VII SA/Wa 700/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji skargę oddala Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak [...] na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm., zwana dalej k.p.a.), w związku z odwołaniem J.G., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy J.G. charakteru strony postępowania administracyjnego, uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił "Panu J.G. charakteru strony postępowania administracyjnego" w sprawie o wydanie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909, z późn. zm.) zakazu przeprowadzenia przez Panią W.T. imprezy masowej na terenie miejscowości S. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. (znak: [...]) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody [...]. Na to rozstrzygniecie, J.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do wniosków i zarzutów skargi, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał je za uzasadnione i działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględniając skargę J.G. w całości, stwierdził decyzją z dnia [...] maja 2009 r. (znak: [...]) nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu złożonego przez J.G., odwołania z dnia 17 stycznia 2009 r., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał zaskarżoną decyzję. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że rozpatrując odwołanie J.G. zastosował przepisy ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504), która weszła w życie w dniu 1 sierpnia 2009 r. Ponieważ nowa ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących jej wejścia w życie, uznać należy, iż istnieje obowiązek bezwzględnego stosowania przepisów tej ustawy od dnia jej wejścia w życie, to jest od dnia 1 sierpnia 2009 r. Podobny pogląd prezentują sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. Akt I OPS 1/06). Organ wskazał, że przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych stanowi, iż w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może: 1) zakazać przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności; 2) wprowadzić, na czas określony albo nieokreślony, zakaz przeprowadzania przez organizatora imprez masowych na terenie województwa lub jego części. W poprzednim stanie prawnym, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych stanowił, iż wojewoda może wprowadzić dla określonego organizatora imprezy masowej zakaz przeprowadzania przez niego imprez masowych na terenie województwa lub jego części albo w obiektach lub na terenach, o których mowa w art. 3 pkt 1, na czas określony lub do odwołania, albo zezwolić na przeprowadzenie imprezy masowej bez udziału widzów w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową. Ustawa z dnia 20 marca 2009 r. przez imprezę masową rozumie imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej (art. 3 pkt 1). Imprezą masową artystyczno-rozrywkową jest impreza o charakterze artystycznym lub rozrywkowym, która ma się odbyć: a) na stadionie, w innym obiekcie nie będącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1.000, b) w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500 (art. 3 pkt 2). Zdaniem organ II instancji w świetle ww. regulacji Wojewoda [...] prawidłowo ustalił materiał dowodowy, wydał natomiast niewłaściwe rozstrzygnięcie w sprawie. Adresatem rozstrzygnięcia, a zatem stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a , w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.) pozostaje organizator imprezy masowej. J.G. nie prowadził działalności, która mogłaby zostać uznana za organizowanie imprezy masowej, w rezultacie zatem rozstrzygnięcie wydawane przez Wojewodę [...] na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (art. 13 ust. 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r.) nie dotyczyło jego sfery praw i obowiązków. Organ II instancji wskazał, że prowadzona przez W.T. dyskoteka nie mogła zostać uznana za imprezę masową. Działalność ta, była organizowana w budynku OSP w S., zatem w świetle definicji ustawowej liczba miejsc ustalona z zachowaniem przepisów prawa budowlanego oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, powinna być nie mniejsza niż 500. Tymczasem w opinii wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] października 2008r. znak: [...]