II OZ 1196/10

Dnia 25 listopada 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt. VII SA/Wa 123/10 odrzucające wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia na użytkowanie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. O. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r. W uzasadnieniu podano, że wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć jedynie jego sentencji, niedopuszczalny natomiast jest wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, w związku z czym wniosek podlegał odrzuceniu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że intencją złożonego przez niego wniosku było uzyskanie wykładni wyroku, a nie jak błędnie przyjął Sąd I instancji – uzupełnienie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 ppsa Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle twierdzeń przedstawionych we wniosku skarżącego oraz zażaleniu, przedwczesne a tym samym nieuprawnione było odrzucenie wniosku w wyniku uznania przez Sąd I instancji, że zawiera on żądanie strony w zakresie uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Okoliczność, czego w istocie dotyczy wniosek skarżącego jest w sprawie kluczowa, bowiem przekłada się bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia. Zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu skarżący podnosi, że wyrok jest dla niego niezrozumiały. Zatem mimo, iż pozornie żądaniem skarżącego jest uzupełnienie uzasadnienia wyroku, to biorąc pod uwagę treść złożonego przez niego wniosku i zażalenia nie można wykluczyć, iż w rzeczywistości domaga się on wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści. Tą kwestię powinien rozważyć Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 ppsa.