, co jest specyfiką postępowania kontrolnego. Wskazano, iż zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz.U. Nr 76, poz. 454), stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawą do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Zdaniem organ II instancji, ustawodawca przyjął założenie, iż wiarygodny materiał dowodowy w tak uproszczonym postępowaniu, jakim jest kontrola drogowa pojazdu, można zgromadzić jedynie "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów transportu drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności. W ocenie organu duża odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Tylko w ten sposób można, bowiem ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej. Postępowanie kontrolne na drodze ma charakter uproszczony i ze swej natury ogranicza udział strony i pełnomocnika. Stosownie do treści art. 68 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. Wyniki kontroli są przesyłane stronie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wówczas strona ma pełne prawo do zaprezentowania swojego stanowiska. Organ II instancji wskazuje, że pomiar temperatury, który zdaniem skarżącego mógł mieć wpływ na wyniki ważenia jest podawany jedynie w celach informacyjnych dla pokazania, iż urządzenia pomiarowe nie pracowały w skrajnych warunkach pogodowych. Z ogólnych wymagań dla wag do pomiarów statycznych wynika, iż mogą one pracować w temperaturach od -10 do +40 stopni C. Rozbieżność kilku, czy też kilkunastu stopni temperatury nie ma wpływu na wyniki pomiaru, jeśli temperatura mieściła się we wskazanym przedziale. Skargę na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w części dotyczącej pkt. 2 wniósł skarżący wskazując na konieczność jej uwzględnienia w całości i uchylenie przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wnosił o zasądzenie na jego rzecz kosztów niniejszego postępowania według norm prawem przepisanych, ponadto wnosił o wstrzymanie wykonalności wydanej decyzji. Jego zdaniem decyzja narusza; 1. przepisy postępowania administracyjnego: art. 6, k.p.a. poprzez wymaganie od strony spełnienia obowiązku, którego realizacja nie jest możliwa; art. 7 k.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i niewskazanie jakie zezwolenie było wymagane od kontrolowanego; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji oraz nieustosunkowanie do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli; art. 68 k.p.a. poprzez błędne wskazanie typu kontrolowanego pojazdu o nr rejestracyjnym [...] marki [...], co niekorzystnie wpłynęło na wynik kontroli art. 68 k.p.a. poprzez poświadczenie nieprawdy w protokole przez dokonującego kontroli inspektora - brak podstawy prawnej dla niesporządzenia protokołu z kontroli. 2. przepisy prawa materialnego art. 61 ust. 11 oraz art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, poprzez uznanie, że odwołujący miał obowiązek posiadania zezwolenia; przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z 31.12.2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez brak definicji podwójnej osi napędowej. Skarżący zarzuca decyzji naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wymaganie od strony spełnienia obowiązku, którego realizacja jest niemożliwa, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i niewskazanie jakie zezwolenie było wymagane od kontrolowanego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli. Ponadto zarzucił naruszenie art. 68 k.p.a. poprzez błędne wskazanie typu kontrolowanego pojazdu, co miało wpływ na wynik kontroli oraz brak podstawy prawnej dla sporządzenia protokołu z kontroli. Jego zdaniem w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 61 ust 11 oraz art. 64 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że strona miała obowiązek posiadania zezwolenia oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez brak definicji osi napędowej. Skarżący twierdzi, iż organy I i II instancji nieprawidłowo sklasyfikowały pojazd. Jego zdaniem pojazd powinien zostać dwukrotnie zważony. Ponadto wskazuje, iż nie wie czy po częściowym rozładunku pojazd został ponownie poddany ważeniu. Wskazuje, że kierowca nie jest upoważniony do reprezentowania firmy podczas kontroli. Podnosi, iż w miejscu ważenia brak jest na punkcie kontrolnym miejsca do pomiaru temperatury. Twierdzi, że protokół kontroli powinien być podpisany przez wszystkie osoby biorące udział w dokonywaniu pomiarów. Skarżący podnosi, iż nie miał możliwości zważenia wywożonego drewna z lasu. Organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie do treści art. 74 ustawy o transporcie drogowym "z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu". Protokół kontroli jest obrazem stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych. Dokumentuje on zaistniały podczas dokonywania czynności kontrolnych stan faktyczny a nie stan prawny. Zdaniem sądu wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej nie miało żadnego wpływu na wyniki pomiarów przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi na drodze, związane z realizowanym przez skarżącego przewozem drogowym. Bezsporne