. wyliczono liczbę maksymalnie 167 uczestników imprez organizowanych w OSP w S. wskazując właściwy przepis § 236 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Organizowane przez W.T. dyskoteki nie mogły być uznane za imprezę masową także w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w świetle powyższych ustaleń wszczęte postępowanie w tej sprawie należało umorzyć wobec braku przedmiotu tego postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. W okolicznościach, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wojewoda [...], powinien umorzyć postępowanie w momencie, kiedy postępowanie dowodowe wykazało, iż W.T. nie jest organizatorem imprez masowych i tym samym nie może być adresatem rozstrzygnięć wydawanych przez wojewodę na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.). Przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania administracyjnego mogła istnieć jeszcze przed jego wszczęciem, jej ujawnienie mogło natomiast mieć miejsce już po wszczęciu postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewoda [...], w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. (znak: [...]) bezpodstawnie orzekł o tym, że odmawia J.G. charakteru strony w postępowaniu, jeżeli organ administracji publicznej stoi na stanowisku, iż podmiot żądający od organu określonego działania nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., wówczas zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i postępowanie należy umorzyć. Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że pozostałe kwestie podniesione w odwołaniu, nie podlegają rozpatrzeniu na podstawie ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504). Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji złożył, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J.G. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: rażącą obrazę przepisu art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przydania mu statusu strony postępowania i w konsekwencji bezprawnego umorzenia postępowania w sprawie; nie rozpoznanie istoty wniosku strony, która domagała się wydania zakazu organizowania dyskotek, na podstawie wszelkich wchodzących w grę przepisów prawa z zakresu porządku i bezpieczeństwa publicznego, w tym zwłaszcza - ale nie tylko ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - jak to uczynił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r.; naruszenie przepisów art. 6, 7 i 8 k.p.a. Skarżący wskazał, że jest stroną przedmiotowego postępowania, gdyż jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości, na której organizator przeprowadza imprezy dyskotekowe. Ma zatem interes prawny i faktyczny w niniejszym postępowaniu oraz ma prawo żądać zagwarantowania porządku i bezpieczeństwa w czasie organizowanych imprez. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 1989 r., sygn. akt II SA 437/89 J.G. wskazał, że: "Właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, wymagająca zezwolenia - jeżeli zarzuca, że działalność ta zagraża jego dobru osobistemu lub majątkowemu - ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w kwestionowaniu prawidłowości wydania zezwolenia". 4 Zdaniem skarżącego bezzasadnie organy administracji (Wojewoda i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji), odmawiając mu statusu strony w postępowaniu wskazują na prawo wniesienia stosownego powództwa do sądu przeciwko sprawcom konkretnych szkód (uczestnikom imprez dyskotekowych). Możliwość dochodzenia odszkodowania od bezpośrednich sprawców szkód jest nierealna, wskutek braku możliwości ustalenia konkretnych sprawców szkody (nieustalony krąg uczestników imprez). Skarżący stwierdził, że budynek OSP w S., w którym odbywają się imprezy taneczne, jest w stanie pomieścić liczbę osób, która pozwala scharakteryzować go jako imprezę masową, w rozumieniu odpowiednich przepisów. Nieprawidłowe jest powoływanie się na stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., iż budynek dyskoteki jest w stanie pomieścić 167 osób. Niemożliwe jest precyzyjne określenie składu osobowego, który podczas dyskoteki jest zmienny i przekracza znacząco liczbę dopuszczalną z punktu widzenia możliwości technicznych obiektu budowlanego. Ponadto skarżący wskazał, że przed rozpoczęciem działalności polegającej na organizowaniu dyskotek, budynek wykorzystywany był na cele związane z pożarnictwem przez Ochotniczą Straż Pożarną w S. Podmiot, który chce organizować takie dyskoteki winien był wystąpić o stosowne zezwolenie, brak spełnienia powyższej procedury w okolicznościach przedmiotowej sprawy ma takie znaczenie, iż " w postępowaniu tym właściwy organ wnosi sprzeciw". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd podziela stanowisko organu II instancji , że wobec wejścia w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r. ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504), maja w sprawie zastosowanie przepisy tej ustawy. Jak wynika z dyspozycji przepisu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może: 1) zakazać przeprowadzenia imprezy masowej. Ustawa ww., przez imprezę masową rozumie imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej (art. 3 pkt 1). Imprezą masową artystyczno-rozrywkową jest impreza o charakterze artystycznym lub rozrywkowym, która ma się odbyć: a) na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1.000, b) w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500 (art. 3 pkt 2). Adresatem rozstrzygnięcia o opartego na przepisach ww. ustawy, a zatem stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a , w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.) pozostaje wyłącznie organizator imprezy masowej. W ocenie Sądu, zasadnie ustalono w sprawie to, że przedmiotowa dyskoteka, zakazu prowadzenia, której domagał się skarżący, nie ma charakteru imprezy o masowej w rozumieniu przepisów ustawy. Prowadzona przez W.T. przedmiotowa dyskoteka nie mogła zostać uznana za imprezę masową. Działalność ta, była organizowana w budynku OSP w S., zatem w świetle definicji ustawowej liczba miejsc ustalona z zachowaniem przepisów prawa budowlanego oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, powinna być nie mniejsza niż 500. Tymczasem zabrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż liczba miejsc w budynku OSP w S. może wynieść maksymalnie 167. Co bardzo istotne w niniejszej sprawie, ustawa z dnia 20 marca 2009 r. nakazuje określić liczbę miejsc według ustaleń wynikających z przepisów prawa budowlanego, a nie według rzeczywistej liczby uczestników wydarzenia, która jest płynna i każdorazowo może być inna. Zasadnie zatem ustalono w sprawie liczbę uczestników dyskotek organizowanych przez W.T. na podstawie opinii wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] października 2008 r. znak: [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał wyliczenia liczby uczestników imprez organizowanych w OSP w S. wskazując właściwy przepis § 236 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Zdaniem Sądu, w świetle ww. okoliczności zasadnie organ II instancji przyjął, że wniosek skarżącego w oparciu o który wszczęto niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowy i należy umorzyć postępowanie wszczęte w oparciu o ten wniosek. Żądanie objęte wnioskiem dotyczyło zakazu prowadzenia dyskoteki w oparciu o przepisy dotyczące imprez masowych, tymczasem ta dyskoteka nie ma charakteru imprezy masowej w ustawowym tego słowa znaczeniu . Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Skoro W.T. nie jest organizatorem imprez masowych i tym samym nie może być adresatem rozstrzygnięć wydawanych przez wojewodę na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r). Przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania administracyjnego mogła istnieć jeszcze przed jego wszczęciem, jej ujawnienie mogło natomiast mieć miejsce już po wszczęciu postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ II instancji zobowiązany był także uchylić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, którym Wojewoda [...] odmówił "Panu J.G. charakteru strony postępowania administracyjnego" w sprawie o wydanie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909, z późn. zm.) zakazu przeprowadzenia przez Panią W.T. imprezy masowej na terenie miejscowości S. Ustalenie przez organ, że wszczęto postępowanie na wniosek podmiotu, który nie jest stroną postępowania skutkuje umorzenie postępowanie, a nie wydanie orzeczenia o stwierdzeniu braku przymiotu strony. W nawiązaniu do zarzutów skargi wskazać należy, że wniosek o wszczęcie przedmiotowego postępowania jest jednoznacznie zredagowany i zawiera jasno 7 sprecyzowane żądanie przeprowadzenia postępowania na podstawie przepisów ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i wydania decyzji zakazującej prowadzenia dyskoteki na podstawie tej ustawy.. We wniosku o wszczęcie postępowania został zatem wyraźnie określony przedmiot postępowania. W tym kontekście nie jest zasadny zarzut skargi o tym, że organ zobowiązany był wydać zakaz prowadzenia dyskoteki na podstawie wszelkich wchodzących w grę przepisów, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że wniosek nie dotyczy w rzeczywistości imprezy, o charakterze imprezy masowej w znaczeniu ustawowym. Tym samym, wbrew żądaniu wniosku w sprawie nie mają zastosowania sankcje dotyczące imprez masowych wynikające z ww. ustawy o ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.. Należy podkreślić, że skarżący może poszukiwać ochrony swoich interesów w postępowaniach przed sądem powszechnym, ale także przed organami administracyjnymi. W postępowaniach administracyjnych musi żądanie kierować do organu właściwego w związku z przepisem prawa materialnego na którym opiera żądanie i wykazując swój prawny , a nie faktyczny interes prawny. Mając na uwadze powyższą argumentację., Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)