pozostaje to, że podczas ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm, które zostały właściwie udokumentowane w protokole kontroli. Kluczowe elementy protokołu kontroli, tj. oznaczenie strony, dane kierowcy, numery wag. którymi dokonano pomiaru, a w szczególności wyniki ważenia zawierają prawidłowe dane. W protokole kontroli widnieje podpis inspektora kontrolującego pojazd, bowiem to on jest odpowiedzialny za prawidłowy przebieg ważenia. Stosownie do treści art. 74 ustawy o transporcie drogowym z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odnośnie pomiaru temperatury należy zauważyć, iż prawidłowe jest stanowisko organów, że pomiar jest podawany jedynie w celach informacyjnych dla pokazania, iż urządzenia pomiarowe nie pracowały w skrajnych warunkach pogodowych. Z ogólnych wymagań dla wag do pomiarów statycznych wynika, iż mogą one pracować w temperaturach od -10 do + 40 stopni Celsjusza. Rozbieżność kilku czy kilkunastu stopni temperatury nie ma wpływu na wyniki pomiaru, jeśli temperatura mieściła się w wskazanym przedziale. Odnośnie twierdzeń jakoby przeprowadzenie powtórnego ważenia było obligatoryjne oraz, iż kierowca nie został pouczony o możliwości powtórnego ważenia. Zdaniem sądu możliwość powtórnego ważenia nie wynika z przepisów prawa, jednakże z uwagi na znaczenie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli na drodze oraz brak możliwości powtórzenia czynności związanych z ważeniem przyszłości, na wniosek kierowcy inspektorzy przeprowadzają ponowne ważenie. W przedmiotowym przypadku kierowca nie wnosił o powtórne ważenie. Z oświadczenia zawartego w podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń protokole kontroli wynika, iż kierowca przed dokonaniem czynności kontrolnych został poinformowany o m.in. zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych. Po dokonaniu rozładunku drewna, miało miejsce ponowne ważenie, z którego nie sporządza się protokołu. Wyniki powtórnego ważenia nie wskazywały naruszeń ustawy prawo o drogach publicznych, zaś pojazd został dopuszczony do ruchu. Odnośnie braku możliwości uzyskania zezwolenia należy zauważyć, iż w przypadku ładunku, który da się podzielić, przykładowo piasku, grysu, przedsiębiorca ma możliwość zmniejszenia ładunku i wykonywania przewozu zgodnie z prawem. Przewoźnik przewożący ładunek sypki ma możliwość dostosowania wielkości ładunku do obowiązujących norm prawnych, dlatego nie może zwolnić się z odpowiedzialności podnosząc, iż nie ma możliwości uzyskania stosownego zezwolenia. Należy zauważyć, iż "nienormatywność"' pojazdu jest cechą, która nie jest uzależniona od możliwości uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Nienormatywnym jest każdy pojazd, który przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary. Z kolei w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. Nr 267, poz. 2660) określono szczegółowe warunki i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu lub zespołu pojazdów, których masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, zwanych dalej "pojazdami nienormatywnymi". Biorąc to pod uwagę należy zauważyć, że nie ma prawnej możliwości udzielenia stronie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym jest przewożony ładunek podzielny, jednakże taka możliwości niewątpliwie istniałaby, gdyby strona przedmiotowym pojazdem przewoziła ładunek niepodzielny. Z art. 40c ww. ustawy wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobrania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 g ust 3 ww. ustawy. Zatem stwierdzenie przekroczenia nacisków osi stanowi podstawę do wymierzenia kary niezależnie od rzeczywistej możliwości uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przepis art. 13 g ust 1 b pkt 2 ustawy o drogach publicznych przewiduje, w zależności od okoliczności sprawy, możliwość dodatkowego nakładania kar pieniężnych na podmioty inne niż wykonujący przejazd, a mianowicie na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku. Przy czym należy wskazać, iż ewentualne nałożenie kary pieniężnej na załadowcę, nadawcę lub spedytora nie zwalnia wykonującego przewóz z odpowiedzialności. Na nadawcę, załadowcę lub spedytora może zostać nałożona kara pieniężna dodatkowo, tzn. fakt ewentualnego nałożenia kary pieniężnej na te podmioty nie ma wpływu na wysokości kary pieniężnej nałożonej na podmiot wykonujący przejazd. Brak jest zatem możliwości wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd z tytułu stwierdzonych naruszeń i jej "przeniesienia" na załadowcę. Przewoźnik nie może uwolnić się od odpowiedzialności nawet w przypadku wskazania, iż załadowca przyczynił się do powstania naruszeń. Organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, bowiem uznał, iż ustalenia wymaga czy przekroczenie długości pojazdu mierzono od końca przyczepy czy od jej osi. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Dokonanie właściwych zapisów w protokole kontroli pojazdu oraz wyciągnięcie wniosków jest niezbędne z uwagi na fakt, iż jest to czynność w zasadzie niepowtarzalna. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.